ถ้าใช้โมเดลธุรกิจ One for one ในบริบทสังคมไทย มันจะใช้ได้หรือเปล่านะ???

ว่ากันว่า  โมเดลนี้ประสบความสำเร็จกันมาแล้วหลายแบรนด์ รวมทั้ง TOMs (ที่ขายรองเท้า เพื่อเอารองเท้าใหม่อีกคู่ไปแจกเด็กประเทศโลกที่3)เองด้วย แต่โมเดลนี้ก็มีเสียงวิพากษ์ วิจารณ์ทั้งแง่ดีและแง่เสียนะ
แง่ดีคือได้ช่วยเด็กประเทศโลกที่ 3 ให้ได้มีรองเท้าใส่ แง่เสียคือ ต้องมีเด็กไม่มีรองเท้าต่อไปเรื่อยๆ ไม่อย่างนั้นธุรกิจก็อยู่ไม่ได้ บ้างก็บอกว่าเป็นการเอาการบริจาคมาบังหน้า เพื่อขายรองเท้า...เอะ..ถ้าอยากใช้วิธี One for one เพื่อทำให้ผู้สูงอายุยากจนได้มีรองเท้าสุขภาพบ้าง ในประเทศไทย...มันจะ works มั้ยเนี้ย???