สวัสดีค่ะ เราอยากจะมาเล่าประบการณ์ชีวิตให้ฟัง พอดีดูลำยองฟีเวอร์เลยย้อนมองตัวเอง แต่ชีวิตเราไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอกค่ะ ฮ่าๆๆๆ เพียงแต่ก็ล้มลุกคลุกคลานพอสมควร กว่าที่เราจะมาอยู่จุดนี้ได้ แม้จะยังไม่ประสบความสำเร็จ แต่มันเป็นสิ่งเดียวในชีวิตที่เราคิดย้อนกลับไป .... ก็ยังไม่เชื่อตัวเองและยังคงภูมิใจตัวเอง
ตอนนี้อายุก็ปาไปสัก 25 แล้วล่ะ เกิดมาในครอบครัวที่แตกแยก ยังคงจำได้ดีว่าภาพวัยเด็กเคยเห็นพ่อแม่ทะเลาะกัน จนบ้านแตก เรากับพี่ชายกอดหันร้องไห้ที่มุมห้อง เห็นพ่อแม่ลงไม้ลงมือกันยกใหญ่ จนถึงขึ้นโรงขึ้นศาล จากนั้นศาลก็มติมาว่า ให้เราอยู่กับพ่อ ส่วนพี่ชายอยู่กับแม่ ชีวิตเราอยู่กับพ่อก็ไม่ไก้อบอุ่ยมากนัก จะอยู่บ้านคนเดียวซะส่วนใหญ่ แต่ก็มีเพื่อนบ้านมาอยู่เป็นเพื่อนเล้นด้วยประจำ บ้านเราบางทีเหมือนเซเว่นเลย (ลืมบอกไปว่าบ้านเราเป็นแฟลตทหาร) มีคนเข้าออกประจำ บางทีก็มาดล้นไพ่กันบ้างตามประสา ส่วนเราก็นอนในบ้านเสียงดังแต่ก็ต้องนอนเพราะต้องไปเรียน ชีวิตอิสระเสรีนะ อยากไปไหนก็ไป กลับบ้านเช้าบ้าง ไม่กลับบ้าง แต่พ่อก็ไม่เคยโทรตาม จนเพื่อนบางคนบอกว่า "ดีจัง พ่อแม่เราตามยิกๆเลย" แต่เรากลับบอกไปว่า "ดีแล้วล่ะ ที่พ่อแม่โทรตามเพราะเค้าเป็นห่วงเราทั้งนั้นแหละ" แต่ในส่วนลึกของเราก็มีนะที่น้อยใจ แต่พ่อก็พูดกับเราเสมอว่า "อยากจะทำอะไร อยากจะเป็นอะไรก็เป็น ขอแค่...
อย่าทำให้ใครเดือดร้อนก็พอ" ด้วยความที่พ่อเราเป็นทหาร ซึ่งทุกคนต้องมองว่าบ้านเราต้องเนียบและเป๊ะ แต่เปล่าเลยพ่อเราใจดีมากกก!! เคยตีแค่ครั้งเดียวตอนแอบหนีไปเล่นเกมส์ในวัด บางวันยายข้างบ้านก็เลี้ยงเรา ให้ที่นอน ให้ข้าวกิน เพราะพ่อไม่ค่อยอยู่บ้าน แล้วเราเป็นเด็กตัวเล็กๆคนเดียวยายเลยเลี้ยงด้วย ((ทุกวันนี้ยายข้างบ้านยังอยู่)) ตื่นเช้ามาถักเปียให้ไปร.ร. ทอดไข่ให้กิน แบ่งขนมให้ ชีวิตนี้เราโตมาได้ก็เพราะแกด้วย
ส่วนแม่ก็แอบมาหาเราบ้างในเวลาที่พ่อหลับ มักจะแอบมากลางดึก ปลุกดราและอุ้มเราไป เราก็งัวเงียตามประสาเด็ก อยู่กับแม่ช่วงศุกร์เสาร์ วันอาทิตย์แม่ก็มาส่งที่บ้าน สมัยเด็กเรามักจะเดินไปโรงเรียนบ่อยๆ แต่ไม่เป็นไรเพราะร.ร.อยู่ใกล้ๆบ้าน หรือบางทีพ่อเราจะไปรับ เข้าสู่ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ เราเลือกเรียนร.ร.พาณิช แต่เป็นพาณิชสายธุรกิจ สาขาภาษาต่างประเทศ เรียนทั้งวัน (บางคนอาจมองว่สเป็นเด็กช่าง) ก็ตามประสาเรียนบ้าง โดดบ้าง ชีวิตก็ปกติ แต่มีแฟนก็อยู่กับแฟนไม่ค่อยกลับบ้าน แต่แฟนก็รู้เรื่องที่บ้านและพาเราเรียน (เด็กควรดูด้วยเวลาคบใครนะจ้ะ) จนเราเข้าสู่ช่วงปวส. เราเลือกเรียนสายท่องเที่ยว แต่ก็อีกแหละ เกเรียน โดดประจำ เข้าสายบ้าง จนสุดท้ายติด F ร่วม 6 ตัว!!!!! ตอนนั้น้ราเครียดมาก ไม่รู้จะบอกพ่อยังไง บอกไปก็โดนด่าแน่ๆ แต่ถาจะเรียนซ้ำชั้นก็เสียเวลาปีนึง เครียดมาก จนสุดท้ายมาถามตัวเองใหม่ว่า "จะเอายังไง ที่เรียนอยู่เราชอบมั้ย? ชอบอะไรกันแน่?" สุดท้ายได้คำตอบ เราเลยมองหามหาวิทยาลัยรัฐ (มทร.) หาเลยว่าอยากเรียนอะไร พอดีช่วงนั้นอยากเรีบนสายสื่อสารก็หาข้อมูล แล้วแอบไปสมัคร คือคิดแค่ว่า "ทำยังไงก็ได้ให้สอบติด จะเป็นจะตายก็ต้องสอบให้ได้!!" ทั้งๆที่ในชีวิตไม่เคยสอบติดร.ร.ที่ดีๆเลย สอบแล้วก็ไม่ผ่าน จนกลายเป็นคนกลัวการสอบเข้าร.ร. อีกอย่าง..โง่ด้วย ยอมรับว่าโง่เลย (ต่อ)
{{ แชร์ประสบการณ์ชีวิต และความฝัน สำหรับคนที่คิดว่าชีวิตตัวเองเฮงซวยหรือท้อแท้}}
ตอนนี้อายุก็ปาไปสัก 25 แล้วล่ะ เกิดมาในครอบครัวที่แตกแยก ยังคงจำได้ดีว่าภาพวัยเด็กเคยเห็นพ่อแม่ทะเลาะกัน จนบ้านแตก เรากับพี่ชายกอดหันร้องไห้ที่มุมห้อง เห็นพ่อแม่ลงไม้ลงมือกันยกใหญ่ จนถึงขึ้นโรงขึ้นศาล จากนั้นศาลก็มติมาว่า ให้เราอยู่กับพ่อ ส่วนพี่ชายอยู่กับแม่ ชีวิตเราอยู่กับพ่อก็ไม่ไก้อบอุ่ยมากนัก จะอยู่บ้านคนเดียวซะส่วนใหญ่ แต่ก็มีเพื่อนบ้านมาอยู่เป็นเพื่อนเล้นด้วยประจำ บ้านเราบางทีเหมือนเซเว่นเลย (ลืมบอกไปว่าบ้านเราเป็นแฟลตทหาร) มีคนเข้าออกประจำ บางทีก็มาดล้นไพ่กันบ้างตามประสา ส่วนเราก็นอนในบ้านเสียงดังแต่ก็ต้องนอนเพราะต้องไปเรียน ชีวิตอิสระเสรีนะ อยากไปไหนก็ไป กลับบ้านเช้าบ้าง ไม่กลับบ้าง แต่พ่อก็ไม่เคยโทรตาม จนเพื่อนบางคนบอกว่า "ดีจัง พ่อแม่เราตามยิกๆเลย" แต่เรากลับบอกไปว่า "ดีแล้วล่ะ ที่พ่อแม่โทรตามเพราะเค้าเป็นห่วงเราทั้งนั้นแหละ" แต่ในส่วนลึกของเราก็มีนะที่น้อยใจ แต่พ่อก็พูดกับเราเสมอว่า "อยากจะทำอะไร อยากจะเป็นอะไรก็เป็น ขอแค่...อย่าทำให้ใครเดือดร้อนก็พอ" ด้วยความที่พ่อเราเป็นทหาร ซึ่งทุกคนต้องมองว่าบ้านเราต้องเนียบและเป๊ะ แต่เปล่าเลยพ่อเราใจดีมากกก!! เคยตีแค่ครั้งเดียวตอนแอบหนีไปเล่นเกมส์ในวัด บางวันยายข้างบ้านก็เลี้ยงเรา ให้ที่นอน ให้ข้าวกิน เพราะพ่อไม่ค่อยอยู่บ้าน แล้วเราเป็นเด็กตัวเล็กๆคนเดียวยายเลยเลี้ยงด้วย ((ทุกวันนี้ยายข้างบ้านยังอยู่)) ตื่นเช้ามาถักเปียให้ไปร.ร. ทอดไข่ให้กิน แบ่งขนมให้ ชีวิตนี้เราโตมาได้ก็เพราะแกด้วย
ส่วนแม่ก็แอบมาหาเราบ้างในเวลาที่พ่อหลับ มักจะแอบมากลางดึก ปลุกดราและอุ้มเราไป เราก็งัวเงียตามประสาเด็ก อยู่กับแม่ช่วงศุกร์เสาร์ วันอาทิตย์แม่ก็มาส่งที่บ้าน สมัยเด็กเรามักจะเดินไปโรงเรียนบ่อยๆ แต่ไม่เป็นไรเพราะร.ร.อยู่ใกล้ๆบ้าน หรือบางทีพ่อเราจะไปรับ เข้าสู่ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ เราเลือกเรียนร.ร.พาณิช แต่เป็นพาณิชสายธุรกิจ สาขาภาษาต่างประเทศ เรียนทั้งวัน (บางคนอาจมองว่สเป็นเด็กช่าง) ก็ตามประสาเรียนบ้าง โดดบ้าง ชีวิตก็ปกติ แต่มีแฟนก็อยู่กับแฟนไม่ค่อยกลับบ้าน แต่แฟนก็รู้เรื่องที่บ้านและพาเราเรียน (เด็กควรดูด้วยเวลาคบใครนะจ้ะ) จนเราเข้าสู่ช่วงปวส. เราเลือกเรียนสายท่องเที่ยว แต่ก็อีกแหละ เกเรียน โดดประจำ เข้าสายบ้าง จนสุดท้ายติด F ร่วม 6 ตัว!!!!! ตอนนั้น้ราเครียดมาก ไม่รู้จะบอกพ่อยังไง บอกไปก็โดนด่าแน่ๆ แต่ถาจะเรียนซ้ำชั้นก็เสียเวลาปีนึง เครียดมาก จนสุดท้ายมาถามตัวเองใหม่ว่า "จะเอายังไง ที่เรียนอยู่เราชอบมั้ย? ชอบอะไรกันแน่?" สุดท้ายได้คำตอบ เราเลยมองหามหาวิทยาลัยรัฐ (มทร.) หาเลยว่าอยากเรียนอะไร พอดีช่วงนั้นอยากเรีบนสายสื่อสารก็หาข้อมูล แล้วแอบไปสมัคร คือคิดแค่ว่า "ทำยังไงก็ได้ให้สอบติด จะเป็นจะตายก็ต้องสอบให้ได้!!" ทั้งๆที่ในชีวิตไม่เคยสอบติดร.ร.ที่ดีๆเลย สอบแล้วก็ไม่ผ่าน จนกลายเป็นคนกลัวการสอบเข้าร.ร. อีกอย่าง..โง่ด้วย ยอมรับว่าโง่เลย (ต่อ)