ลัทธิคอมมิวนิสต์  โดยเนื้อแท้แล้วคือเผด็จการเพื่อกระจายความเหลื่อมล้ำ ทำลายชนชั้นของประชาชน ขจัดกลุ่มนายทุนที่แสวงหาประโยชน์ส่วนตัว  เป็นแนวคิดที่ให้ความสำคัญกับชนชั้นกรรมาชีพ ถือได้ว่าเป็นแนวคิดที่ไม่เลวเลยทีเดียว

แต่ทว่า...

คอมมิวนิสต์ก็เปรียบเสมือนดาบสองคม และจากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา ราวกับว่าคมดาบด้านมืดจะคมกว่าอีกด้านหนึ่งอย่างชัดเจน

ลัทธิคอมมิวนิสต์เปรียบเสมือนการเมืองการปกครองในอุดมคติ เพราะตั้งสมมติฐานไว้ว่ากลุ่มผู้นำ(พรรคคอมมิวนิสต์) คือมนุษย์ผู้รู้แจ้งเห็นจริงซึ่งความยุติธรรมและสละตนจัดการวางกรอบให้ประชาชนเดินตาม

รากฐานของคอมมิวนิสต์จึงเริ่มต้นจากผลลัพธ์ที่ต้องการ แล้วย้อนกลับเข้าหาตัวประชาชนให้ปฏิบัติตามกฏ ระเบียบ เพื่อไปถึงเป้าประสงค์นั้น

อนิจจา  ลัทธิคอมมิวนิสต์ช่างดูถูกธรรมชาติของมนุษย์ ไม่ว่าจะเป็นการยั่วยวนของอำนาจ การปิดหูปิดตาประชาชน และความขมขื่นของประชาชนจากการถูกริดรอนสิทธิและเสรีภาพ

สุดท้าย  ลัทธิคอมมิวนิสต์ในหลายๆประเทศจึงต้องล่มสลายไป


สภาประชาชนคือคอมมิวนิสต์หรือไม่????

ตอบได้เลยว่า “ไม่ใช่”  แต่เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งดีใจไป  เพราะสภาประชาชนมันจะเป็นอะไรที่เลวร้ายกว่านั้น

ลองดูระบอบคอมมิวนิสต์ในจีน ทำไมถึงประสบผลสำเร็จ นั่นเป็นเพราะพรรคคอมมิวนิสต์จีนเกิดขึ้นจากการนำของเหล่าชนชั้นกรรมาชีพ ที่ลุกขึ้นขจัดอำนาจขุนนาง ขจัดลัทธิศักดินานิยมไปเสียหมดสิ้น ประชาชนทุกสาขาอาชีพ ไม่ว่าจะเป็นปัญญาชน หรือชาวนา ล้วนต้องมีหน้าที่เชื่อฟัง และปฏิบัติตามนโยบายของพรรค

แต่สภาประชาชน จะเป็นประชาธิปไตยก็ไม่ใช่ จะคอมมิวนิสต์ก็ไม่เชิง  เกิดขึ้นจากพื้นฐานความเชื่อว่ามนุษย์เรามีความเหลื่อมล้ำทางสังคมและสติปัญญา กลุ่มผู้นำในสภาประชาชนจึงถูกกุมอำนาจโดยคนชั้นสูง เรียกได้ว่าเป็นระบอบการปกครองที่ ประชาธิปไตยก็เกลียด คอมมิวนิสต์ก็ชัง

ลองติดตามกันต่อไป  หากสภาประชาชนเต็มไปด้วยผู้รากมากดี มียศฐาบรรดาศักดิ์ หรือเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของเหล่าชนชั้นสูงทั้งหลายแหล่

ก็อย่าแปลกใจที่ระบอบการปกครองของประเทศเราจะวิวัฒนาการถอยหลังสู่ยุคศักดินาอีกครั้งอย่างเต็มภาคภูมิ


นายนวด