เมื่อก่อนเราคิดว่าการมีโทรศํพท์ดีๆ มียี่ห้อใช้ มันคงยกระดับฐานะให้ดูมีหน้าตาทางสังคม เพราะเรามัวแต่มอง Feeds ตาม Facebook เห็นคนมีเเล้วมันเป็นเรื่องธรรมดา ดูเเล้วเลอค่าเมื่อได้ครอบครอง และแสดงออกทางฐานะว่า "มีกำลังทรัพย์ที่จะจ่ายมัน" แล้วมิหน่ำซ้ำยังเคยเจอคนพูดว่า "ต้องมีมัน เพราะสังคมจะยอมรับ ถ้าไม่มีก็เหมือนแกะดำ คนรวยๆ เรียนเก่งๆ เขามีกันมากกว่า 1 เครื่อง" จนวันนี้ ไม่สิเมื่อวานที่โทรศัพท์เราหาย เราก็คิดว่าบางทีกลับมาใช้ Nokia ที่โทรเข้าออกได้ธรรมดาก็มีคุณค่าแก่ชีวิตเราเช่นกัน ตั้งแต่ใช้ Smartphone มา ตัวโทรศํพท์เองมัน smart แต่เราไม่เคย smart ไปกับมัน ทั้งที่โทรศัพท์มันจะมีไว้โทร แต่เรามีไว้จิ้ม เก่งในเรื่องพิมพ์และอัพสเตตัส เวลาพูดจริงๆ ทั้งทางโทรศัพท์และชีวิตจริง เราดูเหมือนไม่มีความมั่นใจ สื่อสารย่ำแย่ อีกทั้งเราชอบเรียนภาษา เมื่อก่อนเราจำต้องจำศัพท์ที่ต้อง memorize ไว้ในหัว ถ้าลืมคงไม่มีอะไรมาช่วยเเล้ว แต่พอเจอ app dict. มันก็สะดวกดีให้เราสะดวกสบาย แต่เรากลับจำศัพท์เหล่านั้นไม่ได้จากการพิมพ์เพียงชั่วระยะเวลาสั้นๆ แล้วเอาไปใช้ ทำให้ลืมคำๆ นั้นบ่อยมากขึ้น เราจึงพบว่าการที่เราใช้โทรศัพท์หรูหราๆ ที่มีทุกอย่างทำให้สะดวกสบาย มันก็มีประโยชน์กับมันเอง แต่เราเองกลับสูญเสียสิ่งที่เป็นศักยภาพของเราไปเรื่อยๆ อีกทั้งบางครั้งเราเราเห็นสังคมมีรสนิยมตามกระแสจนคิดว่านั่นคือ สิ่งที่เราต้องการใช่หรือไม่ ? ถ้าเราไม่มีเขาจะบากบั่นมาเข้ากับเราได้หรือเปล่า ? คงคิดว่า "มันเป็นเรื่องที่เราคิดไปเองว่ากลัวสังคมไม่ยอมรับ ถ้าเราเลือกศักยภาพเรามาก่อน ต่อให้โทรศัพท์รุ่นกระดูกหมา ใครๆ ก็ยอมรับทุกสถานะที่เราเป็น  แต่อย่างไรก็ตามแม้ว่าเราคิดเราเองคงปฏิเสธที่จะไม่ยอมรับ Smartphone ก็ไม่ได้ ในเรื่องความสะดวกในการทำงานในเวลาอันรวดเร็ว และการเข้าสังคมออนไลน์เพื่อดูพฤติกรรมคนในสังคมต่อไป