ตั้งตรรภ์กับความท้อแท้ในชีวิต
ฉันมีเรื่องมาเล่าให้ทุกคนฟังค่ะ
อาจจะเป็นเหมือนการระบาย
ขอเขัาเรื่องเลยนะค่ะ
ดิฉันตอนนี้ตั้งท้องไดั 8 เดือนแลัวค่ะ
ดิฉันอายุยังน้อยมากค่ะ (20) ดิฉันเรียนมหาลัยเปิดค่ะ เพราะดิฉันเป็นเด็กต่างจังหวัดเข้ามาทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย เมื่อปลายปีที่ผ่านมาดิฉันได้พบรักกับหนุ่มญี่ปุ่น (30)และตกลงอยู่ด้วยกันแบบไม่ได้แต่งงาน เราพึ่งอยู่ด้วยกันไม่นาน ดิฉันก็ตั้งท้อง (เราทั้งสองคนยังไม่พร้อม) ช่วงแรกสามีดิฉันเค้ากังวลมาก แต่เราก็ตัดสินใจจะดูแล และหลังจากนั้นไม่นาน เราสองคนก็ตัดสินใจบอกพ่อแม่ของเราทั้งสองฝ่าย ว่าดิฉันกำลังตั้งครรภ์ ทุกคนดีใจกับเราทั้งสอง แต่ลึกๆเราก็กังวลกันมาก มันเหมือนการตั้งครรภ์ของฉันจะดำเนินการไปได้ด้วยดีแต่จริงๆแลัวไม่เลยค่ะ หลังจากที่ดิฉันตั้งครรภ์ ด้วยอาการแพ้ท้องของฉันทำให้ฉันต้องลาออกจากงานมาอยู่ เป็นแม่บัานดูแลบ้านให้สามี จากที่ดิฉันทำงาน ดิฉันก็ใช้เงินเก็บเงินเก่าของดิฉันมาเป็นค่าใช้จ่ายต่างๆทั้งภายในบ้านและของบ้างอย่างที่จำเป็น สามีของฉันเขา ให้เห็นฉันใช้เดือนล่ะ 8,000 ให้ใช้เป็นค่ากินอยู่เวลาเค้าไม่อยู่ แต่ด้วยความที่ว่าสามีเป็นผัชายของบ้างอย่างดิฉันอยากได้หรือจำเป็นภายในบ้านเค้าไม่ซื้อดิฉันก็ตัองซื้อ สรุปคือฉันเริ่มใช้เงิน 8,000 ซื้อทุกอย่างของใช้ภายในบัาน จนบ้างครั้งฉันต้องนำเงินตัวเองออกมาใช้ โดยที่ฉันบอกเคัาเสมอว่าฉันหาเงินไม่ได้ ถ้าหากจะให้ฉันจ่ายทุกอย่างนั้น ฉันคงทำไม่ได้และแต่เขาก็ไม่เลิกพฤติกรรมซักที ฉันขอเพิ่มเงินเป็น 10,000 ต่อเดือนซึ่งมันคือค่าใชัจ่ายภายในบ้านทั้งหมด เขา ก็ไม่ยอม แถมบอกกับฉันเสมอว่า ฉันอยู่แต่บ้านไม่จำเป็นต้องใช้เงินด้วยซึ่ง (เขาคงคิดว่าฉันไม่ใช่คนเเล้วมั้ง ที่จะไม่กินไรเลย) เขาแุทบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบ้างวันฉัน ต้องอดข้าวทั้งวันเพื่อมารอกินข้าวเย็นพร้อมกัน เพื่อจะได้ประหยัดลงไปอีก ฉันยอมรับค่ะว่าฉันไม่ต้องการจะใช้เงินตัวเองด้วยซ้ำ เพราะดิฉันกลัวมาก ถ้าหาวันนี้เค้าไม่รักฉัน ไม่สนใจลูกเขาไล่เราไปฉันก็คงไม่มีอะไรติดตัวเลย เพราะแม้แต่สินสอดของฉันยังไม่ได้สักบาท เงินเดือนเค้าฉันก็ไม่ได้ดูแล ลำพังเงินที่เขาให้ยังไม่พอจ่าย เรื่องเก็บคงเป็นไปไม่ได้ เพราะด้วยเรื่องเงินและเรื่องเล็กน้อยต่างๆ มันทำให้ฉันคิดไม่ตกเลยว่า ฉันควรจะเลิกกับเขา หรือจะอดทนไปเป็นแบบนี้ ฉันคิดที่จะเอาเด็กออกตอน อายุครรภ์ได้5เดือน ด้วยเพราะกังวลว่าเค้าจะดูแลลูกไม่ได้ แต่ดิฉันก็ตัดสินใจไม่ทำ แต่ก็ยังเก็บความกลัวและความกังวลไว้ในใจคนเดียว
จนเมื่อเดือนที่ผ่านมา ฉันกลับไปเยี่ยมบ้าน ที่ ตจว ทุกคนต่างมาขอยืมเงินฉันเพราะทุกคนคิดว่าฉันได้สามีญี่ปุ่นคงเป็นคุณนายนอนสบาย แต่ที่ไหนได้ไม่ใช้เลย ฉันก็บอกปัดไปว่าฉันไม่มีเงินหรอก ทางฝ่ายญาติฉัน ก็บอกว่าเค้าก็มี"แก่ไว้เป็นแค่แม่บ้านเท่านั้นล่ะ " คำนี้มันทำให้ฉันเจ็บมาก จนพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ยิ้ม
แต่เมื่อเวลาผ่านไป ฉันกับสามีก็มีเรื่องทะเลาะกันอีกครั้ง ครั้งนี้ฉันคิดว่าฉันควรจะหาครอบครัวที่ดีให้กับลูกฉัน ฉันอยากหาพ่อแม่บุญธรรมให้เขาแล้วเราจะเลิกกันฉันจะกลับไปเรียน แต่ด้วยความที่ยังรักเขาห้ามไม่ให้ทำและสัญญา กับฉันอีกครั้งว่าจะดูแล
เขาพูดเสมอว่าเค้าจะดูแล แต่ดิฉันกังวลมากกว่าว่าเขาจะดูแลไม่ได้
เพราะตอนนี้แม่แต่บ้าน รถ เราก็ไม่มี
บ้านก็ต้องเช่าเขาอยู่ รถก็เป็นรถบริษัทที่ให้ขับและที่สำคัญ ของใช้ต่างๆสำคัญเด็กเราก็ยังไม่ได้เตรียมกันเลย. พอฉันบอกเค้าก็บอกว่าได้ๆเดี๋ยวเค้าจะพาไปซื้อ จนตอนนี้ 36 สัปดาห์แล้วก็ยังzซื้อ ฉันคงต้อง มาตั้งกระทู้ขอรับบริจาคเสื้อผ้าเด็กอีกทีจากเพื่อนๆพี่ๆพันทิพ
ฉันนอนร้องไห้เสมอไม่รู้ว่าทางออกไหนมันจะดีที่สุดสำหรับเราทั้งสามคน พ่อ แม่ ลูก
******หากพิมตกไปต้องขออภัยเพราะเราพิมในโทีศัพท์*******
ตั้งตรรภ์กับความท้อแท้ในชีวิต
ฉันมีเรื่องมาเล่าให้ทุกคนฟังค่ะ
อาจจะเป็นเหมือนการระบาย
ขอเขัาเรื่องเลยนะค่ะ
ดิฉันตอนนี้ตั้งท้องไดั 8 เดือนแลัวค่ะ
ดิฉันอายุยังน้อยมากค่ะ (20) ดิฉันเรียนมหาลัยเปิดค่ะ เพราะดิฉันเป็นเด็กต่างจังหวัดเข้ามาทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย เมื่อปลายปีที่ผ่านมาดิฉันได้พบรักกับหนุ่มญี่ปุ่น (30)และตกลงอยู่ด้วยกันแบบไม่ได้แต่งงาน เราพึ่งอยู่ด้วยกันไม่นาน ดิฉันก็ตั้งท้อง (เราทั้งสองคนยังไม่พร้อม) ช่วงแรกสามีดิฉันเค้ากังวลมาก แต่เราก็ตัดสินใจจะดูแล และหลังจากนั้นไม่นาน เราสองคนก็ตัดสินใจบอกพ่อแม่ของเราทั้งสองฝ่าย ว่าดิฉันกำลังตั้งครรภ์ ทุกคนดีใจกับเราทั้งสอง แต่ลึกๆเราก็กังวลกันมาก มันเหมือนการตั้งครรภ์ของฉันจะดำเนินการไปได้ด้วยดีแต่จริงๆแลัวไม่เลยค่ะ หลังจากที่ดิฉันตั้งครรภ์ ด้วยอาการแพ้ท้องของฉันทำให้ฉันต้องลาออกจากงานมาอยู่ เป็นแม่บัานดูแลบ้านให้สามี จากที่ดิฉันทำงาน ดิฉันก็ใช้เงินเก็บเงินเก่าของดิฉันมาเป็นค่าใช้จ่ายต่างๆทั้งภายในบ้านและของบ้างอย่างที่จำเป็น สามีของฉันเขา ให้เห็นฉันใช้เดือนล่ะ 8,000 ให้ใช้เป็นค่ากินอยู่เวลาเค้าไม่อยู่ แต่ด้วยความที่ว่าสามีเป็นผัชายของบ้างอย่างดิฉันอยากได้หรือจำเป็นภายในบ้านเค้าไม่ซื้อดิฉันก็ตัองซื้อ สรุปคือฉันเริ่มใช้เงิน 8,000 ซื้อทุกอย่างของใช้ภายในบัาน จนบ้างครั้งฉันต้องนำเงินตัวเองออกมาใช้ โดยที่ฉันบอกเคัาเสมอว่าฉันหาเงินไม่ได้ ถ้าหากจะให้ฉันจ่ายทุกอย่างนั้น ฉันคงทำไม่ได้และแต่เขาก็ไม่เลิกพฤติกรรมซักที ฉันขอเพิ่มเงินเป็น 10,000 ต่อเดือนซึ่งมันคือค่าใชัจ่ายภายในบ้านทั้งหมด เขา ก็ไม่ยอม แถมบอกกับฉันเสมอว่า ฉันอยู่แต่บ้านไม่จำเป็นต้องใช้เงินด้วยซึ่ง (เขาคงคิดว่าฉันไม่ใช่คนเเล้วมั้ง ที่จะไม่กินไรเลย) เขาแุทบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบ้างวันฉัน ต้องอดข้าวทั้งวันเพื่อมารอกินข้าวเย็นพร้อมกัน เพื่อจะได้ประหยัดลงไปอีก ฉันยอมรับค่ะว่าฉันไม่ต้องการจะใช้เงินตัวเองด้วยซ้ำ เพราะดิฉันกลัวมาก ถ้าหาวันนี้เค้าไม่รักฉัน ไม่สนใจลูกเขาไล่เราไปฉันก็คงไม่มีอะไรติดตัวเลย เพราะแม้แต่สินสอดของฉันยังไม่ได้สักบาท เงินเดือนเค้าฉันก็ไม่ได้ดูแล ลำพังเงินที่เขาให้ยังไม่พอจ่าย เรื่องเก็บคงเป็นไปไม่ได้ เพราะด้วยเรื่องเงินและเรื่องเล็กน้อยต่างๆ มันทำให้ฉันคิดไม่ตกเลยว่า ฉันควรจะเลิกกับเขา หรือจะอดทนไปเป็นแบบนี้ ฉันคิดที่จะเอาเด็กออกตอน อายุครรภ์ได้5เดือน ด้วยเพราะกังวลว่าเค้าจะดูแลลูกไม่ได้ แต่ดิฉันก็ตัดสินใจไม่ทำ แต่ก็ยังเก็บความกลัวและความกังวลไว้ในใจคนเดียว
จนเมื่อเดือนที่ผ่านมา ฉันกลับไปเยี่ยมบ้าน ที่ ตจว ทุกคนต่างมาขอยืมเงินฉันเพราะทุกคนคิดว่าฉันได้สามีญี่ปุ่นคงเป็นคุณนายนอนสบาย แต่ที่ไหนได้ไม่ใช้เลย ฉันก็บอกปัดไปว่าฉันไม่มีเงินหรอก ทางฝ่ายญาติฉัน ก็บอกว่าเค้าก็มี"แก่ไว้เป็นแค่แม่บ้านเท่านั้นล่ะ " คำนี้มันทำให้ฉันเจ็บมาก จนพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ยิ้ม
แต่เมื่อเวลาผ่านไป ฉันกับสามีก็มีเรื่องทะเลาะกันอีกครั้ง ครั้งนี้ฉันคิดว่าฉันควรจะหาครอบครัวที่ดีให้กับลูกฉัน ฉันอยากหาพ่อแม่บุญธรรมให้เขาแล้วเราจะเลิกกันฉันจะกลับไปเรียน แต่ด้วยความที่ยังรักเขาห้ามไม่ให้ทำและสัญญา กับฉันอีกครั้งว่าจะดูแล
เขาพูดเสมอว่าเค้าจะดูแล แต่ดิฉันกังวลมากกว่าว่าเขาจะดูแลไม่ได้
เพราะตอนนี้แม่แต่บ้าน รถ เราก็ไม่มี
บ้านก็ต้องเช่าเขาอยู่ รถก็เป็นรถบริษัทที่ให้ขับและที่สำคัญ ของใช้ต่างๆสำคัญเด็กเราก็ยังไม่ได้เตรียมกันเลย. พอฉันบอกเค้าก็บอกว่าได้ๆเดี๋ยวเค้าจะพาไปซื้อ จนตอนนี้ 36 สัปดาห์แล้วก็ยังzซื้อ ฉันคงต้อง มาตั้งกระทู้ขอรับบริจาคเสื้อผ้าเด็กอีกทีจากเพื่อนๆพี่ๆพันทิพ
ฉันนอนร้องไห้เสมอไม่รู้ว่าทางออกไหนมันจะดีที่สุดสำหรับเราทั้งสามคน พ่อ แม่ ลูก
******หากพิมตกไปต้องขออภัยเพราะเราพิมในโทีศัพท์*******