เฮ้อปวดกบาล

เราชอบผู้ชายคนหนึ่งค่ะ ชอบรอยยิ้มของเค้า เสียงหัวเราะ ชอบที่ได้เห็นหน้า ไม่ต้องคุยกัน ไม่ต้องยิ้มให้เรา จะในฐานะอะไรก็ได้ ยังไงก็ชอบ ชอบทุกอย่างของเค้า แค่คิดถึงก็ยิ้มแก้มจะแตกแล้ว เฮ้ออออ แต่เค้าไม่เ

เคยไหมคะ พยายามจะไม่รู้สึก ไม่แสดงให้คนอื่นเห็นว่าเราอ่อนแอ เพราะในสายตาคนอื่น เราเป็นคนเข้มแข็งมาตลอด พยายามไม่รู้สึกเสียใจเวลาถูกทิ้ง พยายามจะไม่รู้สึกเหงาเวลาเปลี่ยนงานใหม่หรือสังคมใหม่ พยายามไม่เ

ทำไมเราถึงรู้สึกเหนื่อย และท้อได้ขนาดนี้ ความคิดถึง มันโหดร้ายเหลือเกิน ไม่ชอบเลยที่ตัวเราเป็นแบบนี้ อยากจะกลับไปยิ้ม และหัวเราะ ได้เหมือนเดิม ตอนนี้ มีใครเป็นแบบเราบ้างไหมคะ มาแชร์กันได้นะ สู้ไปด้ว

เราไม่เคยเป็นติ่งเกาหลี​มาก่อนค่ะ​ พึ่งมาติ่งวงนี้เป็นวงแรกในชีวิต​ กว่าจะรู้ว่าตัวเองเมนใครก็ติ่งมา2ปีพอมีเมนของตัวเอง​ เราก็รักเขามากและซื้อทุกอย่างที่เป็นเขา​ ไปทุกคอนเวิลด์​ทัวร์​โซนเอเชียก็ไปทุกป

มันจะอ่อนแอมากภายใต้รอยยิ้ม หัวเราะเวลาเจอเพื่อน ใครจะรู้ว่าข้างในอ่อนแอมากแค่ไหน ท้อ อยากกลับบ้าน ขึ้นปี3ละ แต่ก็เหมือนปี1 ไกลบ้าน ไกลพ่อแม่ เฮ้ออออ

ทุกวันนี้ แค่เห็นอะไรที่เคยทำร่วมกัน หรือเคยไปด้วยกัน มันก็ยิ่งคิดถึงแต่เขา .....ยังคงจดจำทุกๆคำสัญญา เสียงหัวเราะ รอยยิ้มของเขาได้เสมอ ......พรุ่งนี้จะเดินทางกลับบ้าน เพียงแค่นึกถึงช่วงเวลานั้นก็ทรมา

คิดว่าดูคลายเครียด กลายเป็นเครียดไปเลย ตัวร้ายเพิ่มมาเยอะจัด... เฮ้อ เห็นตัวอย่างตอนต่อไปแล้วยิ่งหนัก คิดถึงละครครึ่งเรื่องแรกที่มันทำให้ยิ้มตามได้ตลอด

อยากจะถามเพื่อนในพันทิปนะคะ ว่าเคยแย่ที่สุดขนาดไหน ใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะผ่านไปได้  มีสาเหตุอะไรที่ทำให้คุณอยากมีชีวิตต่อและมีแรงสู้ จากเคยดี กลับกลายเป็นดิ่งลงเหว ไม่เหลืออะไร  เครียดนอนไม

เป็นคนโลกไม่สดใสค่ะ...เหมือนชีวิตไม่มีจุดหมาย เบื่อชีวิต นับวันความฝัน ความหวัง มันลดลงเรื่อยๆแทบจะไม่มีแรงทำอะไรเลย อยากนอนหลับอย่างเดียว พยายามปรับตัวนะคะ คิดถึงสิ่งดีๆ เรื่องดีๆให้ตัวเองมีพลัง ปลุก