ทำยังไงถึงจะเข้าหาเพื่อนได้ล่ะครับ??

ผมเป็นคนที่ยิ้มและพูดไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่ เพื่อนๆจึงไม่ค่อยอยากคบหากับผมเลย ทุกๆวันผมก็ต้องนั่งเรียนคนเดียว กินข้าวคนเดียว เที่ยวคนเดียว เดินกลับบ้านคนเดียว จะปรึกษากับคนในครอบครัวก็ไม่ได้เพราะว่าครอบครัวของผมนั้นมีอยู่ก็เหมือนไม่มี พ่อก็อยู่ส่วนของพ่อ แม่ก็อยู่ส่วนของแม่ กินข้าวก็ยังไม่ร่วมโต๊ะกันเลยล่ะครับ ผมจึงอยากมีคนไว้ปรึกษาบ้าง รู้สึกว่าเหตุผลที่เพื่อนผู้ชายไม่คบกับผมก็เพราะว่า ผมมันตั้งใจเรียนและเรียบร้อยจนดูไม่เหมือนผู้ชาย พวกเขาเลยไม่คบผม ส่วนเพื่อนผู้หญิงก็บอกว่ารูปร่างและแววตาของผมมันน่ากลัวเกินไป ทำไมนะทำไมไม่เคยมีใครเข้าใจผมบ้างเลย ไม่มีใครคิดจะมองให้มันลึกลงไปมากกว่านั้นบ้างหรอครับ แล้วจะได้รู้ความจริงที่ว่าไม่ใช่พวกเขาหรอกที่ต้องกลัวผม แต่เป็นผมต่างหากที่กลัวพวกเขาไม่ยอมรับตัวตนของผม ไม่มีใครรู้บ้างหรอไงว่าการที่ต้องอยู่คนเดียวและทำอะไรต่ออะไรคนเดียวมันเจ็บปวดมากแค่ไหน มีพ่อแม่ก็เพื่อทำให้คำว่าครอบครัวมันสมบูรณ์เท่านั้น มีเพื่อนก็มีไว้เพื่อให้คำว่าห้องเรียนมันดูดีขึ้นมาเท่านั้น เป็นอย่างนี้มาตลอดเลย
จนบางครั้งผมก็สงสัยในพระเจ้าว่า"ทำไมต้องสร้างผมขึ้นมาเป็นแบบนี้ ทำไมไม่สร้างให้ผมเหมือนเด็กทั่วๆไป ที่ได้นั่งเรียนกับเพื่อนๆ กินข้าว
เป็นกลุ่ม เดินจูงมือกับพ่อแม่กลับบ้านที่แสนอบอุ่นหลังเลิกเรียน ทำไม ทำไม"