ตามที่นักลงทุนไทยได้ยื่นฟ้องต่อศาลโลภให้ตีความกำหนดเขตแนวรับและแนวต้านของตลาดไทย ศาลได้พิพากษาดังนี้

1.ตลาดหลักทรัพย์ไทยเป็นของคนไทยตั้งแต่ปี 2518 ตามที่ได้ร้องขอต่อศาลโลภ
2.กำไรทั้งหมดที่ได้จากการขายหุ้น ไม่ใช่ของคนไทย(เน้นว่าทั้งหมด)อาจเป็นของต่างชาติก็ได้ หรืออาจเป็นของรายเล็กรายใหญ่ก็ได้
3.ศาลไม่มีอำนาจกำหนดเขตแนวต้านหรือแนวรับ ทั้งนี้ ภูมะเขือเผาไม่ใช่ของต่างชาติ และกราฟ 1ต่อ 200 วันก็ไม่ใช่เขตแนวต้านแนวรับ
4.นักลงทุนไทยต้องพิจารณาถึงซะง่อนผาตรงทิศตะวันตก ว่าจะโหนต่อหรือไม่ รวมถึงดินแดนแนวรับเล็กๆ ทางทิศใต้ (ศาลเน้นว่าเล็กมาก เล็กจริงๆ โคตรโคตร เล็กเลย)  เป็นของไทย ทั้งนี้ต้องไปตกลงกับต่างชาติเองว่าอยู่ตรงไหน  แต่ศาลไม่ได้ใช้แผนที่ภาคผนวก1 เป็นหลักฐานในการกำหนดแนวแบ่งแน่นอนชัดแจน ภูมะเขือเผาอาจจะตั้งขึ้นหรือเหี่ยวลงได้ตามกำลังศรัทธาของคิวอีและนักลงทุนรายใหญ่
5.แนวรับแนวต้านที่ได้กำหนดไว้เมื่อวานนี้ ซึ้งเป็นที่ตั้งของป้อมตำรวจเก่า หรือจากมติ ครม ปี 2505 อาจจะใช้ไม่ได้หรืออาจจะใช้ได้ก็ได้
6.แนวสันปันน้ำไม่สามารถใช้กำำหนดเส้นกราฟได้ ต้องใช้ทั้งเทคนิคและพื้นฐานรวมทั้งฟันโฟรวและอื่นๆอีกมากมายเป็นตัวกำหนดเขต
7.ทั้งนี้ศาลอยากให้เจรจากัน โดยมีความหวังว่าตลาดไทยซึ่งเป็นมรดกโลกแล้ว ทั้งสองฝ่ายมีหน้าที่ต้องรักษาไว้ให้ชนรุ่นหลังได้เล่นต่อไป

จบคำพิพากษา