ช่วงนี้มีเหตุการณ์หลายอย่างเข้ามาให้ฉุกคิดครับ ทั้งเรื่องครอบครัวทะเลาะกัน ตรวจพบโรคประจำตัว แถมช่วงนี้มีคนรู้จักเสียชีวิตจากโรคหัวใจวายและอุบัติเหตุเยอะมาก อายุ 38 คนนึง อายุ 26 คนนึง ทำให้จู่ๆ ก็เกิดคำถามขึ้นมาว่า...เรามีชีวิตอยู่เพื่ออะไร
จริงๆ แล้วสัจธรรมหลักๆ ก็คือ เกิด แก่ เจ็บ ตาย ระหว่างแก่ เจ็บ ตาย เราก็หาอะไรฆ่าเวลาไป ทำงานแลกเงินเอย กิน kee pee นอนเอย
แน่นอนว่าเวลาเรามีอะไรทำ ทั้งงาน เล่นกีฬา เล่นเกม ก็จะไม่มีเวลาคิดฟุ้งซ่าน แต่พอมีช่วงว่าง+เวลาอยู่คนเดียวก็จะวกกลับมาคิดเรื่องนี้ทุกทีเลยครับ
หลายคนบอกว่าเราควรตั้งเป้าหมายในชีวิต ผมก็ตั้งครับ...แต่ก็แอบคิดอีกว่าตัวเองจะอยู่ถึง 40 รึเปล่าก็ไม่รู้ โลกในตอนนั้นจะเป็นยังไงบ้าง หรือถ้าเกิดอยู่ยืนยาวไปถึง 70-80 แต่ป่วยกระเสาะกระแสะ ก็รีบๆไปซะดีกว่า แต่ถ้าจะพยายามฆ่าตัวตายก็บาปอีก (ไม่ได้จะคิดสั้นตอนนี้ แต่หมายถึงว่าถ้าเราเจ็บป่วยมากๆ ก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไมถ้าไม่ตาย) แต่ถ้าเราเกิดเป็นอะไรไปตอนนี้ก็คิดอีกว่าจะมีใครบ้างที่เสียใจ
บางครั้งทำงาน มีอีเวนท์ เราก็ใช้เวลากับมันเต็มที่ แต่พองานเลิกก็วกกลับมาคิดอีกว่า เราใช้เวลาไปกับเรื่องอะไรไม่รู้ตั้ง 2-3 วัน เราทำไปเพื่ออะไร เวลาไปประชุมงานวันเสารือาทิตยื คุยกันสนุกสนาน แต่พอจะกลับบ้าน ที่ป้ายรถเมล์เห็นคนจรจัด เห็นคนจอแจรอขึ้นรถเมล์ รถติด ก็คิดอีกว่าทำไมดูใช้ชีวิตแบบไร้จุดหมายกันจัง (ผมเองด้วย 555)
หรือที่คิดแบบนี้เพราะเรายังไม่มีอะไรที่ชัดเจนจริงๆ ในชีวิต (ก่อนเรียนจบไม่เคยคิดเรื่องนี้เลยครับเพิ่งมาคิดเนี่ย) ถ้าทำอะไรที่สำเร็จ เป็นหน้าเป็นตา ปณิธานเปลี่ยนเป็นทองคำขาว (ความฝันสูงสุดในชีวิตของเกมเดอะซิมส์สำเร็จ) ความรู้สึกนี้จะหมดไป?
สุดท้ายก็วกกลับมาที่ว่า...ถ้าไม่รู้จะทำอะไร ก็ทำทุกๆ วันให้ดีที่สุดละกัน...จบ...ไปนอนดีกว่า
(บ่น+ระบาย) รู้สึกเบื่อชีวิตยังไงไม่รู้ (ไม่ได้จะคิดสั้นนะ)
จริงๆ แล้วสัจธรรมหลักๆ ก็คือ เกิด แก่ เจ็บ ตาย ระหว่างแก่ เจ็บ ตาย เราก็หาอะไรฆ่าเวลาไป ทำงานแลกเงินเอย กิน kee pee นอนเอย
แน่นอนว่าเวลาเรามีอะไรทำ ทั้งงาน เล่นกีฬา เล่นเกม ก็จะไม่มีเวลาคิดฟุ้งซ่าน แต่พอมีช่วงว่าง+เวลาอยู่คนเดียวก็จะวกกลับมาคิดเรื่องนี้ทุกทีเลยครับ
หลายคนบอกว่าเราควรตั้งเป้าหมายในชีวิต ผมก็ตั้งครับ...แต่ก็แอบคิดอีกว่าตัวเองจะอยู่ถึง 40 รึเปล่าก็ไม่รู้ โลกในตอนนั้นจะเป็นยังไงบ้าง หรือถ้าเกิดอยู่ยืนยาวไปถึง 70-80 แต่ป่วยกระเสาะกระแสะ ก็รีบๆไปซะดีกว่า แต่ถ้าจะพยายามฆ่าตัวตายก็บาปอีก (ไม่ได้จะคิดสั้นตอนนี้ แต่หมายถึงว่าถ้าเราเจ็บป่วยมากๆ ก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไมถ้าไม่ตาย) แต่ถ้าเราเกิดเป็นอะไรไปตอนนี้ก็คิดอีกว่าจะมีใครบ้างที่เสียใจ
บางครั้งทำงาน มีอีเวนท์ เราก็ใช้เวลากับมันเต็มที่ แต่พองานเลิกก็วกกลับมาคิดอีกว่า เราใช้เวลาไปกับเรื่องอะไรไม่รู้ตั้ง 2-3 วัน เราทำไปเพื่ออะไร เวลาไปประชุมงานวันเสารือาทิตยื คุยกันสนุกสนาน แต่พอจะกลับบ้าน ที่ป้ายรถเมล์เห็นคนจรจัด เห็นคนจอแจรอขึ้นรถเมล์ รถติด ก็คิดอีกว่าทำไมดูใช้ชีวิตแบบไร้จุดหมายกันจัง (ผมเองด้วย 555)
หรือที่คิดแบบนี้เพราะเรายังไม่มีอะไรที่ชัดเจนจริงๆ ในชีวิต (ก่อนเรียนจบไม่เคยคิดเรื่องนี้เลยครับเพิ่งมาคิดเนี่ย) ถ้าทำอะไรที่สำเร็จ เป็นหน้าเป็นตา ปณิธานเปลี่ยนเป็นทองคำขาว (ความฝันสูงสุดในชีวิตของเกมเดอะซิมส์สำเร็จ) ความรู้สึกนี้จะหมดไป?
สุดท้ายก็วกกลับมาที่ว่า...ถ้าไม่รู้จะทำอะไร ก็ทำทุกๆ วันให้ดีที่สุดละกัน...จบ...ไปนอนดีกว่า