กับแฟนคนแรกค่ะ  เราดูแลเค้าทุกอย่าง  พาไปหาหมอ  พาไปตัดผม  ซื้อของที่เค้าอยากได้  ดูแลการบ้าน  คอยตามงาน   คอยติวหนังสือทั้งๆที่บางวิชาเราไม่ได้เรียนด้วยกัน  ( เค้าเป็นนักกีฬาค่ะ  ไม่ค่อยมีเวลาเพราะแข่งบ่อย )  แต่ที่เราทำนี่เราทำด้วยความเต็มใจล้วนๆเลยนะคะ  เรียกได้ว่าให้แต่ความจริงใจค่ะ  แต่สาเหตุที่เลิกกันเพราะเค้าชอบคุยกับผู้หญิงอื่นค่ะ  ซึ่งเป็นข้อเดียวที่เราเคยตกลงกันแล้วว่าเรารับไม่ได้จริงๆ  แล้วจับได้หลายครั้งด้วยค่ะ  ไม่ใช่ครั้งแรก  ตอนนี้ก็เป็นเพื่อนกันได้ครึ่งเดือนแล้วค่ะ  แต่ลึกๆแล้วเรายังรู้สึกว่าเรารอเค้ากลับมาอยู่เลยค่ะ  ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าคนคนนี้คงไม่ใช่คนที่จะทำให้เรามีความสุขได้  แต่เราก็ไม่รู้จริงๆว่าเราจะรอเค้าคนนั้นทำไม  มันยากจริงๆค่ะกับการตื่นมาพร้อมกับอาการใจหาย กดดูหน้าจอโทรศัพท์ก็ไม่มีอีกแล้วข้อความที่เคยเห็น  มันเหมือนมีอะไรหายๆไปจากชีวิต  ทั้งๆที่เพื่อนทุกคนก็บอกว่าเค้าคนนั้นไปจากชีวิตเราได้น่ะดีแล้ว  ชีวิตเราจะดีขึ้น (เพื่อนในกลุ่มลงความเห็นว่าเค้ามาหลอกใช้งานเราค่ะ  แต่เราไม่เคยคิดอย่างั้นเลยนะคะ)

          เรามีแต่ทำดีให้เค้า คิดอยู่เสมอว่าความดีจะหยุดเค้าได้  แต่สุดท้ายต้องยอมรับจริงๆค่ะว่าไม่ว่าดีแค่ไหน  มันก็ไม่พอสำหรับคนอย่างเค้าอยู่ดี  เราไม่อยากรอเลยค่ะ  แต่แค่คิดว่าเค้าจะไม่กลับมาเราก็ใจหายแล้ว  เราคิดว่าสักวันเค้าคงคิดได้ และรู้ว่าความรักที่ดีคืออะไร  คิดว่าเราควรรอจนถึงวันนั้นมั้ยคะ