อาจเป็นเรื่องที่ทุกคนต้องยอมรับว่าในปัจจุบันนี้อัตราการว่างงานเกิดขึ้นมาก ดิฉันเชื่อว่าหลายๆคนคงจะประสบปัญหาในด้านการทำงานโดยเฉพาะท่านที่เป็นมนุษย์เงินเดือนนั้นจะต้องมีปัญหาในด้านการทำงานที่ไม่เพียงที่จะต้องพัฒนาตนเองให้เป็นที่ยอมรับ  มีความรับผิดชอบต่องานที่ได้รับมอบหมาย รวมกระทั่งการเเข่งขันกับเพื่อนร่วมงาน ซึ่งก็อาจเป็นเรื่องปกติที่ทุกคนจะพบเจอเพื่อนที่ร่วมงานเเตกต่างกันออกไป ซึ่งเหล่านี้อาจเป็นปัญหาที่ทุกคนท้อเเท้ บ้างก็อยากจะลาออก อยากเปลี่ยนสายงาน  หรือบ้างก็อยากออกมาประกอบกิจการเเละทำธุรกิจส่วนตัวกันเอง เเต่สิ่งที่สำคัญที่สุดที่หลายๆๆคนอาจปฏิเสธไม่ได้นั่นคือผลตอบเเทนหรือเงินเดือนนั่นเอง  เเต่ทั้งนี้ดิฉันก็ไม่ได้ว่ากล่าวกับบุคคลที่ทำงานด้วยความภาคภูมิใจในอาชีพที่ทำนะค่ะ  เเต่ในปัจจุบันค่าครองชีพสูง เเล้วบางคนต้องเข้ามาทำงานในกรุงเทพที่ค่าใช้จ่ายสูง ไม่ว่าจะค่าเดินทาง ค่าอาหาร ค่าที่พักรายเดือน อีกทั้งยังต้องพบเจอกับสิ่งเร่งรีบในเเต่ละวันในตอนเช้า ปัญหารถติดมากมาย  เเต่ก็จะมีคนทำงานอีกกลุ่มนึงที่เลือกทำงานใกล้บ้านหรือในต่างจังหวัด  เเต่เงินเดือนอาจน้อยเเต่นั่นเราก็ไม่ได้เสียค่าใช่จ่ายที่พัก เเละจิปาถะต่างๆเหมือนในเมือง

ณ  ปัจจุบันมีมหาวิทยาลัยรัฐ เอกชน ราชภัฏต่างๆนั้นได้ผลิตบัณฑิตใหม่ๆมาในเเต่ละปีนั้นมีจำนวนมาก  เพราะในปัจจุบันอาจกล่าวได้ว่าคนที่จบปริญาตรีเป็นเรื่องธรรมดา ดังนั้นการเเข่งขันในการหางานทำของนักศึกษาจบใหม่จึงสูงมากไม่ว่าจะเป็นงานบริษัทเอกชน  งานราชการ งานรัฐวิสาหกิจ  หรือเเม้กระทั่งงานโรงงานอุตสาหกรรมต่างๆ  ทั้งนี้การเเข่งขันนี้ต้องใช้ความรู้ ความสามารถของเเต่ละคนในการเเเข่งขันในการเลือกเเละหางานที่เหมาะสมหรือตรงกับสายที่เรียนมา  หรืออาจเป็นงานที่ตนเองรักเเละสนใจนั่นเอง


ความจริงที่ดิฉันบรรยายมาทั้งหมดไม่ได้มาจากประสบการณ์จากของดิฉันหรอกค่ะ  ดิฉันยังไม่มีประสบการณ์อะไรในการทำงานเลยเเม้เเต่นิดเดียว  ดิฉันก็เป็นหนึ่งในนักศึกษาที่เพิ่งจบใหม่  การที่ดิฉันตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาก็เพื่อที่อยากจะทราบจากบุคคลที่มีประสบการณ์ในการทำงานนั้นช่วยมาเเชร์ประสบการณ์ให้ดิฉันบ้าง  ดิฉันอยากได้สิ่งที่เเต่ละบุคคลเคยพบเจอมาบอกนอกเหนือจากที่ดิฉันได้เคยฟังหรือพบเจอกับหัวข้อต่างๆในเว็บอ่ะค่ะ ( เหมือนกับดิฉันเชื่อกับคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อนนะค่ะ) เเละจากดิฉันก็ยอมรับว่าถึงเเม้ดิฉันจะรู้ในบางเรื่องได้ดีเเต่ก็อาจมีบางเรื่องที่ดิฉันไม่รู้  เหมือนกับการที่เราเรียนหนังสือในตำรา  รู้เเต่การท่องจำเเละทฤษฎีเเต่ยังไม่เคยปฏิบัติเลย  ก็เหมือนกับดิฉันในตอนนี้ที่ยังอยู่ ณ  จุดๆ เดิม ยังไม่ได้ก้าวเดินไปไหน

ปล. ดังนั้นดิฉันจึงอยากมีคนที่จะมาช่วยสอนเเละเเนะนำให้หัดก้าวเดิน  มันคงจะมีประโยชน์กับดิฉันไม่มากก็น้อย  ดิฉันอยากทราบว่า  ณ  จุดๆนี้งานในส่วนไหนที่จะให้ความมั่นคงในการเดินทางไม่ว่าจะเป็นเป็นงานบริษัทเอกชน  งานราชการ งานรัฐวิสาหกิจ  หรือเเม้กระทั่งงานโรงงานอุตสาหกรรมต่างๆ  
ส่วนมากหลายคนบอกว่างานราชการดี มั่นคง สวัสดิการเยี่ยม เเต่บอก ณ  ตรงนี้เลยว่าเเอบกลัวในระบบเส้นสายค่ะ( ดิฉันต้องขอโทษกับบุคคลที่ใช้ความสามารถในการสอบเข้าราชการด้วยตนเองนะค่ะเเละไม่เคยพบเจอระบบเส้นสายเลยนะค่ะ  เเต่ดิฉันได้เคยพบเจอเเละได้ยินมาเยอะนะค่ะ  ไม่ได้ต้องการจะว่าให้เสื่อมเสียต่อระบบนะค่ะ )
                       ดิฉันเองก็เป็นเพียงเด็กที่เรียนสาขาภาษาอังกฤษจากสถาบันที่ไม่ได้มีชื่อเสียงโดดเด่นอะไรเมื่อเทียบกับที่อื่นๆๆ โนเนมก็ว่าได้เเต่ดิฉันก็ยังคงภูมิใจในสถาบันที่ตนเองศึกษามาค่ะ  ในระดับภาษาก็จบมาได้ในระดับพอใช้  เมื่อการที่ไทยเราจะกล่าวไปในอาซียนในไม่ช้านี้ดิฉันก็อาจจะไม่มีจุดยืนเลยก็ว่าเพราะดิฉันยังไม่เก่งทักษะใดเลย  เเต่มีอย่างหนึ่งที่ดิฉันเชื่อเหลือเกินนั่นคือคนเราสามารถพัฒนากันต่อไปได้ตราบใดที่มีความมุ่งมั่นเเละความพยายาม  ดิฉันจึงอยากขอกำลังใจจากทุกคนค่ะเพราะดิฉันเชื่อเหลือเกินว่าคนไทยนั้นมีน้ำใจเเละมิตรภาพต่อคนทุกข์ยากเเบบดิฉัน  ><


****** ขอความกรุณาช่วยเเชร์ประสอบการณ์ของคุณด้วยนะค่ะ

             ขอขอบคุณ  ณ  พื้นที่ตรงนี้ที่ให้ดิฉันได้มาบรรยายถึงปัญหานะค่ะ   ^^  จาก  หนูน้อยหัดเดิน