นานตั้งแต่ ประถมแล้วมั้ง…

ที่ไม่ได้เขียนเรียงความวันพ่อ วันนี้นึกยังไงไม่รู้ ผมอยากเขียนเรียงความวันพ่อ

คิดๆดู ถ้าไม่ใช่วันพ่อ ผมคงไม่นึกเขียนมันขึ้นมา แหะๆ
แต่ ที่พ่อให้ผมมาตลอดมันเยอะ จนเขียนบรรยายวันเดียวก็ไม่หมด

ผมรู้ตัวนะ ผมเป็นคนสอนยาก เถียงเก่ง ทุกครั้งที่คุยกับพ่อ ผมจะต้องเถียงตลอดเวลา ถ้ามีลูกแบบนี้ คงระอาที่จะสอนมันจริงๆให้ตายสิ แต่พ่อก็อดทน ยังอุตส่าห์สอน เขียนจดหมายมาให้อ่าน

วันที่ผมท้อแท้ หมดหวัง ผิดหวังกับตัวเอง ผิดหวังกับคนรอบข้าง พ่อเข้าใจผม ทั้งๆที่ผมคิดว่าไม่มีใครเข้าใจผม ตอนนั้นสภาพไม่ใช่
ก็ใกล้เคียงคนจะตาย มีแต่คนหนีหาย มีแต่พ่อนี่แหละที่อยู่กับผมรับฟังผม พ่อเปิดโอกาสให้ ให้ได้เจอโลกกว้างอีกใบหนึ่ง สอนให้รู้ว่าตัวเราเล็กแค่ไหน ความคิดเรา ความผิดหวังที่เราเจอกระจอกงอกง่อยแค่ไหน

พ่อคงจะหวังผมในหลายๆเรื่อง แต่ ก็ทำให้พ่อผิดหวังแทบทุกเรื่อง ฮ่าๆ ลูกคนนี้ น่าผิดหวังจริงๆ

เรียนก็ไม่ได้เรื่อง ติดเพื่อน เอาเอฟไปฝากให้พ่อชื่นใจ เยี่ยมจริงๆลูกคนนี้(ประชดตัวเองนะพ่อ)

หมดเวลาที่จะมา ฟุ้งซ่าน สับสน หมดหวัง ลองทำนู้นทำนี่ ตอนนี้ผมมีเป้าหมายละนะ (จะเชื่อได้ไหมคราวนี้ พ่อ คงแอบระแวงในใจ)

แต่เชื่อผมเถอะ อย่างน้อย ผมมีความจริงอยู่อย่าง ถึงจะปากดี ขี้โว หลายๆอย่าง ฮ่าๆ
พ่อ …ผมรักพ่อ มาก.

ขอบคุณ พื้นที่เล็กๆให้ ลูกชายขี้อายไม่กล้าพูดต่อหน้าพ่อ แถมยังไม่ได้เรื่อง ได้บอกความในใจกับพ่อ

ปล. แล้วก็ พ่อ! งานของพ่อมันเหนื่อย ช่วยคนอื่น จนไม่ได้ดูตัวเอง มันไม่ดีหรอกฮะ ดูแลสุขภาพด้วย
ผมยังอยากพาพ่อไปเที่ยวจีนที่พ่ออยากไปนะ

ปล.2 แม่อย่าน้อยใจ รักแม่เหมือนกัน แต่วันนี้วันของพ่อนะ วะฮะฮ่า