เรื่องเพ้อๆ ของคนหนึ่งคน

กระทู้สนทนา
ผมเป็นแค่มนุษย์เงินเดือนคนหนึ่ง ทำงานก็แบบอยู่ไปวันๆ จนวันหนึ่งก็เกิดกิเลสตามประสาสิ่งมีชีวิตชั้นสูงตัวหนึ่ง
ว่าอยากจะได้มอเตอร์ไซค์อีกซักคัน ทั้งๆที่มีในครอบครองแล้วถึง 2 คัน (จนอีกคันหนึ่งจะกลายเป็นซากไปอยู่แล้ว)
ทีนี้พอได้เป้าหมายแล้ว แต่ด้วยความที่เป็นแค่คนเงินเดือนต่ำๆ ทำได้แค่เก็บเงินไปเรื่อยๆ ระหว่างนั้นก็ทำได้แค่หาข้อมูลของเป้าหมาย
โดยมีเวลาเป็นเดือนๆให้เก็บข้อมูล  

จนวันหนึ่งได้มีโอกาสได้เดินทางไปทำงานต่างจังหวัด โดยเป็นการได้ออกต่างจังหวัดไกลๆครั้งแรกในรอบ 2 ปี ไปไกลๆล่าสุดคือตอนหนีน้ำท่วม
และล่าสุดใกล้ๆตรงที่สมุทรสาคร ตรงสะพานข้ามแม่น้ำท่าจีน ที่มีคนเอาข่าวมาโพสที่เด็กแว๊นโดนสอย (ตรงนั้นเลยแต่เป็นโรงงานในซอย)
แต่มันยังค่อนข้างใกล้เลยไม่อยานับ   โดยที่รอบล่าสุดที่ไปคือจังหวัดระยอง นั่งรถบริษัทขึ้นมอเตอร์เวย์ไป
พอถึงระยองและออกจากมอเตอร์เวย์เทานั้นแหละ.....โหย ทำไมถนนต่างจังหวัดมันโล่งจังว่ะ ถึงจะดีแย่เป็นบางช่วง แต่โล่งสุดๆ
ไม่เหมือนในเมืองที่ใช้ชีวิตอยู่ทุกวัน แล้วแต่ล่ะที่ตั้งของต่างจังหวัดก็อยู่ห่างกันซะเหลือเกิน กว่าจะเจอปั๊มน้ำมันนี่ก็พอสมควร
ไม่เหมือนในเมืองแป๊ปๆเจอ

จากสิ่งที่พบเห็นข้างบนก็ทำให้ฉุกคิด ว่าถ้าเรามาอยู่ต่างจังหวัดนะ ต้องใช้ 250 cc ขึ้นไปแน่นอน ขนาดรถไม่เกี่ยงเพราะไม่ต้องมุด
ได้ซัดมันทุกวันแน่ถนนโล่งอย่างนี้   หรือ  ถ้าออกทริปถนนต่างจังหวัดมันเหมาะใช้ความเร็วสูง ก็ต้องเอารถแรงมาใช้แน่

แต่ระหว่างนั่งรถไปก็เจอชาวบ้าน ใช้รถออโต้เล็กๆ 110-125 cc ไม่เกินนี้ ก็เลยมาคิดกับตัวเอง ทำไมวะ...ชาวบ้านต่างจังหวัดถนนโล่งๆ
ทำไมใช้รถเล็กๆกัน ถ้าเป็นผมอย่างน้อยก็ 150 cc เป็นอย่างต่ำแน่นอนถนนอย่างนี้เสียดายถนน ในเมืองไม่ได้หากันได้ง่ายๆ

พอจบวันนั้นก็กลับกรุงเทพมาที่บ้านก็เริ่มมาตั้งข้อสงสัยกับเป้าหมายของตัวเอง
เฮ้ย...รถที่เราอยากได้มันเป็นรถเก่าๆที่ไว้ซัดแค่ช่วงสั้นๆนะเว้ย มันซัดยาวไม่ได้  ถ้าเราจะออกทริปเนี่ยมันอาจจะไม่ไหวนะเว้ย
ก็เริ่มมีข้อกังขาในเป้าหมายซะแล้ว

แต่พออยู่มาวันนึงขนนปังที่บ้านหมดต้องออกไปซื้อที่ร้านปากซอย พอรู้ว่าต้องไป  "เฮ้ย..ขี้เกียจว่ะ"  (ทั้งๆที่มีรถเป็นของตัวเองนะเนี่ย)

ก็เลยมานั่งนึก  เฮ้ยแค่ไปปากซอยยังขึ้เกียจขนาดนี้ แล้วถ้าต้องขับรถออกทริปจะทำได้เรอะ โดยมานั่งนึกถึงสันดารตัวเองที่ขี้เกียจแบบสุดๆ
ก็เลยได้ข้อสรุป แค่ไปปากซอยังขัเกียจที่จะไป ออกทริปนี้ตัดทิ้งเก็บมันไปเป็นความฝันได้เลย เพราะคงไม่ได้ทำแน่ๆ

ความแน่วแน่ของเป้าหมายเก่าเริ่มกลับคืนมา เพราะแค่อยากได้รถไว้ซัดตอนกลางคืนในเมืองถนนโล่งๆ รถใช้งานก็ใช้อีกคันไป
กะจะทำไว้เก็บด้วยเพราะนับวันก็ยิ่งหายากขึ้นเรื่อยๆ

แต่พอเริ่มเก็บเงินได้ระดับนึง ก็ดันเกิดเหตุการณ์ แว่นแตก รองเท้าขาด กางเกงไม่พอ ต้องได้เจียดตังที่จะซื้อรถไปทำอย่างอื่นอีก

โอ๊ย....ชีวิตนี้มันช่างสับสนยิ่งนัก วันข้างหน้ายังไม่รู้จะเจออะไรต่อไป ก็ว่ากันไป


สรุป ในชีวิตจริงแค่กลับมาจากที่ทำงานก็แทปไม่มีอารมณ์ไปไหนทั้งนั้นแหละ อย่าหวังกับเรื่องออกทริปเลย


นอกเรื่องนิด ระหว่างขากลับจากระยองเจอถนนในแบบที่คนในเว็บนี้พูดถึงกันบ่อยๆอยู่ช่วงยาวช่วงหนึ่ง คือถนนดวงจันทร์
โอ้โห...คิดไม่ถึงว่าจะอาการหนักได้ขนาดนี้ มันใช่ถนนแน่เรอะ  ความคิดฉับพลันที่ผุดขึ้นมา ถนนอย่างนี้ต้องรถวิบาก หรือ โมตาด เท่านั้น
ไม่งั้นช่วงล่างกระจายแน่ สปอตมาไม่รอดแน่ถ้าไม่คลานไป


ถ้าอ่านจนจบก็ขอบคุณครับ อ่านไม่จบก็ไม่ว่ากัน เพราะมันไร้สาระ

ขอบคุณครับ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่