ผมควรทำใจใช่ไหม

ต่อจากกระทู้เดิม
หลังจากนั้น เธอออกจากโรงบาล กลับมาบ้าน เธอเก็บตัว ไม่กินข้าว ไม่อาบน้ำ ไม่ยอมคุยหรือออกมาพบใคร
ทุกคนเป็นห่วงเธอ ตลอดเวลาเกือบๆหนึ่งอาทิตย์ที่เธอเป็นแบบนี้บอกตามตรงผมกังวัลใจ และภาวนาอย่าให้เธอคิดทำอะไรไม่ดี
ผมต้องขึ้นๆลงๆ กรุงเทพ อุดร เวลาที่เหลือก็เทให้เธอหมด มาเฝ้าเธอที่บ้าน ดูแลครอบครัวเธอแทนเธอ เพราะแม่เธอไม่ค่อยสบาย

และสิ่งที่ผมไม่คิดมาก่อนคือ ประมาณเที่ยงกว่าๆ เธอลงมา พร้อมใบหน้าที่แต่งไว้อย่างสวยงาม เธอใส่ชุดกระโปรงสีชมพูดูน่ารัก
เธอยิ้มให้ผม เดินไปหาแม่เธอ เธอกอดที่ข้างๆแขนแม่ และพูดว่า แม่หนูขอโทษนะ เย็นนี้อยากกินข้าวต้มทรงเครื่อง แม่ทำให้หน่อยน้า
เดี๋ยวหนูขอออกไปข้างนอกกับพี่เค้า แล้วเย็นๆจะกลับมา รักแม่นะ แม่เธอยิ้มและพยักหน้าไม่ได้พูดอะไร คงรู้สึกคล้ายๆผม งง ดีใจ ตกใจ

เธอเดินมาหาผม ยิ้มให้ผม รอยยิ้มนี้ผมไม่ได้เห็นมานเท่าไหร่แล้ว เธอบอกผมว่าไปข้างนอกกัน ผมลุกทันที ขับรถพาเธอออกไป ผมรู้สึกเกร็งๆ
แต่เธอก็ทำให้ผมสบายใจเพราะ เธอชวนผมคุยเหมือนแรกๆที่เดทกันเลย น้ำเสียงเธอสดใส ไม่มีความกังวัล แต่สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปคือเธอผอมลง
แค่หน้าเธอก็อิ่มเอิ่มเพราะเธอเป็นคนมีแก้ม เธอดูน่ารัก ผมแอบมองเธอขณะขับรถ เหมือนตอนที่ผมพบเธอครั้งแรก