ผมจะเล่านิทานบวกนิยายให้อ่านกัน.....มีครอบครัว ครอบครัวหนึ่งมีพี่น้องคลานตามกันมา9คน อยู่มาไม่นานพ่อได้เสียชีวิตลงหรือแต่แม่ที่มีอาการเจ็บป่วยบ่อยๆ ลูกที่อยู่กับแม่มาต่างคนก็ย้ายออกไปบางคนก็หนีออกไปจนเหลืออยู่เพียงคนเดียวใน9คนที่ยังอยู่กับแม่จนปัจจุบัน พอแม่อายุมากขึ้นร่างกายเริ่มมีโรคลุมเล้าสามวันดีสี่วันไข้ ก็ได้ลูกคนนี้สมมุติว่าชื่อ ช. ช.ได้ดูแลอุ้มแม่ไปเข้าห้องน้ำ เช็ดตัว เทขี้เทเยี่ยวบีบนวดแม่ตังเอง ทำอย่างนี้มาหลายปี นานๆทีจะได้เห็นพี่น้องมาเยี่ยมแม่ มากันก็แป๊ปเดียวกลับ บางคนไม่มาแต่โทรมา เป็นอย่างนี้ตลอด จนวันหนึ่งช.ได้พูดกับแม่ว่า.แม่ครับผมอยากรู้ว่าทำไมพี่น้องของผมถึงไม่อยากมาหาแม่ ถึงมากันแต่ไม่เคยมาอยู่ดูแลเลย มันเป็นเพราะอะไร แล้วแต่ละคนชอบหาเรื่องมาให้แม่ปวดหัว เดี๋ยวผัวเมียทะเลาะกันก็มาฟ้องแม่ พี่น้องทะเลาะกันก็มาฟ้องแม่ ลูกของตัวเองไม่ดีก็มาฟ้องแม่ บางคนถึงกับต้องตามแม่ไปช่วยเคลียรปัญหาของพวกเขา แต่เวลาแม่เจ็บป่วยแม่โทรไปหา บอกว่าแม่ไม่สบาย..เกือบทุกคนจะบอกว่าไม่ว่างติดธุระมีงานยุ่งอยู่.แล้ว ช.ไปไหน เป็นอย่างนี้ประจำ.ทำไมไม่ให้ ช.พาไปเดี๋ยวออกค่ารถให้ นานๆทีถึงจะมีคนเอารถมารับแม่ไปหาหมอ.แม่พูดกับช.ว่า เองอยากได้บุญเองก็ทำไป ใครทำกับพ่อแม่ไว้อย่างไรเขาก็จะได้อย่างนั้น.ช.บอกแม่ว่า บุญผมมีเยอะแล้วให้พี่และน้องมาแบ่งบุญไปบ้างซิ เขาทำแบบนี้เหมือนเอาเปรียบกัน ทิ้งแม่ให้ผมดูแลอยู่คนเดียว พวกเขาอยู่ข้างนอกสุขสบายไม่ต้องรับรู้เรื่องของแม่ ไม่ต้องมาเฝ้าแม่ ไม่ต้องพาแม่ไปหาหมอ ผมไม่เคยเห็นใครมาชวนแม่ไปเที่ยวพักผ่อนบ้างเลย เห็นมีแต่แอบไปพอแม่รู้แทนที่แม่จะโกรธพวกเขากับโกรธแม่ที่แม่รู้.
วันเวลาผ่านไป แม่อยากอาศัยลูกไปทำธุระก็ถูกปฏิเสธ แม่ไปหาลูกที่บ้านลูกก็ไม่ชอบให้แม่มา บางทีพอไปถึงบ้านลูกๆก็ไม่อยากต้อนรับ ซักเท่าไหร่ ให้เขามาหาที่บ้านแม่เขาก็ไม่อยากมา บางคนเคยเข้าออกหน้าบ้านทางเดียวกันอยู่ๆก็รื้อให้แม่ไปออกอีกทาง นี่ถ้ากั้นรั้วได้มันคงกั้นไม่ให้แม่ผ่านแน่นอน พอเหตุการณ์เป็นแบบนี้ ช.ก็บอกแม่ว่า แม่ครับเราอยู่ของเราแบบนี้ดีไหม มีก็กินไม่มีก็ไมขอ ไม่ต้องอาศัยอะไรใคร ไม่ต้องไปหาลูกคนไหน แม่มีงานอะไรก็ไหว้วานคนอื่นเขาแม่ไม่ต้องไปอาศัยลูกๆของแม่ เพราะเมื่อไหร่ที่แม่เอ่ยปากจะขออะไรหรือไหว้วานอะไรก็จะถูกปฏิเสธและพูดไม่ดีแทบทุกครั้งแล้วมันทำให้ตัวเราไม่สบายใจ เราทำของเราเท่าที่ทำได้ดีไหมครับ ตราบใดที่เรายังอยากอยู่บ้านหลังนี้เราต้องอดทนอดกลั้น แต่เมื่อไหร่ที่ทนไม่ได้เราก็ไปจากบ้านหลังนี้ จะไปอยู่ไหนหรือไปตายที่ไหนไม่ต้องบอกใครทั้งสิ้น ปล่อยให้ชีวิตมันเป็นไป.แม่ทำได้ไหมครับ ที่.ช.พูดเช่นนี้มิใช่รังเกลียดแม่แต่อยากให้แม่สบายใจไม่ต้องทุกข์ทรมานและเครียดกับลูกคนไหน เราทำเท่าที่เราทำได้และทนเท่าที่เราทนได้ ไม่ไป ไม่ขอ ไม่ติดต่อ แม่คงรู้ดีว่านี่คืออาการของลูกที่หมดรักแม่ รู้ดีว่าแม่ตัดไม่ได้แต่ถ้าอยากทนทุกข์ทรมานกับลูกแบบนี้แม่ก็ต้องทนและอย่าบ่นอย่าว่ากับสิ่งที่เรายอมรับมัน...แม่ทำได้ไหมครับ..?
ดีหรือไม่ดี กับคำที่บอกแม่ว่า..แม่ทำได้หรือไม่..? ถ้าคุณเป็นแม่คุณจะทำอย่างไร.?
วันเวลาผ่านไป แม่อยากอาศัยลูกไปทำธุระก็ถูกปฏิเสธ แม่ไปหาลูกที่บ้านลูกก็ไม่ชอบให้แม่มา บางทีพอไปถึงบ้านลูกๆก็ไม่อยากต้อนรับ ซักเท่าไหร่ ให้เขามาหาที่บ้านแม่เขาก็ไม่อยากมา บางคนเคยเข้าออกหน้าบ้านทางเดียวกันอยู่ๆก็รื้อให้แม่ไปออกอีกทาง นี่ถ้ากั้นรั้วได้มันคงกั้นไม่ให้แม่ผ่านแน่นอน พอเหตุการณ์เป็นแบบนี้ ช.ก็บอกแม่ว่า แม่ครับเราอยู่ของเราแบบนี้ดีไหม มีก็กินไม่มีก็ไมขอ ไม่ต้องอาศัยอะไรใคร ไม่ต้องไปหาลูกคนไหน แม่มีงานอะไรก็ไหว้วานคนอื่นเขาแม่ไม่ต้องไปอาศัยลูกๆของแม่ เพราะเมื่อไหร่ที่แม่เอ่ยปากจะขออะไรหรือไหว้วานอะไรก็จะถูกปฏิเสธและพูดไม่ดีแทบทุกครั้งแล้วมันทำให้ตัวเราไม่สบายใจ เราทำของเราเท่าที่ทำได้ดีไหมครับ ตราบใดที่เรายังอยากอยู่บ้านหลังนี้เราต้องอดทนอดกลั้น แต่เมื่อไหร่ที่ทนไม่ได้เราก็ไปจากบ้านหลังนี้ จะไปอยู่ไหนหรือไปตายที่ไหนไม่ต้องบอกใครทั้งสิ้น ปล่อยให้ชีวิตมันเป็นไป.แม่ทำได้ไหมครับ ที่.ช.พูดเช่นนี้มิใช่รังเกลียดแม่แต่อยากให้แม่สบายใจไม่ต้องทุกข์ทรมานและเครียดกับลูกคนไหน เราทำเท่าที่เราทำได้และทนเท่าที่เราทนได้ ไม่ไป ไม่ขอ ไม่ติดต่อ แม่คงรู้ดีว่านี่คืออาการของลูกที่หมดรักแม่ รู้ดีว่าแม่ตัดไม่ได้แต่ถ้าอยากทนทุกข์ทรมานกับลูกแบบนี้แม่ก็ต้องทนและอย่าบ่นอย่าว่ากับสิ่งที่เรายอมรับมัน...แม่ทำได้ไหมครับ..?