เราเป็นแฟนละครทองเนื้อเก้าค่ะ ดูตั้งแต่ต้นจนจบแทบทุกตอน ดูไปก็ร้องไห้ไปสะเทือนใจกับทุกฉากของละคร ซึ่งถ่ายทอดเรื่องราวชีวิตของตัวละครทุกตัวออกมาได้ดีมาก และมีหลายๆ ส่วนที่คล้ายกับชีวิตจริงของเราค่ะ โดยเฉพาะเรื่องที่ลำยองติดเหล้า คล้ายกับชีวิตของพ่อแท้ๆ ของเรามาก
พ่อของเราติดเหล้าเหมือนลำยอง แต่นิสัยไม่เหมือนกันนะคะ พ่อรักเรากับน้องสาวมาก เป็นคุณพ่อที่ใจดีและอ่อนโยน ชอบทำอาหารให้ลูกๆ และพ่อแม่(ปู่กับย่า)กินมาก และมีความสุขทุกครั้งที่ถูกชมว่าอาหารอร่อยและมีคนกินหมดทุกจาน เป็นพี่ชายที่รักและดูแลน้องชายพิการเป็นง่อยซึ่งก็คืออาของเราเองเช็ดทั้งอุจจาระและปัสสวะให้โดยไม่นึกรังเกียจ พ่อเป็นที่รักของลูกทั้งสอง อ่านมาอาจคิดว่าช่างเป็นพ่อที่น่ารัก ใช่ค่ะ แต่พ่อผู้แสนดีคนนี้มีข้อเสียข้อเดียวคือติดเหล้าอย่างหนัก เราไม่รู้ว่าพ่อกินเหล้าตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้แต่ว่าพอโตจนรู้ความก็เห็นพ่อกินเหล้าอยู่แล้ว บางวันกินแค่ตอนเย็นๆ บางวันกินทั้งเช้าทั้งเย็นยาวถึงกลางค่ำกลางคืน บางครั้งหายไปเป็นอาทิตย์เป็นเดือน เพราะแอบหนีไปกินเหล้า กินได้ไม่ว่าจะมีคนกินเป็นเพื่อนหรือกินคนเดียว
ครอบครัวของเราเป็นครอบครัวใหญ่ เรารู้ว่าพ่อมีปัญหาในชีวิตหลายเรื่อง สืบเนื่องมาจากอะไรนั้น เนื่องจากเป็นรายละเอียดที่อ่อนไหวของครอบครัวเราไม่ขอเปิดเผยนะคะ พ่อเรากินเหล้าหนักขึ้นทุกวันโดยเฉพาะหลังๆ กินแต่เหล้าขาวเหล้าเถื่อน ตอนเมาไม่มากยังพอเป็นคนอารมณ์ดี แต่หนักๆ เข้าพ่อก็เริ่มทำข้าวของสูญหายทั้งเงินทั้งทอง บางครั้งพบพ่อนอนกองอยู่ข้างถนน มีครั้งหนึ่งเมาจนหัวฟาดกับท่อประปาหน้าผากปูดโปน ชอบร้องรำทำเพลงดังลั่นไปถึงบ้านข้างๆ ชอบเหน็บมีดอีโต้เดินไปไหนมาไหนทั้งที่เดินยังซวนเซ พ่อเคยโดดออกจากรถที่กำลังแล่นอยู่บนถนน เคยขว้างมีดอีโต้ใส่แม่ของเราจนแม่ต้องหนีไปอยู่ในห้องเก็บของ และเกือบเคยโดนปู่ใช้ปืนขู่เพราะเมาแล้วทำข้าวของในร้านรีสอร์ท(กิจการของบ้านเรา) เสียหาย เคยแม้กระทั่งขโมยเหล้าเจ้าที่กิน เรา แม่ น้อง ปู่และย่า ร้องไห้เสียใจแทบจะหมดหนทางว่าจะทำอย่างไรพ่อถึงจะเลิกเหล้าได้ เราเคยขอพ่อไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง อ้อนวอนให้เลิกเหล้าเท่าไหร่พ่อไม่เคยฟัง เคยเลิกกได้สามเดือนก็กลับมาดื่มเหล้าอีกหนักกว่าเดิม สุดท้ายพ่อซึ่งเข้าออกโรงพยาบาลบ่อยๆ ก็ต้องจบชีวิตลงในโรงพยาบาล ด้วยสภาพที่อวัยวะข้างไนเละไม่เหลือแล้ว เลือดไหลออกทุกทวารจนหมดตัว ขนาดเติมเลือดไปเกือบสามสิบถุงก็ไม่พอ ไหลออกมาหมด พ่อสิ้นลมหายใจอย่างหมดความหวัง ชีพจรถูกปล่อยให้หมดช้าๆ โดยเรากับน้อง แม่ ย่า แอบมองผ่านช่องประตูห้องไอซียูด้วยดวงใจที่แตกสลาย
ดูลำยองแล้วนึกขึ้นมาได้ว่า...ถ้าย้อนกลับไปได้ก็อยากถามพ่อสักครั้ง "พ่อรักลูกหรือรักเหล้ามากกว่ากัน?" ถ้าเห็นสภาพลำยองแล้ว คนที่ได้อ่านกระทู้นี้รู้ไว้เลยว่าภาพความเป็นจริงนั้นโหดร้ายกว่าในละครเยอะ โดยเฉพาะเมื่อคนๆ นั้นเป็นคนใหล้ชิดหรือคนที่คุณรัก วันนี้สำหรับเราและพ่อสายเกินไปแล้ว แต่หลายๆ คนยังอาจมีทางแก้ไขถ้ากินแต่น้อย วันหนึ่งข้างหน้าอย่าใช้มันในการแก้ปัญหาในชีวิต ถ้ากินมาก เลิกเสียเถอะ เพื่อคนที่คุณรักไม่ต้องถูกทิ้งไว้เบื้องหลังกับผลที่คุณก่อ และคุณไม่ต้องนึกเสียใจในวันที่ไม่มีโอกาศให้แม้กระทั่งหายใจ...
ขอโทษนะคะที่ยาวไปหน่อยแต่อยากถ่ายทอดเรื่องราวไว้เตือนใจทุกคนค่ะว่า ไม่มีลูกคนไหนอยากมีชีวิตเหมือนวันเฉลิมและน้องๆ หรอกนะคะ(ยกเว้นเรื่องความกตัญญูนะคะ)
เหล้า...อีกผลกระทบหนึ่งในชีวิตของลำยอง
พ่อของเราติดเหล้าเหมือนลำยอง แต่นิสัยไม่เหมือนกันนะคะ พ่อรักเรากับน้องสาวมาก เป็นคุณพ่อที่ใจดีและอ่อนโยน ชอบทำอาหารให้ลูกๆ และพ่อแม่(ปู่กับย่า)กินมาก และมีความสุขทุกครั้งที่ถูกชมว่าอาหารอร่อยและมีคนกินหมดทุกจาน เป็นพี่ชายที่รักและดูแลน้องชายพิการเป็นง่อยซึ่งก็คืออาของเราเองเช็ดทั้งอุจจาระและปัสสวะให้โดยไม่นึกรังเกียจ พ่อเป็นที่รักของลูกทั้งสอง อ่านมาอาจคิดว่าช่างเป็นพ่อที่น่ารัก ใช่ค่ะ แต่พ่อผู้แสนดีคนนี้มีข้อเสียข้อเดียวคือติดเหล้าอย่างหนัก เราไม่รู้ว่าพ่อกินเหล้าตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้แต่ว่าพอโตจนรู้ความก็เห็นพ่อกินเหล้าอยู่แล้ว บางวันกินแค่ตอนเย็นๆ บางวันกินทั้งเช้าทั้งเย็นยาวถึงกลางค่ำกลางคืน บางครั้งหายไปเป็นอาทิตย์เป็นเดือน เพราะแอบหนีไปกินเหล้า กินได้ไม่ว่าจะมีคนกินเป็นเพื่อนหรือกินคนเดียว
ครอบครัวของเราเป็นครอบครัวใหญ่ เรารู้ว่าพ่อมีปัญหาในชีวิตหลายเรื่อง สืบเนื่องมาจากอะไรนั้น เนื่องจากเป็นรายละเอียดที่อ่อนไหวของครอบครัวเราไม่ขอเปิดเผยนะคะ พ่อเรากินเหล้าหนักขึ้นทุกวันโดยเฉพาะหลังๆ กินแต่เหล้าขาวเหล้าเถื่อน ตอนเมาไม่มากยังพอเป็นคนอารมณ์ดี แต่หนักๆ เข้าพ่อก็เริ่มทำข้าวของสูญหายทั้งเงินทั้งทอง บางครั้งพบพ่อนอนกองอยู่ข้างถนน มีครั้งหนึ่งเมาจนหัวฟาดกับท่อประปาหน้าผากปูดโปน ชอบร้องรำทำเพลงดังลั่นไปถึงบ้านข้างๆ ชอบเหน็บมีดอีโต้เดินไปไหนมาไหนทั้งที่เดินยังซวนเซ พ่อเคยโดดออกจากรถที่กำลังแล่นอยู่บนถนน เคยขว้างมีดอีโต้ใส่แม่ของเราจนแม่ต้องหนีไปอยู่ในห้องเก็บของ และเกือบเคยโดนปู่ใช้ปืนขู่เพราะเมาแล้วทำข้าวของในร้านรีสอร์ท(กิจการของบ้านเรา) เสียหาย เคยแม้กระทั่งขโมยเหล้าเจ้าที่กิน เรา แม่ น้อง ปู่และย่า ร้องไห้เสียใจแทบจะหมดหนทางว่าจะทำอย่างไรพ่อถึงจะเลิกเหล้าได้ เราเคยขอพ่อไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง อ้อนวอนให้เลิกเหล้าเท่าไหร่พ่อไม่เคยฟัง เคยเลิกกได้สามเดือนก็กลับมาดื่มเหล้าอีกหนักกว่าเดิม สุดท้ายพ่อซึ่งเข้าออกโรงพยาบาลบ่อยๆ ก็ต้องจบชีวิตลงในโรงพยาบาล ด้วยสภาพที่อวัยวะข้างไนเละไม่เหลือแล้ว เลือดไหลออกทุกทวารจนหมดตัว ขนาดเติมเลือดไปเกือบสามสิบถุงก็ไม่พอ ไหลออกมาหมด พ่อสิ้นลมหายใจอย่างหมดความหวัง ชีพจรถูกปล่อยให้หมดช้าๆ โดยเรากับน้อง แม่ ย่า แอบมองผ่านช่องประตูห้องไอซียูด้วยดวงใจที่แตกสลาย
ดูลำยองแล้วนึกขึ้นมาได้ว่า...ถ้าย้อนกลับไปได้ก็อยากถามพ่อสักครั้ง "พ่อรักลูกหรือรักเหล้ามากกว่ากัน?" ถ้าเห็นสภาพลำยองแล้ว คนที่ได้อ่านกระทู้นี้รู้ไว้เลยว่าภาพความเป็นจริงนั้นโหดร้ายกว่าในละครเยอะ โดยเฉพาะเมื่อคนๆ นั้นเป็นคนใหล้ชิดหรือคนที่คุณรัก วันนี้สำหรับเราและพ่อสายเกินไปแล้ว แต่หลายๆ คนยังอาจมีทางแก้ไขถ้ากินแต่น้อย วันหนึ่งข้างหน้าอย่าใช้มันในการแก้ปัญหาในชีวิต ถ้ากินมาก เลิกเสียเถอะ เพื่อคนที่คุณรักไม่ต้องถูกทิ้งไว้เบื้องหลังกับผลที่คุณก่อ และคุณไม่ต้องนึกเสียใจในวันที่ไม่มีโอกาศให้แม้กระทั่งหายใจ...
ขอโทษนะคะที่ยาวไปหน่อยแต่อยากถ่ายทอดเรื่องราวไว้เตือนใจทุกคนค่ะว่า ไม่มีลูกคนไหนอยากมีชีวิตเหมือนวันเฉลิมและน้องๆ หรอกนะคะ(ยกเว้นเรื่องความกตัญญูนะคะ)