บังเอิญได้ฟังเรื่องราวของน้องคนหนึ่งมาจึงอยากนำมาเป็นหัวข้อสนทนา

เรื่องมีอยู่ว่าน้องชายคนหนึ่งนามสมมุติว่า นายอัยย่ะ มีสถานะเป็นเพศทางเลือก ได้ไปสมัครงานเป็นการเงินของบริษัทขายเสื้อผ้าแบรนด์ดัง เวลาผ่านไปเกือบ 2 เดือน นายอัยย่ะ ต้องผจญชะตากรรมที่เรียกว่า การออกบูธ ทำงาน 7 วัน เข้ามา 9 โมงเช้า เลิก 4 ทุ่ม ทุกวัน แต่ถ้าเป็นพวกงานแสดงสินค้าตามเมืองทองก็จะเลิกเร็วหน่อย 2 ทุ่ม ไม่มีโอที แต่ได้เป็นวันหยุดชดเชยกรณีทำงานวันอาทิตย์

นายอัยย่ะ สู้อดรนทนเก็บออมเพื่อครอบครัว และนม 2 ข้าง แต่วันนึงเกิดมีการโยกย้ายผจก. ซึ่งคนใหม่ที่มาเป็นเจ้านายของ อัยย่ะ นั้นเป็นที่รู้กันทั้งบริษัทว่า ท่านรังเกลียดเพศทางเลือกชัดเจน แล้วสิ่งที่ไม่น่าเกิดก็พลันบังเกิด นายอัยย่ะ เริ่มน้ำตาคลอ แล้วเล่าต่อว่า วันนั้น อัยย่ะ นั่งอยู่หน้าเครื่องคิดเงินในบูธของบริษัท ที่ออกงานอยู่ภายในศูนย์การค้า ก็ได้มีนายตำรวจคนหนึ่งเดินมาพร้อมกับผจก. มานำตัว อัยย่ะ ไปโรงพักแล้วแจ้งข้อหาว่า อัยย่ะ ยักยอกทรัพย์เป็นเงินสด จำนวน 80,000 บ. ได้ยินแค่นั้น อัยย่ะ แทบลมใส่ เพราะเกิดมาจากท้องพ่อท้องแม่ก็ถูกสั่งสอนมาให้จนอย่างมีศักดิ์ศรี ยิ่งอยู่ในสถานะเพศทางเลือก อัยย่ะ ทราบดีว่าหากทำตัวเป็นมิจฉาชีพเท่ากับฆ่าตัวตายทางสังคม เพราะโทษคงหนักว่าคนทั่วไป 2 เท่า จึงขอสาบานด้วยเกียรติแห่งเพศทางเลือก แต่ผจก.คนนั้นก็ไม่ยอมฟัง บอกว่านับตั้งแต่ อัยย่ะ มาทำงาน เขาได้ไปเช็คบัญชีย้อนหลังปรากฏว่า อัยย่ะ ส่งยอดเงินสดให้บริษัท ไม่ตรงกับจำนวนสินค้าที่ขายไป และไม่ตรงกับใบเสร็จที่ออก

อัยย่ะ ไม่รู้หรอกว่าทำไมถึงไม่ตรงแต่อาจเป็นความบกพร่องในการลงบัญชีของ อัยย่ะ เองส่วนหนึ่งก็ได้ ถ้ายอมรับกันอย่างแมน ๆ เพราะมีบางครั้งที่ลูกค้าไม่ขอใบเสร็จ ก็จะไม่พิมพ์ออกใบเสร็จจากเครื่อง แต่ให้จดลงในตารางกระดาษเอาไว้แทน ซึ่งเป็นนโยบายของบริษัท ตรงนี้เอง อัยย่ะ อาจลืมจดหรือจดผิดก็ได้

ตอนนี้ อัยย่ะ ต้องออกจากงาน แต่ผจก.บอกว่าหากเคลียร์เงินไม่ได้ก็ต้องหาเงินมาใช้ไม่งั้น ไม่ให้ไปไหน และไม่จ่ายเงินเดือนให้ด้วย ถ้าหนีจะไปเรียกตำรวจให้ไปจับที่บ้าน แค่ อัยย่ะ ต้องถูกตำรวจจับกลางห้างก็อายแทบแทรกแผ่นดินหนีแล้ว นี่ยังต้องมาถูกจับถึงที่บ้านอีกเหรอ ตอนนี้เครียด ๆ ๆ ถ้า อัยย่ะ มีเงินคงยกให้แล้วถึงแม้ไม่ได้ทำตามที่กล่าวหาก็เถอะ แต่นี้ อัยย่ะ ได้เงินเดือนแค่ 12,000 จะให้ผ่อนเงิน 80,000 ก็คงใช้เวลาเป็น 10 ปีมั่ง แล้วเท่ากับตลอดเวลาที่ทำงานมา 2 เดือน อัยย่ะ ก็ต้องทำงานฟรี แถมต้องจ่ายเงินให้อีก

มาถึงตรงนี้ อัยย่ะ ก็ปล่อยโหอย่างไม่เกรงสายตาโต๊ะอื่น พี่ ๆ เพื่อน ๆ ต่างเป็นเดือดเป็นแค้น แต่ไม่มีใครรู้เรื่องกม.การเงินเลย ก็ไม่รู้จะช่วยยังไงจึงได้แต่บอกว่า ให้มันฟ้องมาเลย เราไม่ได้ทำก็ไม่ต้องยอมรับผิด ซึ่งนั้นอาจไม่ใช่คำแนะนำที่ถูกต้องในแง่กม.ก็ได้ ไม่รู้ซิ วันนี้เลยอยากนำมาเป็นหัวข้อสนทนาหาทางออกให้น้องกันหน่อย

หมายเหตุ เรื่องนี้ขอเล่าแบบไม่เครียดนะ แต่ที่จริงมันเครียดที่เดียวล่ะ (แค่นึกยังปวดหัว เลยขอเล่าในมุมที่แจ่มใสหน่อย)