เรารู้สึกเหมือนตัวเองมีปัญหาทางจิตอ่ะ เราแอบชอบผู้ชายคนนึงซึ่งเป็นเพื่อนที่ค่อนข้างสนิทกัน  เรารู้สึกว่าเราบ้าผู้ชายมากไป555 จนเรารู้สึกว่าชีวิตเราไม่ค่อยมีความสุข ระแวงตลอดเวลาว่าเค้าจะไปสนิทกับคนอื่นจนถึงขั้นเครียด นอยด์ อารมเสีย และเรามักจะทำทุกอย่างเพื่อกันคนอื่นออกจากผู้ชายคนนั้น เรามีโอกาสไปเที่ยวไปกินข้าวดูหนังกันสองคนบ่อยๆ เพราะเราสร้างสถานการณ์ วางแผนกันคนอื่นออกไป เลวเนอะ -*-  เพื่อนสนิทเรารู้ว่าเราชอบผู้ชายคนนั้นแต่เราปากแข็งไม่ยอมรับ เพราะไม่อยากโดนล้อ เรากลัวเค้าจะห่างไป  มันอยากให้เรารับมันเลยบอกว่าแกไม่ชอบแน่นะ ถ้าแกไม่ชอบชั้นขอนะ แล้วมันก็ทำจริงๆเข้าไปตีสนิทเพื่อจะแกล้งเรา ทั้งๆที่เรารู้ว่ามันแกล้งแต่เราเซ็งมาก ไม่อยากให้มันเข้าใกล้ผู้ชายคนนั้นเลย เรารู้สึกหงุดหงิดทุกทีที่เห็นหน้าเพื่อนไม่อยากจะคุยด้วย โกรธเลยหล่ะ คือเรารู้สึกว่าตัวเองเป็นเอามาก เริ่มสงสัยว่าเข้าขั้นโรคจิตต้องบำบัด หรือปรึกษาจิตแพทย์แล้วรึป่าวนะ = ="  
    รู้สึกว่าตั้งแต่ชอบผู้ชายคนนี้ชีวิตยึดติดแต่กับผู้ชายอย่างเดียวเลยอ่ะ เพื่อนชวนเที่ยวชวนกินข้าวถ้าผู้ชายคนนั้นไม่ไปรู้สึกไม่อยากไปด้วย  ทั้งๆที่เมื่อก่อนเป็นคนชอบเฮฮาปาตี้กับเพื่อนตลอด  วันไหนไม่มีเรียนห้องเดียวกันก็ไม่อยากไปเรียนเลยเบื่อเซ็งๆ วันๆก็วางแผนดักเจอเดินวนๆเวียนๆ  ทำไงดีหละ อยากมีชีวิตที่สดใสเหมือนเดิมไม่ชอบแบบนี้เลย ถ้าลบความทรงจำออกไปได้จะลบผู้ชายคนนี้ออกไปทันทีเลย  ผู้ชายก็อ่อยเหอะชอบทำให้หวั่นไหวตลอดแต่ไม่จีบ พอจะตัดใจอ่อยอีกละ ทั้งๆที่เราก็รู้แหละว่าเค้าไม่ได้คิดอะไรกับเรา แค่ฉวยโอกาสแต๊ะอั๋งหรือเฟรนลี่เกินไปก็ไม่รู้ ฮือ ตัดใจไม่ได้ เศร้า บางทีก็นั่งๆอยู่ก็ร้องไห้ออกมาเอง เราไม่รู้ว่ามันคือความรู้สึกอะไรที่เราเศร้าเนี่ย มันไม่ใช่อกหักก็ยังสนิทกันดี เค้าก็ไม่รู้รู้รึเปล่าว่าเราชอบ แต่เรารู้ว่ายังไงก็ไม่สมหวังวันไหนเค้ามีแฟนเราคงเจ็บหนักแน่ๆ  รู้สึกว่าบ้าอะแต่เลิกไม่ได้