อรุณสวัสดิ์ครับ

ก่อนมองดูคนอื่น ก่อนที่จะแข่งขันกับคนอื่น ให้พิจารณาที่ตัวเองก่อน วันนี้ไม่อยากดูดาวเลย เพราะสภาพของเราดูไม่ดีนัก ทุกวันนี้เราจะพัฒนาความเจริญทางด้านโลจิสติกไปเพื่ออะไรกันครับ ทั้งทางราง ทางอากาศ และทางบก เพราะท้ายที่สุดถ้าระบบดี แต่การจัดการมันแย่ สิ่งต่างๆที่สร้างขึ้นก็ไม่ก่อให้เกิดประโยชน์อย่างเต็มที่ ประเทศไทยคือประเทศเสรีที่สุดในโลกแล้วครับ ทางด้านละเมิดสิทธิชีวิตความเป็นอยู่ของคนอื่น โดยใช้ข้ออ้างว่า ไม่ได้รับการดูแลอย่างเท่าเทียมกัน เอาล่ะว่า งานนี้จะทำกันอย่างไรดี ดูท่าจะแก้กันไม่จบครับ  วิธีการสมัยเด็กๆ เวลาที่ไม่ได้ของเล่น แล้วลงไปนอนดิ้นกลางทางเดิน กำลังถูกนำมาใช้ได้อย่างหน้าไม่อาย แล้วจบลงด้วยการได้ตามต้องการ  งานนี้สะท้อนอะไรครับ สะท้อนถึงพ่อแม่ที่สอนลูกไม่เป็น ยัดเงินให้ลูกหุบปาก ทั้งที่ตัวเองก็จน และลูกก็จะติดนิสัยขอไม่เลิกในที่สุด  หากวันนี้ไม่มีใครเริ่มที่จะเปลี่ยน ทั้งตัวพ่อแม่ หรือ ลูก งานนี้รับรองครับ เด็กข้างบ้านมันจะเอาอย่าง แล้วความวุ่นวายมันจะไปอย่างทั่วถึงทุกฤดูกาล ทุกพืชผลการเกษตรทุกชนิด  ต่อไป วิกฤตอื่นๆเราไม่ต้องลุ้น มาลุ้นวิกฤตภายในกันดีกว่า ว่าจะส่งผลในระยะยาวอย่างไรบ้างกับไทยแลนด์ครับ

ปล. สำคัญมากอีกประเด็น หากเราเป็น เจ้าของโรงงาน แล้วทุกปัญหาของโรงงานตั้งแต่ ส้วมเต็ม ซื้อของ แอร์ไม่เย็น ไม่สามารถจบได้ที่ระดับผู้จัดการแผนก แต่ทุกเรื่องต้องมาคอขวดที่ระดับประธานกรรมการบริหาร  โรงงานแห่งนั้นคงจะเจริญยากครับ เพราะมัวเอาเวลาส่วนใหญ่มาแก้ไขปัญหาทางเทคนิค มากกว่าการคิดเชิงกลยุทธเพื่อการเติบโต