ควรพอหรือรักต่อไปดีคับ ? (ขอความเห็นใจอย่าด่ากันแรงนะคับ T^T)

ก่อนอื่นต้องบอกว่าผมเองเป็นชายที่ชอบชายนะคับ ผมก็ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้แต่ผมเลือกเกิดไม่ได้นะคับ TT' เรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นจากตัวผมเองที่เริ่มต้นชีวิตรักแบบทำร้ายตัวเองแค่แฟนเก่าเพียง 2 คน ผมเป็นคนที่ค่อนข้างจริงจังและทุ่มเทกับความรักมาก ๆ ผมมีความเชื่อว่าต้องมีสักคนที่อยากมีครอบครัวเหมือนผมและอยากมีชีวิตร่วมกันดูแลกันเหมือนที่พ่อกับแม่ดูแลกัน สุดท้ายแฟนคนแรกในชีวิตก็ทิ้งไปเพียงคบกันได้ 1 เดือน หลังจากนั้นเกือบ 6 เดือนก็มีแฟนคนที่ 2 และคบกันเพียงแค่ไม่ถึง 1 เดือนคับ หลังจากโดนแฟนทิ้งมา 2 คนในระยะเวลาสั้น ๆ ผมก็ประชดชีวิตกินเที่ยวคุยกับใครหลายคนพร้อม ๆ กัน มองความรักเป็นเรื่องไร้สาระและไม่มีใครรักเราจริงใช้ชีวิตแบบนี้ก็เกือบครึ่งปีเหมือนกันคับ จนจุดเปลี่ยนและประเด็นของเรื่องราวทั้งหมดก็เกิดขึ้นเมื่อผมได้เจอพี่คนนึงที่แก่กว่าผมถึง 5 ปี เราเป็นคนจังหวัดเดียวกัน แต่พี่เค้าทำงานอยู่ต่างจังหวัด เริ่มต้นเราแลกเบอร์กันและพี่เค้าเป็นฝ่ายโทรหาผมตลอดทั้งที่ผมเองก็คุยไปเรื่อย ๆ หลาย ๆ คน แต่เมื่อเวลาผ่านไปคนทั้งหมดที่ผมคุยหายไปทีละคน ๆ จนเหลือพี่เค้าที่ยังคุยอยู่คนเดียวที่คอยโทรหาผมตลอดเวลาและสุดท้ายเราก็ตกลงเป็นแฟนกันหลังจากได้คุยกันมา 1 เดือน โดยที่เราไม่เคยล่วงเกินกันเลยนะคับ หลังจากตกลงคบกันได้ 1 เดือนกว่า พี่เค้าก็จะนั่งรถตู้จากที่ทำงานมาลง กทม. และต่อรถมาหาแม่ของพี่เค้าและมาหาผมเกือบทุก ๆ เดือน ซึ่งผมบอกเลยนะคับว่าพี่เค้าค่อนข้างหน้าตาธรรมดามาก ๆ เลยละคับ แต่สิ่งที่ทำให้ผมแพ้ใจและยอมให้ความรักทั้งหมดไปเพราะพี่เค้าดูแลผมดีมาก ห่วงใย ดูแลดีมาก จนผมรักเค้ามากไปโดยไม่รู้ตัวจิง ๆ คับ แล้วเวลาก็ผ่านไป 1 ปีกว่าที่คบกัน พี่เค้าตัดสินใจลาออกจากงานกลับมาอยู่บ้านเราก็เจอกันบ่อยขึ้นความสัมพันธ์ก็ลึกซึ้งขึ้นเรื่อย ๆ เราไปมาหาสู่กันโดยที่ครอบครัวของเรา 2 คน รับรู้ทั้ง 2 ฝ่าย เพื่อนผมและเพื่อนของพี่เค้ารับรู้ว่าเราเป็นแฟนกันโดยที่พี่เค้าจะกล้าพูดและแนะนำผมให้คนอื่นว่าผมเป็นแฟนพี่เค้านะ เรื่องราวทั้งหมดทำให้ผมเองกลับไปเป็นเพ้อฝันอีกครั้งผมรักพี่เค้ามากจนมองว่าพี่เค้าเป็นคนในครอบครัวผมอีกคนและพี่เค้าคือคนที่ผมอยากอยู่ด้วยไปตลอดชีวิตจนเข้าปีที่ 2 ที่เราคบกัน วันนึงพี่เค้าตัดสินใจไปเรียนต่อ ป.ตรี ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในจังหวัดข้างเคียง ผมเองก็ต้องเรียนเช่นกัน ช่วงนั้นผมให้เวลาพี่เค้าเต็มที่เราคุยกันน้อยลงเพราะต่างคนต่างใช้ชีวิตการเรียนไม่เคยคิดเล็กคิดน้อยอะไร เพราะที่ผ่านมาพี่เค้าไม่เคยทำตัวไม่ดีแม้แต่น้อย จนระยะเวลาผ่านไปสักพักพี่เค้าเข้าเรียนได้ 3 เดือน ผมเองก็รู้สึกแปลก ๆ มากขึ้นพี่เค้าไม่ค่อบรับโทรศัพท์ ชอบลืมโทรศัพท์ไว้ในห้อง สรุปคือพี่เค้ามีคนอื่นเป็นเพื่อนที่เรียนด้วยกันคบกับคนนั้นเป็นระยะเวลา 1 เดือนที่ผ่านมาผมตัดสินใจขอเลิกคับ แต่สุดท้ายก็กลับมาดีกันเพราะความดีในอดีตที่พี่เค้าทำไว้กับผม 3 เดือนถัดมาพี่เค้าติดโรคทางเพศสัมพันธ์จากกิ๊กคนนั้นมา(เชื้อโรคใช้เวลาเพาะตัว 3 เดือน)โดยที่พี่เค้าไม่รู้ตัว ผมก็ต้องก้มหน้าก้มตาร้องไห้อีกครั้ง แต่ด้วยความรักก็พากันไปหาหมอเพื่อทำการให้ยาและรักษาจนหายไป ความรู้สึกตอนนั้นผมเองก็เสียใจนะที่พี่เค้าทำแบบนี้แต่ผมเองก็เคยแอบคุยกับคนอื่นตอนคบกันใหม่ ๆ ผมเลยถือว่าเป็นเวรกรรมที่ผมทำกับพี่เค้าไว้เอง เลยก้มหน้าก้มตารับกรรมและคบกันต่อไป แต่ความรักเหมือนมีแผล เพราะพี่เค้ายังต้องกลับไปเรียนต่อและผมก็รู้ดีว่าเค้าต้องเจอคนที่เป็นชู้กับแฟนผมในห้องเรียนทุกวันและต้องไปทำกิจกรรมด้วยกันตลอด เราเลยทะเลาะรุนแรงและบ่อยขึ้นเกือบทุกวัน ๆ ( เด๋วมาเล่าต่อนะคับ )