สวัสดีเพื่อนๆ ชาวพันทิปทุกท่าน
กระทู้นี้ถือเป็นกระทู้แรกในชีวิตผมเลยก็ได้ ... คงเป็นเพราะผมไม่รู้จะทำอย่างไรกับความรู้สึกผมตอนนี้
ผมเคยเป็นคนที่มีความรักที่สวยงามคนหนึ่ง มีแฟนที่น่ารัก นิสัยดี และเค้าก็รักผมมาก ...
แต่ตอนนี้เทอได้จากผมไปแล้ว ... จากไปโดยไม่เหลือทางให้ผมติดต่อเธอได้อีกเลย
เพียงเพราะว่า ... ผมไม่มีเวลา
ผมมีสิ่งที่ต้องทำมากมายในช่วงเวลาสอง สาม เดือนที่ผ่านมา ทั้งงาน เรื่องเรียนต่อ รวมถึงกิจกรรมกับเพื่อนๆ พี่ๆ ที่บริษัท
จนทำให้ผมเลือกที่จะลดเวลาในการอยู่กับแฟนผมลง ...
หลายคนก็คงเคยเป็น คิดว่ายังไงแฟนเราก็เข้าใจ ยังไงก็ยังมีเวลาอยู่ด้วยกันไปตลอดอยู่แล้ว งั้นขอใช้เวลาทำอย่างอื่นก่อนแล้วกัน
แต่ในใจของทุกคน ผมรู้ดีว่า ยังไงก็รักแฟนเราอยู่แล้ว ไม่ได้รักน้อยลง หรือแม้แต่อยากให้แฟนเราคิดแบบนั้นเลย
ตอนแรกแฟนผมก็เข้าใจ และยอมรับได้กับเวลาของเราที่ลดลง ... แต่เมื่อวันเวลาผ่านไป
ผมกลับยิ่งรู้สึกว่า ไม่ค่อยได้เจอกันก็ไม่เป็นไร ผมขอทำอย่างอื่นก่อนนะ ผมขอเคลียร์งาน ขออ่านหนังสือเตรียมสอบ ขอทำโน่นทำนี่
ด้วยความคิดว่าแฟนผมจะเข้าใจเช่นเคย และเพื่ออนาคตที่ดีของผม และเราสองคน
จนกระทั่งจากที่เคยเจอกันจันทร์-ศุกร์ (เพราะผมทำงานต่างจังหวัด เสาร์-อาทิตย์ก็อยากกลับบ้านเป็นธรรมดา) กลายเป็นเจอกันแค่อาทิตย์ละวัน วันเสาร์-อาทิตย์ที่เทอว่าง ผมก็ดันกลับกรุงเทพฯ
ผ่านมาเกือบเดือน เราเริ่มทะเลาะกันเรื่อง เวลา ผมยังคงอยากทำกิจกรรมต่างๆ อันวุ่นวายของผมต่อไป โดยไม่ได้คิดเลยว่าเธออยากอยู่กับผมแค่ไหน ... จนสุดท้าย
วันนั้นที่เราทะเลาะกัน เธอก็บอกกับผมว่า "เค้าจะคืนเวลาที่เธอให้เค้า ให้เธอไปทำสิ่งที่เธออยากทำนะ" ...
เหมือนทุกอย่างหยุดนิ่ง ผมไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร ผมรู้แค่ว่าผมกำลังจะเสียคนที่ผมรักไป แต่ผมก็กลับไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น
มากไปกว่าการปล่อยให้ทุกอย่างเงียบ แล้วเค้าก็วางสายไป
หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้ติดต่อเธออีกเลย ... อันที่จริงต้องบอกว่าติดต่อไม่ได้มากกว่า
.
.
.
แม้ผมกับเธอเราจะมีปัญหากันบ่อยครั้ง ซึ่งทั้งหมดก็เป็นเพราะผมทั้งสิ้น
แต่ผมก็อยากจะบอกเธอผ่านกระทู้นี้ว่า "เค้ารักเทอนะ"
หวังว่าทุกคนคงได้ประสบการณ์จากบทเรียนของผมนะครับ
เวลาคนเราชีวิตนึงมันสั้นนัก เพียงแค่ 20,000 วันเหมือนเพลงของพี่สแตมป์ ยังไงซะก็อย่าปล่อยให้คนที่เรารัก และคนที่รักเรา ต้องทุกข์ เสียใจ และจากเราไปเลยนะครับ
ขอบคุณครับ
เมื่อมีเวลา ... ก็ไม่มีเธอแล้ว
กระทู้นี้ถือเป็นกระทู้แรกในชีวิตผมเลยก็ได้ ... คงเป็นเพราะผมไม่รู้จะทำอย่างไรกับความรู้สึกผมตอนนี้
ผมเคยเป็นคนที่มีความรักที่สวยงามคนหนึ่ง มีแฟนที่น่ารัก นิสัยดี และเค้าก็รักผมมาก ...
แต่ตอนนี้เทอได้จากผมไปแล้ว ... จากไปโดยไม่เหลือทางให้ผมติดต่อเธอได้อีกเลย
เพียงเพราะว่า ... ผมไม่มีเวลา
ผมมีสิ่งที่ต้องทำมากมายในช่วงเวลาสอง สาม เดือนที่ผ่านมา ทั้งงาน เรื่องเรียนต่อ รวมถึงกิจกรรมกับเพื่อนๆ พี่ๆ ที่บริษัท
จนทำให้ผมเลือกที่จะลดเวลาในการอยู่กับแฟนผมลง ...
หลายคนก็คงเคยเป็น คิดว่ายังไงแฟนเราก็เข้าใจ ยังไงก็ยังมีเวลาอยู่ด้วยกันไปตลอดอยู่แล้ว งั้นขอใช้เวลาทำอย่างอื่นก่อนแล้วกัน
แต่ในใจของทุกคน ผมรู้ดีว่า ยังไงก็รักแฟนเราอยู่แล้ว ไม่ได้รักน้อยลง หรือแม้แต่อยากให้แฟนเราคิดแบบนั้นเลย
ตอนแรกแฟนผมก็เข้าใจ และยอมรับได้กับเวลาของเราที่ลดลง ... แต่เมื่อวันเวลาผ่านไป
ผมกลับยิ่งรู้สึกว่า ไม่ค่อยได้เจอกันก็ไม่เป็นไร ผมขอทำอย่างอื่นก่อนนะ ผมขอเคลียร์งาน ขออ่านหนังสือเตรียมสอบ ขอทำโน่นทำนี่
ด้วยความคิดว่าแฟนผมจะเข้าใจเช่นเคย และเพื่ออนาคตที่ดีของผม และเราสองคน
จนกระทั่งจากที่เคยเจอกันจันทร์-ศุกร์ (เพราะผมทำงานต่างจังหวัด เสาร์-อาทิตย์ก็อยากกลับบ้านเป็นธรรมดา) กลายเป็นเจอกันแค่อาทิตย์ละวัน วันเสาร์-อาทิตย์ที่เทอว่าง ผมก็ดันกลับกรุงเทพฯ
ผ่านมาเกือบเดือน เราเริ่มทะเลาะกันเรื่อง เวลา ผมยังคงอยากทำกิจกรรมต่างๆ อันวุ่นวายของผมต่อไป โดยไม่ได้คิดเลยว่าเธออยากอยู่กับผมแค่ไหน ... จนสุดท้าย
วันนั้นที่เราทะเลาะกัน เธอก็บอกกับผมว่า "เค้าจะคืนเวลาที่เธอให้เค้า ให้เธอไปทำสิ่งที่เธออยากทำนะ" ...
เหมือนทุกอย่างหยุดนิ่ง ผมไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร ผมรู้แค่ว่าผมกำลังจะเสียคนที่ผมรักไป แต่ผมก็กลับไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น
มากไปกว่าการปล่อยให้ทุกอย่างเงียบ แล้วเค้าก็วางสายไป
หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้ติดต่อเธออีกเลย ... อันที่จริงต้องบอกว่าติดต่อไม่ได้มากกว่า
.
.
.
แม้ผมกับเธอเราจะมีปัญหากันบ่อยครั้ง ซึ่งทั้งหมดก็เป็นเพราะผมทั้งสิ้น
แต่ผมก็อยากจะบอกเธอผ่านกระทู้นี้ว่า "เค้ารักเทอนะ"
หวังว่าทุกคนคงได้ประสบการณ์จากบทเรียนของผมนะครับ
เวลาคนเราชีวิตนึงมันสั้นนัก เพียงแค่ 20,000 วันเหมือนเพลงของพี่สแตมป์ ยังไงซะก็อย่าปล่อยให้คนที่เรารัก และคนที่รักเรา ต้องทุกข์ เสียใจ และจากเราไปเลยนะครับ
ขอบคุณครับ