จากเหตุการณ์ที่ พอล วอล์คเกอร์ ได้เสียชีวิตลงจากอุบัติเหตุ ผมก็รู้สึกไม่ดีเอามากๆเลย เขาคือไอดอลของผมตั้งแต่เด็ก เป็นแบบอย่างที่ดีในชีวิตจริง จากการทำมูลนิธิการกุศลช่วยเหลือผู้คนบนโลก
และด้วยความอบอุ่นจากแววตากับรอยยิ้มของเค้าคือพลังที่ทำให้ผมยังเกิดกำลังใจอยู่เสมอในยามที่ผมรู้สึกท้อแท้ จนกระทั่งวันอาทิตย์ที่ผมได้รู้ว่าเขาเสียชีวิต ผมก็รู้สึกเคว้งคว้างอย่างบอกไม่ถูก เหมือนผมได้เสียพี่ชายคนหนึ่งไป ถึงเราจะไม่เคยมีปฎิสัมพันธ์กันแต่ผมก็รักเค้ามากเพราะเค้าคือไอดอลสำหรับผม คือคนจริงๆที่มีความโอบอ้อมอารี ความเป็นมิตร ความอบอุ่น นี่เองคือสเน่ห์ที่ทำให้ผมรักเขาจนเหมือนกับเราผูกพันธ์กัน
ในเมื่อเค้าจากไปเช่นนี้มันยากเหลือเกินที่จะยอมรับ เพราะเขาคือแบบอย่างที่ผมติดตามมาตลอด...

วันนี้ผมรู้สึกเศร้าใจมากเหลือเกิน ผมเห็นรูปเขาในโซเชี่ยลเน็ตเวิร์ค ในมือถือ(ที่เคยเซฟไว้จำนวนมากๆ) ผมร้องไห้ออกมาในแบบที่ผมจะทำให้แก่การจากไปของญาติของคนในครอบครัวเท่านั้น  ผมไม่เคยเสียใจให้กับคนนอกครอบครัวคนไหนเลย เขาเป็นคนแรกและจะเป็นเพียงคนเดียวตลอดไป

ผมควรจะทำอย่างไรดีไม่ให้ตัวเองต้องร้องไห้เสียใจแบบนี้ ผมกลั้นมันไว้ไม่อยู่จริงๆ ขอวิธีทำใจหน่อยครับ