ขอออกตัวก่อนเลยค่ะ ว่าไม่เคยมาตั้งกระทู้อะไรในพันทิปมาก่อน ประเดิมที่แรก (ได้แรงบันดาลใจมาจากกระทู้ คุณ MissLoveLism) อ่านแล้วน้ำตาจิไหล ขอแชร์เรื่องตัวเองบ้าง
เรื่องนี้เกิดไม่นานเองค่ะ ปัจจุบันยอมรับว่ายังมีอาการดาวน์บ้างเป็นระยะ เนื่องจากมาเรียนต่อเมืองนอกมันช่างหนาวและหว่าเว้...เอ้ย ว้าเหว่ เหลือเกิน
เกริ่นก่อนแล้วกัน เราคบกับแฟน(เก่า) มา 2 ปีกว่าค่ะ เราเป็นผู้หญิงคนแรกที่เขาพาไปพบกับที่บ้าน ณ ตอนนั้นแอบภูมิใจนิสนึง ประหนึ่งว่า ช้าน Miss No.1 อะไรแบบนี้ คือสำหรับคนทำงานแล้ว แถมอายุฝ่ายชายก็เลยเลข 3 ไปแล้วค่ะ เลยคิดว่าคนนี้ขอเป็นคนสุดท้ายแล้วกัน มั่นใจมากๆ ข้อตกลงนึงที่เรามีกับเขา เป็นคำขาดสำหรับเรา 2 คน คือ "ห้ามโกหก ห้ามมีความลับ" เขายึดมั่นกับสิ่งนี้มากค่ะ เพราะเขาบอกว่า ถ้าแต่งงานกันแล้วไม่ไว้ใจกัน ยังไงก็เป็นครอบครัวไม่ได้ เขาอยู่กับคนที่เขาไม่ไว้ใจไม่ได้ค่ะ แล้วคำนี้แหละที่ทำให้เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้น เราขอเรียกชื่อพี่เขาว่า ช. ละกันนะคะ จะได้ง่ายต่อการอธิบาย
ในช่วงเวลาที่เกิดเรื่องคือช่วงก่อนเราบินมาเรียนต่อค่ะ เลยขอเล่าเป็นลำดับเวลาแล้วกันจะได้ ไม่งงเอง 555+
4 เดือนก่อนเรียนต่อ
ปกติเราจะเจอกับ ช. แค่วันเสาร์เท่านั้นค่ะ เพราะเขาทำงานไกล (จริงๆก็ไม่ไกลมาก ประมาณปริมณฑล) ในช่วงเวลาที่รู้ทั้งรู้ว่าจะห่างกันไกล คู่ไหนๆคงอยากจะใช้เวลาร่วมกันให้มากที่สุดถูกมั้ยคะ???......แต่.....ไม่ใช่กับคู่นี้!!! ช. จะไม่ค่อยมาหาเรากลางอาทิตย์เพราะเขาทำงานอยู่ไกล เราเข้าใจมาตลอดแล้วก็ไม่เคยงอแงอยากให้เขามาหาเราระหว่างอาทิตย์เลย แม้กระทั่งวันที่เขาผ่านมาแถวบริษัทเรา เขาก็ไม่เคยแวะรอกินข้าวกับเรา บอกว่าเหนื่อย วันอาทิตย์ที่เขามาเรียนภาษาแถวบ้านเรา เราถามว่าขับรถไปหาดีไหมกินข้าวกัน เพราะเรารู้ว่าเราเหลือเวลาแค่ไม่กี่เดือนก่อนบิน เขาก็บอกไม่เอาไม่ต้องมา อยากขับรถกลับบ้าน แล้วไปนอนพัก เหนื่อย ตื่นเช้ามาเรียน
เราเก็บงำความสงสัยมาตลอด แต่จริงๆไม่ใช่เราหรอกค่ะที่สงสัย เพราะปกติเราเป็นคนโลกสวย เขาบอกเหนื่อยเราก็ว่าเหนื่อย เขาพูดไรเราก็เชื่อหมดค่ะ เพราะเขาบอกว่า คนเราจะอยู่ด้วยกันได้ต้องอยู่ที่ความไว้ใจ แต่คนที่เริ่มทำให้เราสงสัยคือพวกเพื่อนเราที่เริ่มทักว่าทำไม ช. ถึงไม่อยากใช้เวลากับเรามากกว่านี้ แต่ถึงวันนี้ก็ยังเชื่อนะคะ ว่าเขากลับบ้านจริงแหละ แค่ขี้เกียจจะเจอเราเฉยๆ
มีอีกเรื่องค่ะ ปกติเรากับ ช. จะเล่นมือถือของกันและกันได้ค่ะ เพราะไม่ปิดบังกัน มีวันนึงเราเอามือถือเขามาเล่น ก็เห็นข้อความไลน์ขึ้น ชื่อว่า บ. (นามสมมุติ) ทักมา แล้วคุยเหมือนเรื่องงานแต่งงานหรืออะไรสักอย่างที่วันนั้นเราไม่ได้ไปกับเขาค่ะ ปกติเราจะไปด้วยกันทุกงานที่เป็นของเพื่อน ป.ตรี แต่งานของเพื่อนสมัย ป.โท เราไม่เคยได้ไป แล้ว ช. ส่วนใหญ่จะมีเพื่อนผู้ชายมากกว่าผู้หญิงเพราะสาขาที่จบมาเป็นผู้ชายส่วนใหญ่ค่ะ วันนั้นเราก็ถามว่าคนนี้ใคร เขาก็บอกรุ่นน้องที่มหาลัย ทักทายกันปกติ วันนั้นไม่รู้อะไรทำให้เราเอะใจแปลกๆ อาจจะด้วยความที่รู้สเป็คของเขาด้วยละมั้ง แต่ด้วยความโลกสวย...เช่นเคย ก็ปล่อยผ่านไป
ดึกมากแล้วเดี๋ยวมาต่อนะคะ
โลกสวยมา 20 กว่าปี 4 อาทิตย์ตาสว่างเลย
เรื่องนี้เกิดไม่นานเองค่ะ ปัจจุบันยอมรับว่ายังมีอาการดาวน์บ้างเป็นระยะ เนื่องจากมาเรียนต่อเมืองนอกมันช่างหนาวและหว่าเว้...เอ้ย ว้าเหว่ เหลือเกิน
เกริ่นก่อนแล้วกัน เราคบกับแฟน(เก่า) มา 2 ปีกว่าค่ะ เราเป็นผู้หญิงคนแรกที่เขาพาไปพบกับที่บ้าน ณ ตอนนั้นแอบภูมิใจนิสนึง ประหนึ่งว่า ช้าน Miss No.1 อะไรแบบนี้ คือสำหรับคนทำงานแล้ว แถมอายุฝ่ายชายก็เลยเลข 3 ไปแล้วค่ะ เลยคิดว่าคนนี้ขอเป็นคนสุดท้ายแล้วกัน มั่นใจมากๆ ข้อตกลงนึงที่เรามีกับเขา เป็นคำขาดสำหรับเรา 2 คน คือ "ห้ามโกหก ห้ามมีความลับ" เขายึดมั่นกับสิ่งนี้มากค่ะ เพราะเขาบอกว่า ถ้าแต่งงานกันแล้วไม่ไว้ใจกัน ยังไงก็เป็นครอบครัวไม่ได้ เขาอยู่กับคนที่เขาไม่ไว้ใจไม่ได้ค่ะ แล้วคำนี้แหละที่ทำให้เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้น เราขอเรียกชื่อพี่เขาว่า ช. ละกันนะคะ จะได้ง่ายต่อการอธิบาย
ในช่วงเวลาที่เกิดเรื่องคือช่วงก่อนเราบินมาเรียนต่อค่ะ เลยขอเล่าเป็นลำดับเวลาแล้วกันจะได้ ไม่งงเอง 555+
4 เดือนก่อนเรียนต่อ
ปกติเราจะเจอกับ ช. แค่วันเสาร์เท่านั้นค่ะ เพราะเขาทำงานไกล (จริงๆก็ไม่ไกลมาก ประมาณปริมณฑล) ในช่วงเวลาที่รู้ทั้งรู้ว่าจะห่างกันไกล คู่ไหนๆคงอยากจะใช้เวลาร่วมกันให้มากที่สุดถูกมั้ยคะ???......แต่.....ไม่ใช่กับคู่นี้!!! ช. จะไม่ค่อยมาหาเรากลางอาทิตย์เพราะเขาทำงานอยู่ไกล เราเข้าใจมาตลอดแล้วก็ไม่เคยงอแงอยากให้เขามาหาเราระหว่างอาทิตย์เลย แม้กระทั่งวันที่เขาผ่านมาแถวบริษัทเรา เขาก็ไม่เคยแวะรอกินข้าวกับเรา บอกว่าเหนื่อย วันอาทิตย์ที่เขามาเรียนภาษาแถวบ้านเรา เราถามว่าขับรถไปหาดีไหมกินข้าวกัน เพราะเรารู้ว่าเราเหลือเวลาแค่ไม่กี่เดือนก่อนบิน เขาก็บอกไม่เอาไม่ต้องมา อยากขับรถกลับบ้าน แล้วไปนอนพัก เหนื่อย ตื่นเช้ามาเรียน
เราเก็บงำความสงสัยมาตลอด แต่จริงๆไม่ใช่เราหรอกค่ะที่สงสัย เพราะปกติเราเป็นคนโลกสวย เขาบอกเหนื่อยเราก็ว่าเหนื่อย เขาพูดไรเราก็เชื่อหมดค่ะ เพราะเขาบอกว่า คนเราจะอยู่ด้วยกันได้ต้องอยู่ที่ความไว้ใจ แต่คนที่เริ่มทำให้เราสงสัยคือพวกเพื่อนเราที่เริ่มทักว่าทำไม ช. ถึงไม่อยากใช้เวลากับเรามากกว่านี้ แต่ถึงวันนี้ก็ยังเชื่อนะคะ ว่าเขากลับบ้านจริงแหละ แค่ขี้เกียจจะเจอเราเฉยๆ
มีอีกเรื่องค่ะ ปกติเรากับ ช. จะเล่นมือถือของกันและกันได้ค่ะ เพราะไม่ปิดบังกัน มีวันนึงเราเอามือถือเขามาเล่น ก็เห็นข้อความไลน์ขึ้น ชื่อว่า บ. (นามสมมุติ) ทักมา แล้วคุยเหมือนเรื่องงานแต่งงานหรืออะไรสักอย่างที่วันนั้นเราไม่ได้ไปกับเขาค่ะ ปกติเราจะไปด้วยกันทุกงานที่เป็นของเพื่อน ป.ตรี แต่งานของเพื่อนสมัย ป.โท เราไม่เคยได้ไป แล้ว ช. ส่วนใหญ่จะมีเพื่อนผู้ชายมากกว่าผู้หญิงเพราะสาขาที่จบมาเป็นผู้ชายส่วนใหญ่ค่ะ วันนั้นเราก็ถามว่าคนนี้ใคร เขาก็บอกรุ่นน้องที่มหาลัย ทักทายกันปกติ วันนั้นไม่รู้อะไรทำให้เราเอะใจแปลกๆ อาจจะด้วยความที่รู้สเป็คของเขาด้วยละมั้ง แต่ด้วยความโลกสวย...เช่นเคย ก็ปล่อยผ่านไป
ดึกมากแล้วเดี๋ยวมาต่อนะคะ