คนทุกคนที่อยู่บนโลกใบนี้ ทุกคนเกิดมาล้วนมีสมองเป็นของตัวเอง  และกว่าจะเติบโตผ่านมาได้แต่ละปีต้องพบเจอกับสิ่งต่างๆมากมาย ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นประสบการณ์ชีวิตของเรา ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นทำให้เราโตขึ้น รู้จักคิด รู้จักว่าสิ่งใดดี สิ่งใดไม่ดี แต่บางครั้ง สำหรับบางคนรู้ว่าไม่ดีแต่ก็ยังคงทำ พอทำแล้วมานั่งกลัวเวรกรรม แต่ทุกคนย่อมมีสิทธิ์ที่จะทำผิดพลาดได้ แต่ถ้าทำแล้วรู้ว่าผิดก็ควรจะหยุด เพื่อไม่ให้เป็นเวรเป็นกรรมต่อ ใน 1 วันเราทุกคนต้องพบเจอกับผู้คนมากมาย มากหน้าหลายตา เราไม่สามารถรู้ได้หรอกว่า นิสัยของเขาคนนั้นเป็นอย่างไร จนกว่าจะได้สัมผัสกับตัวตนของเขา ด้วยตัวเอง ซึ่งบางคนก็ยากที่จะสามารถเข้าถึงนิสัยที่แท้จริงของเขาได้ เพราะสิ่งที่เขาแสดงให้เราเห็นอาจเป็นเพียงการใส่หน้ากากเพื่อปิดบังนิสัยที่แท้จริงก็ได้ คนที่พบเจอก็จะได้เจอแต่ด้านที่ดีๆ จนกว่าจะมีเรื่องผิดใจกัน เราถึงจะมีโอกาสได้พบเจอกับอีกด้านนึงของเขา พอถึงตอนที่มีเรื่องผิดใจกัน เราก็จะเสียความรู้สึกที่มีต่อเขาคนนั้นไปมากมายหลือเกิน เพราะตลอดเวลาสิ่งที่เราเห็นสิ่งที่เราได้รับจากเขา ทำให้เรารู้สึกดีๆกับเขา เพราะอย่างนี้เวลามีเรื่องต้องผิดใจกันถึงเสียความรู้สึกมาก แล้วความรู้สึกที่เสียไปก็ไม่สามารถนำกลับมาได้เหมือนเดิม

คนเราถ้าไม่อยากต้องเจอกับสิ่งใด  ก็ไม่ควรทำสิ่งนั้นกับคนอื่น