สวัสดีครับ
เรื่องเล่า...เจ้าปลาทองนี้ เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี้เอง แต่ทำให้ผมรู้สึกผิด รู้สึกเกลียดตัวเอง...อย่างบอกไม่ถูก เลยอยากมาเขียนเพื่อเตือนสติตัวเองในวันข้างหน้า
เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการ "ช่วยเหลือชีวิต" แม้ว่ามันจะเป็น "ชีวิตเล็กๆ" ก็ตาม
.
.
.
ที่บ้านผม เลี้ยงปลาทองไว้ตัวหนึ่งครับ (ตัวใหญ่อ้วน สีเงิน) เราเลี้ยงมันในตู้เลี้ยงปลากระจกขนาดค่อนข้างใหญ่ ผมขอเรียกมันว่า "เจ้าเงิน" ครับ "เจ้าเงิน" อยู่กับครอบครัวเรามาได้ 3 ปีกว่าแล้ว ซึ่งปกติ ป๊า (พ่อ) ผมจะดูแลมันตลอด โดยมีผมช่วยบ้าง ดูเหมือนป๊าจะผูกพันกับมันมาก ให้อาหารก็จะคุยกับมันตลอด แต่โดยส่วนตัวผมไม่ค่อยสนับสนุนการเลี้ยงปลาเท่าไรครับ ผมว่ามันเป็นการทรมานสัตว์ และผมก็ไม่เคยคุยกับมัน
หลายวันที่ผ่านมา ป๊าไปต่างประเทศครับ ผมก็จะต้องดูแลมัน โดยให้อาหารวันละ 1 ครั้งก่อนไปทำงานตอนเช้า
ป๊าจะย้ำกับผมว่า "อย่าลืมให้อาหารมันนะลูก มันมีชีวิต มันหิวเป็น"
ผมบอกป๊าว่า "ไม่ลืมหรอก แค่วันละครั้งเอง" ...ผ่านไปหลายวันครับ
ผมเริ่มสังเกตว่าน้ำในตู้ "มันสกปรก" ทำให้เจ้าเงินมีรอยแผลที่เกร็ด แต่ผมก็ไม่ได้สนใจ
วันนี้ป๊ากำลังกลับมาบ้าน...แต่ "เจ้าเงิน" มันผงาบๆ อยู่ตรงก้นตู้ ผมรีบโทรไปบอกป๊าว่า "ป๊า สงสัยเจ้าเงินมันจะไม่รอดแล้ว"
ป๊าบอกว่า "เอามันออกมาจากตู้หน่อย เดี๋ยวป๊าไปถึง ป๊าจะดูแลมันเอง"
ผมบอกว่า "ป๊า ช่างมันเถอะ มันหมดอายุขัยแล้ว ปล่อยให้มันตายไปเหอะ อยู่กับเรามาตั้ง 3 ปีแล้วนะ จบรุ่นนี้ ไม่ต้องเลี้ยงปลาอีก"
ป๊าวางสายผมไปเลยครับ.... ผมก็ไม่สนใจ นั่งเล่นเกมในมือถือไปเรื่อยๆ
จนกระทั่ง...ป๊ากลับมาถึงบ้าน (เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศด้วย) ก็เอา "เจ้าเงิน" ออกมาจากตู้ ใส่ในกะละมังไว้ เปิดพัดลมใส่มัน แล้วก็ล้างตู้ปลา...
ผมออกมาบอกป๊าเหมือนเดิมว่า "ป๊า ช่างมันเถอะ มันหมดอายุขัยแล้ว"
ป๊าตอบอย่างโมโหว่า "ถึงยังไง เราก็ต้องช่วยมัน จะปล่อยให้มันตายทั้งๆ ที่เรายังช่วยได้ ได้ยังไง"
ผมสลดใจ แต่คิดในใจว่า "เจ้าเงิน" มันไม่รอดแล้วละ ก็เลยช่วย (นิดหน่อย) ตามใจป๊า
พอล้างตู้ปลาเสร็จ ป๊าก็เอา "เจ้าเงิน" เข้าตู้ปลา และบอกกับมันว่า "ป๊ากลับมาแล้วนา...ล้างตู้ปลาให้ด้วย เจ้าเงินมาอยู่บ้านใหม่ได้แล้ว"
เสร็จแล้วสักพัก ก็เอาอาหารคลุกกับยาแก้อักเสบ (ผมคิดในใจว่า...ยาแก้อักเสบคนให้ปลากิน...ปลาจะหายได้ไง)
เชื่อไหมครับว่า!!! ตอนนี้ "เจ้าเงิน" ว่ายไหลรื่นในตู้ปลาได้เหมือนเดิม ชีวิตเล็กๆ ชีวิตหนึ่งรอดตายได้
ผมกลับมาคิดทบทวนอะไรใหม่หลายๆ เรื่อง เรื่องหนึ่งคือ "กูนี่มัน....จริงๆ"
ขอบคุณป๊า ขอบคุณคำสอนของป๊า เรื่องนี่ทำให้ผมรู้และจำไปจนวันตายว่า "ชีวิตเล็กๆ ก็คือชีวิต ถ้าเราช่วยได้โปรดจงช่วย อย่าปล่อยให้ชีวิตนั้นตายไป โดยที่เราไม่ได้ช่วยอะไรเลย"
เรื่องเล่า...เจ้าปลาทอง
เรื่องเล่า...เจ้าปลาทองนี้ เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี้เอง แต่ทำให้ผมรู้สึกผิด รู้สึกเกลียดตัวเอง...อย่างบอกไม่ถูก เลยอยากมาเขียนเพื่อเตือนสติตัวเองในวันข้างหน้า
เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการ "ช่วยเหลือชีวิต" แม้ว่ามันจะเป็น "ชีวิตเล็กๆ" ก็ตาม
.
.
.
ที่บ้านผม เลี้ยงปลาทองไว้ตัวหนึ่งครับ (ตัวใหญ่อ้วน สีเงิน) เราเลี้ยงมันในตู้เลี้ยงปลากระจกขนาดค่อนข้างใหญ่ ผมขอเรียกมันว่า "เจ้าเงิน" ครับ "เจ้าเงิน" อยู่กับครอบครัวเรามาได้ 3 ปีกว่าแล้ว ซึ่งปกติ ป๊า (พ่อ) ผมจะดูแลมันตลอด โดยมีผมช่วยบ้าง ดูเหมือนป๊าจะผูกพันกับมันมาก ให้อาหารก็จะคุยกับมันตลอด แต่โดยส่วนตัวผมไม่ค่อยสนับสนุนการเลี้ยงปลาเท่าไรครับ ผมว่ามันเป็นการทรมานสัตว์ และผมก็ไม่เคยคุยกับมัน
หลายวันที่ผ่านมา ป๊าไปต่างประเทศครับ ผมก็จะต้องดูแลมัน โดยให้อาหารวันละ 1 ครั้งก่อนไปทำงานตอนเช้า
ป๊าจะย้ำกับผมว่า "อย่าลืมให้อาหารมันนะลูก มันมีชีวิต มันหิวเป็น"
ผมบอกป๊าว่า "ไม่ลืมหรอก แค่วันละครั้งเอง" ...ผ่านไปหลายวันครับ
ผมเริ่มสังเกตว่าน้ำในตู้ "มันสกปรก" ทำให้เจ้าเงินมีรอยแผลที่เกร็ด แต่ผมก็ไม่ได้สนใจ
วันนี้ป๊ากำลังกลับมาบ้าน...แต่ "เจ้าเงิน" มันผงาบๆ อยู่ตรงก้นตู้ ผมรีบโทรไปบอกป๊าว่า "ป๊า สงสัยเจ้าเงินมันจะไม่รอดแล้ว"
ป๊าบอกว่า "เอามันออกมาจากตู้หน่อย เดี๋ยวป๊าไปถึง ป๊าจะดูแลมันเอง"
ผมบอกว่า "ป๊า ช่างมันเถอะ มันหมดอายุขัยแล้ว ปล่อยให้มันตายไปเหอะ อยู่กับเรามาตั้ง 3 ปีแล้วนะ จบรุ่นนี้ ไม่ต้องเลี้ยงปลาอีก"
ป๊าวางสายผมไปเลยครับ.... ผมก็ไม่สนใจ นั่งเล่นเกมในมือถือไปเรื่อยๆ
จนกระทั่ง...ป๊ากลับมาถึงบ้าน (เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศด้วย) ก็เอา "เจ้าเงิน" ออกมาจากตู้ ใส่ในกะละมังไว้ เปิดพัดลมใส่มัน แล้วก็ล้างตู้ปลา...
ผมออกมาบอกป๊าเหมือนเดิมว่า "ป๊า ช่างมันเถอะ มันหมดอายุขัยแล้ว"
ป๊าตอบอย่างโมโหว่า "ถึงยังไง เราก็ต้องช่วยมัน จะปล่อยให้มันตายทั้งๆ ที่เรายังช่วยได้ ได้ยังไง"
ผมสลดใจ แต่คิดในใจว่า "เจ้าเงิน" มันไม่รอดแล้วละ ก็เลยช่วย (นิดหน่อย) ตามใจป๊า
พอล้างตู้ปลาเสร็จ ป๊าก็เอา "เจ้าเงิน" เข้าตู้ปลา และบอกกับมันว่า "ป๊ากลับมาแล้วนา...ล้างตู้ปลาให้ด้วย เจ้าเงินมาอยู่บ้านใหม่ได้แล้ว"
เสร็จแล้วสักพัก ก็เอาอาหารคลุกกับยาแก้อักเสบ (ผมคิดในใจว่า...ยาแก้อักเสบคนให้ปลากิน...ปลาจะหายได้ไง)
เชื่อไหมครับว่า!!! ตอนนี้ "เจ้าเงิน" ว่ายไหลรื่นในตู้ปลาได้เหมือนเดิม ชีวิตเล็กๆ ชีวิตหนึ่งรอดตายได้
ผมกลับมาคิดทบทวนอะไรใหม่หลายๆ เรื่อง เรื่องหนึ่งคือ "กูนี่มัน....จริงๆ"
ขอบคุณป๊า ขอบคุณคำสอนของป๊า เรื่องนี่ทำให้ผมรู้และจำไปจนวันตายว่า "ชีวิตเล็กๆ ก็คือชีวิต ถ้าเราช่วยได้โปรดจงช่วย อย่าปล่อยให้ชีวิตนั้นตายไป โดยที่เราไม่ได้ช่วยอะไรเลย"