ทำไมผมถึง​...​ รู้สึกผูกพันทั้งที่เจอ.2วัน

ครับคือผมได้มีโอกาศได้ไปเที่ยวกันสามครอบครัวครับเป็นครอบครัวที่มาเที่ยวกันหลังจากแข่งขันกีฬาเสร็จ​ แล้วทีนี้ผมก็มีหน้าที่ดูแลเด็กๆมีเด็กอยู่สองคน​ คนหนึ่งหญิง​ คนหนึ่งชาย​ 7 ขวบทั้งคู่ผมอายุ​ 16ตอนแรกเราก็ไปเที่ยวด้วยกันที่​ แก่งคุดคู้​ จ.เลย​ ระหว่างนั่งรถผมก็พาเด็กน้อยเล่นกันก็หัว​เราะกันใหญ่​ ถึงที่หมายผมก็พาเด็กเที่ยวก็สนุกด้วยกันอีก​ จนถึงขากลับที่พักนั่งรถ​ เจ้าน้อยผู้ชายก็พาเล่น​ ตัวต่ออะครับเลโก้​ ส่วนตัวผมเป็นคนไม่ชอบเล่นเลย​แต่ก็รู้สึกว่าอยากเล่นขึ้นมาทันทีเนื่องจากน้องเขาเล่นเหมือนรู้สึกว่าอยากทำทุกอย่างให้เขามาก​ พอถึงที่พักก็นั่งเล่น​ Ipad  น้องก็สอนเล่นเกมส์อีก​ ผมก็เล่นกับน้องนั่งดาวโหลดแอปมาเรามีกันคนละเครื่อง​ ทั้งที่ผมไม่ชอบเล่นเกมส์แต่ก็ยังมีความสุขที่ได้เล่นมาก​ พอถึงตอนอาบน้ำน้องก็ให้​ เฝ้าหน้าห้องน้ำ​ ทั้งที่ผมเป็นคนขี้เกียจแต่ก็ไม่ขัดแย้งอะไรยืนเฝ้าอย่างมีความสุข ตอนแปรงฟันก็แปรงด้วยกันเป็นอะไรที่มีความสุขมาก​ ส่วนตอนนอนน้องก็ขอมานอนด้วยแต่ว่าพ่อของน้องไม่อยากรบกวน​ เลยแยกกันนอน​  แล้วข้ามไปตอนเดินทางกลับบ้าน​  น้องก็บอกอยากให้ผมไปด้วย​ แต่ผมก็ต้องช่วยแม่ดูทางเลยไม่ไป​ น้องเลย​ อ่ะคือครอบครัวน้องจะไปเที่ยวอีกนิดก่อนกลับครับ​ น้องเลยพูดขึ้นมาว่า​ ถ้าไม่มีพี่....​  ก็ไม่สนุกสิ​ คำๆนั้นมันลึกลงหัวใจเลยครับ​ รู้สึกดีใจมาก​แต่ก็ไม่ได้ไปด้วย​ ระหว่างขับรถกลับบ้านใจผมก็คิดถึงแต่น้อง​ รู้สึกเหงามากอย่างบอกไม่ถูก​ เหงาแบบไม่เคยรู้สึกมาก่อน​ ผมเลยขอแม่หลับไปก่อน​....​  แต่พอตื่นขึ้นมา​ ก็เห็นรถน้องตามอยู่​ เลยถามแม่​ แม่บอกน้องขับรถเลยทางเข้า​ มา​10 กิโล​ ผมรู้สึกดีใจมากๆเลยบอกให้แม่โทรบอกรถของครอบครัวน้อง​ ว่าจะเลี้ยงข้าว​ (ระหว่างเที่ยวครอบครัวน้องเลี้ยงตลอด) ผมก็รู้สึกดีใจอย่างผิดปกติอีก​ แล้วเราก็มากินข้าวกันน้องก็ขอมานั่งกับผม​ ก็กินข้าวกันอย่างสนุกสนาน​ ขากลับน้องก็ขอให้ผมนั่งอีก​ ผมเลยต้องขอแม่ไปนั่งกับน้อง​ ตอนกลับเราก็นั่งดูการ์ตูนเล่นเกมส์กันมีความสุขมาก​ แต่พอใกล้จะถึงบ้าน​ ใจผมก็เริ่มเหงาอีกแล้ว​ พ่อของน้องมาส่งที่บ้านผม​ ผมก็บายๆกับน้องเป็นช่วงเวลาที่เหงามาก​ และในวันนั้นผมก็คิดถึงแต่น้องอย่างเดียวเลย​ จนไม่มีแรงจะทำอะไร​ ตอนนอน​ ตอนอาบน้ำก็คิดถึงแต่น้อง​ อยากย้อนเวลากลับไปอีกครั้ง​ ในวันรุ่งขึ้น​ ผมก็เรียนหนังสือแบบเหงาๆเหมือนขาดอะไรไป​ ตอนเย็นก็ไปซ้อมกีฬาปกติ​ แต่ไม่คิดว่า​ วันนั้นวันหลังจากแข่งเสร็จจะมีคนมาซ้อมเหมือนผมแต่น้องกลับมา​ ใจผมเริ่มกลับมามีความสุขอีก​ น้องกับผมก็มองตากันแบบไม่ขาดสายตาเลย​ แต่ก็เข้าไปซ้อม​ต่อ​ ตอนน้องจะกลับบ้าน​น้องก็มาบาย​ ๆ​ และเข้ามาพูดเรื่องที่เจอมาวันนี้ของน้องหมดเลย​ ทั้งๆที่ปกติเราเจอกันก็แค่สวัสดีแล้วก็กลับบ้าน​ แต่คราวนี้ผมก็รู้สึกอยากฟังน้องจนถึงตอนกลับ​ ผมก็เริ่มเหงา​ๆ​ แต่ก็รู้สึกมีความสุขมากกว่าเหมือนเดิม​ ในวันรุ่งขึ้น​ นั้นคือวันนี้ผมก็คิดถึงแต่น้องแต่วันนี้เราไม่ได้ไปซ้อม​ ผมก็นั่งดูรูปน้งวีดีโอน้องก็มีตวามสุขแล้ว​  

ผมอยากรู้ว่าคนเคยอยู่ด้วยกันแค่สองวันทำไมรู้สึกได้มากขนาดนี้​

หรือไม่ก็แค่ผมอยากระบายความเหงา​

ผมก็ยังเด็กอยู่ให้คำปรึกษาหน่อยนะครับ