เสียแรงพวกกูสู้แข็งขันเอาทั้งชีวิต และเลือดเนื้อ เพื่อปกป้องแผ่นดินนี้เพื่อลูกหลานสืบไป แต่ในยามนี้เล่า(พ.ศ.๒๕๕๖)พวกลูกหลานกู
กลับกระทำตนเยี่ยงสุนัขกินข้าวรางเดียกันแต่กัดกันเอง แก่งแย่งชิดีงใช้สารพัดวิธีโสมม เพื่อจักหักหาญกัน หากพวกกูแจ้งแต่แรกว่า
กาลภายหลังจักเปนเยี่ยงนี้ กูจักยกใ้หพวกฝาหรั่งดั้งขอมันครองแต่โดยดี พวกกูจักได้มิต้องมีผู้ใดสละเลือดเนื้อให้สูญเปล่า
ปานนี้คงจักเจริญรุ่งเรืองเยี่ยง หมาเ้ก้า สิงโกโป ฤา อีกหลายๆแคว้นกระมัง