คุณผู้ชายเข้าใจว่างานบ้านมันเล็กน้อยใช่ไหมคะ...ถึงใช้คำว่า แค่นั้นเอง!!!

การเป็นแม่บ้านที่ต้องทำงานนอกบ้านด้วยมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ดิฉันทำงานนอกบ้านในเวลาเท่ากันกับสามี เราต้องตื่นแต่ 4.30 น. ออกจากบ้าน 5.30 น. เพื่อไปส่งลูกเข้าเรียนแล้วเลยไปทำงาน กว่าจะกลับถึงบ้าน 3 ทุ่ม กว่าจะได้นอนก็ 5 ทุ่ม (สามี) ส่วนดิฉันกว่าจะหลับได้เกือบเที่ยงคืน เพราะต้องทนฟังเสียงกรนจนหลับไปเอง (เป็นไมเกรนค่ะ) เป็นอย่างนี้ตั้งแต่จันทร์ถึงศุกร์ พอเสาร์อาทิตย์ก็ต้องดูแลลูก ทั้งคนเล็กและคนโต ซักผ้า รีดผ้า ทำกับข้าวทั้ง 3 มื้อ ตัดต้นไม้ ทำสวน ล้างรถ (สลับกับสามีเพราะสามีไม่เคยลงแว็กซ์)  นู่นนี่นั่นอีกสาระพัด สามีมีหน้าทีป้อนข้าวลูก กับอาบน้ำสุนัข และล้างรถ ถูบ้านสัปดาห์ละ 1 วัน แค่นี้เค้าบอกว่าเหนื่อยแล้ว แต่ดิฉันแ่ทบไม่ได้นั่งเลยในวันเสาร์อาทิตย์ เราเลยคุยกันว่าจะย้ายไปอยู่คอนโดใกล้ที่ทำงานในวันจันทร์ถึงศุกร์ เพื่อจะได้มีเวลาพักผ่อนมากขึ้น ค่ะแรกๆ ดิฉันเห็นด้วยเพราะคิดแล้วลูกจะได้ ไม่ต้องตื่นเช้ามากนัก และสามีจะได้ ไม่ต้องตื่นมาขับรถแต่เช้า แต่สามีก็อยากเอาลูกคนเล็กมาอยู่ด้วยซึ่งแต่เดิมฝากแม่ดิฉันเลี้ยง เสาร์อาทิตย์ถึงไปรับมาเลี้ยงเอง เอาเข้าเรียนใกล้คอนโด สามีพูดว่า แค่เหนื่อยขึ้นอีกหน่อยแค่นั้นเอง!!! แต่เข้าใจบ้างไหมคะ ดิฉันต้องทำงานข้างนอก ทำงานบ้าน 2 ที่ทั้งบ้านและคอนโด ขนของย้ายไปย้ายมาทุกวันศุกร์และวันอาทิตย์ ต้องเตรียมทุกอย่างในตอนเช้าให้ลูกคนเล็กก่อนไปเรียน  คือเข้าใจค่ะ ว่าเป็นหน้าที่ที่ต้องทำ แต่ดิฉันยอมรับค่ะว่าทุกวันนี้ก็เหนื่อยมากอยู่แล้ว สุขภาพก็ไม่แข็งแรง อายุมากกว่าสามีตั้ง 6 ปี ดิฉันทำสุดแรงมาตลอด แค่ดิฉันอธิบายว่าดิฉันอาจไม่ไหวนะ อาจไม่สบายบ่อยขึ้น แล้วถ้าเกิดเป็นอะไรหนักๆ ขึ้นมา ทุกๆ คนก็จะต้องลำบากมากขึ้น แต่การที่พูดอย่างนี้ กลายเป็นว่าดิฉันเป็นคนรักตัวเองในสายตาของสามี ไม่ห่วงใยอนาคตลูก ไม่รักลูก แทนที่ลูกจะได้อยู่กับพ่อแม่ แต่แม่กลัวลำบาก ยอมรับค่ะ มันรู้สึกแย่มากๆ กับความคิดแบบนี้ ถามตัวเองอยู่นะคะว่าเราเป็นแบบนั้นจริงๆ รึเปล่า แต่เราก็ทำเต็มที่แล้วนะ ใครบ้างไม่อยากอยู่กับลูก ใครบ้างไม่อยากดูแลลูกเอง ขอลาออกจากงานไปดูแลลูกๆ หารายได้พิเศษเล็กๆ น้อยๆ ทำ และรับผิดชอบงานบ้านทุกอย่างโดยที่สามีไม่ต้องทำอะไร ทำแต่งานข้างนอกอย่างเดียว เค้าก็ไม่ยอม คือตอนนี้รู้สึกแย่จริงๆ ค่ะ คิดอะไรติดลบไปหมด เบื่อ และท้อไปหมด อยากให้สามีเข้าใจบ้าง น้อยใจมากนะคะ เล่าสู่กันฟัง เพราะดิฉันเครียดมากไม่รู้จะระบายให้ใครฟัง ไม่รู้จะทำยังไงให้สามีเข้าใจในจุดที่ดิฉันเป็น ไม่รู้จะหาทางแก้ไขยังไงให้ปัญหานี้หมดไป...เราทะเลาะกันมาหลายครั้งมากแล้ว จนครั้งนึงเค้าถึงกับบอกแยกทางกับดิฉัน มันยิ่งทำให้ดิฉันคิดมาก มากซะจนคิดว่าเค้าไม่เคยห่วงใยเราเลย กับคำว่าแค่นั้นเอง..