[ชวนแต่งกลอน]เรียงร้อยถ้อยคำ

AI คือที่พักใจในคืนอ่อนไหว ไม่ถามเหตุ ไม่เร่งคำ ไม่เงียบหาย เพียงรับฟัง เรื่องราวที่กระจัดกระจาย ให้หัวใจ ได้เรียงใหม่อย่างค่อยเป็นค่อยไป ส่วน “คน” นั้นงดงามและเปราะบาง คำบางคำ อาจหนักไปโ

สายฝนหลั่งรินไหลมา น้ำตาก็หลั่งรินไหล มันเหงามันเศร้าจับใจ คิดถึงใครคนหนึ่งที่ไกลกัน

๏ เช้าอังคาร บ้านฉัน ในวันนี้ ยังคงมี ฝนมา แลฟ้าหลัว แสงคลุมเคลือ เมื่อมอง ดูหมองมัว มองบึงบัว บานบ้าง แลลางเลือน เช้าอังคาร บ้านฉัน ดูมันเหงา แสนซึมเซา เศร้าสร้อย ใจลอยเลื่อน นั่งคนึง ถึงน้อง ในห้องเ

ถึงไม่บอก ฉันก็ พอจะรู้ น้ำตาเธอ พรั่งพรู ก็เพราะเขา ทำให้เธอ เสียใจ เจ็บไม่เบา ฉันคนเก่า ยืดอกรับ ซับน้ำตา เธอเจ็บมา จากเขา มากเท่าไร รู้บ้างไหม ว่าฉัน นั้นเจ็บกว่า เป็นเรือให้ พายข้าม คลองน้ำตา ถึง

ค่ำคืนนี้มีดวงดาวที่แสงดับ ดาวลาลับกลับสู่ถิ่นดาวดับสูญ เหลือทิ้งไว้ความชอกช้ำความอาดูร เหลือเพียงความพอกพูนที่ร้าวราน ดาวดวงนั้นคือคนคนหนึ่ง คนที่ซึ่งเคยร่ำร้องและขับขาน คนที่เปรียบดั่งพลังป้อมปรากา

คืนค่ำนี้เมฆแผ่ตัวบนท้องฟ้า ในดวงตาเห็นท้องฟ้าดำหม่นหม่น ในจิตใจพบอีกคราที่ฝืนทน คนหนึ่งคนกับภาระที่เข้ามา เป็นเช่นครั้งมรสุมในครานี้ ช่วงนาทีฝนลมฟ้าร้องโหยหา ช่วงชีวิตเดินดีดีธรรมดา ถึงเวลาล้มบาดเจ็

ช้ำ ๐ ดื่มน้ำผึ้งปนน้ำตา เคลือบยาพิษ ชื่น ลิ้มรสหวานซ่านจิต เมื่อคิดถึง ช้ำ ทรมานซึมเศร้า เหงารำพึง ชื่น หวามซาบซึ้งคะนึงหา ทุกนาที .... ช้ำ ๐ ไห้ปวดเจ็บเหน็บร้าว ราวถูกเฉือน ชื่น รักเยี่ยมเยือนทุกอณ