ชีวิตจริงมันซับซ้อนและยากเกินกว่าจะเข้าใจ ผมขอระบายจากใจผู้ชายคนหนึ่งที่หมดทางออก

ก่อนจะเล่า สถานะของผมก่อนหน้านั้นคือ กำลังจะแต่งงาน
ผมรู้จักและรักผู้หญิงคนหนึ่ง มาเกือบสองปี แต่ ก็ มีเหตุการณ์ที่ทำให้เราต้องเลิกกัน
ก่อนจะเกิดเรื่องผมเลิกกับเธอได้ประมาณครึ่งปี
ส่วนเหตุผล ก็ทางครอบครัวของผมเองนั่นแระครับ ครอบครัวผมไม่ชอบเธอและให้ผมเลือก
เธอรับรู้มาตลอดและบอกให้ผมเลือกครอบครัว และ ใช่ครับ ผมทำแบบนั้น
แต่เหมือนเหตุการณ์ทุกอย่างกลับเลวร้ายเพราะเมื่อเวลาผ่านไป ผมรู้ว่าผมขาดเธอไม่ได้

ผมเลือกที่จะกลับไปหาเธอ แต่เธอไปรู้จักกับผู้ชายคนหนึ่ง และบอกว่าเธอเดินหน้าแล้วไม่ถอยหลัง
เธอเป็นคนเด็ดเดียว และ ที่สำคัญเธอบอกว่าเธอรัก ผู้ชายคนนั้นแล้ว
แต่ผมก็ยังพยายามง้อ เธอเรื่อยๆ เราคุยกัน และ เธอบอกว่า ครอบครัวของผมสำคัญ และ
ไม่มีทางที่เธอจะเข้ากับครอบครัวผมได้ ขอร้องให้ช่วยไปจากเธอเถอะ
ผมได้ยินแบบนี้แล้ว ใจแทบสลาย รู้ว่าที่ผ่านมาตัดสินใจผิดมาตลอด บอกตัวเองตั้งแต่วินาทีนั้นเลย
ผมขาดเธอไม่ได้ ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้เธอกลับมา
แต่ เหมือนจะช้าไป เธอขอโทษ และบอกว่า เธอมีอะไรกับผู้ชายคนนั้นแล้ว ผมคบกับเธอมาเกือบสองปี
ไม่เคยมีอะไ่รกับเธอ มากสุดแค่ กอดจูบ ผมอึ้งไปหลายนาที

หลังได้ยิน แต่ผมบอกเธอไปว่า ผมไม่สน ผมพร้อมที่จะเริ่มใหม่ ขอโอกาสให้ผมได้ทำ
เธอบอกว่า เธอหน้ารังเกียจเธอทำแบบนี้ไม่ได้ ขอโทษจริงๆ
ผมยังไม่ลดละความพยายาม ยังคงทำดีกับเธอเสมอต้นเสมอปลาย และสิ่งที่ผมไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นก็ เกิดขึ้น เธอท้อง !!
ท้องกับผู้ชายที่เธอกำลังคบอยู่ และ ผู้ชายคนนั้น ไม่รับผิดชอบ
ผมช็อกและช็อกไปเลยเรื่องราวดูเหมือนจะบานปลายไปเรื่อยๆ ผมควรทำอย่างไร เจ็บจนพูดไม่ออก

เพราะอะไรทุกอย่างถึงลงเอยแบบนี้ เพราะผมใช่ไหม ผมผิดเองที่เลือกครอบครัวและบอกเลิกกับเธอเธอร้องไห้อย่างหนักผมไม่รู้จะทำยังไง หลังจากรับรู้เรื่องราวทั้งหมด กลับไปนอนคิด คิดและคิด คิดไม่ตก ผมถามตังเองอีกครั้ง
ว่าผมรักเธอมากแค่ไหน ผมตอบตัวเองว่ามาก เท่าชีวิตก็ให้ได้
เมื่อได้คำตอบผมขอคุยกับเธอ นัดเธอออกมา บอกเธอว่า เราแต่งงา่นกันนะ เธอนิ่ง ไม่ตอบอะไร
มีเพียงน้ำตาที่ไหล ออกมาเรื่อยๆ ผมไม่รู้ว่าเธอรู้สึกยังไง เธอขอเวลาผม เธอขอทำในสิ่งที่เธออยากทำ

ก่อน เํธอขอคุยกับผู้ชายคนนั้น และตอบเค้าอีกครั้ง เธอได้คำตอบและ เราก็ค่อยๆ เริ่ม เรื่องการแต่งงาน
คือไปดูการ์ด ไปเลือกชุด ถ่ายรูป และำหลังจากทำทุกอย่างเกือบเสร็จ วันที่ไปรับชุดเธอเหมือนลังเลและ
ขอร้องผมบอกว่าให้เธอได้คุยกับผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง และครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย ผม ไม่รู้จะตอบยังไง
ตอบไม่ได้ ก็ไม่ได้ จึงให้เธอไป ผมไปส่ิงเธอ และมองเธอเดินเข้าไปหาผู้ชายคนนั้น

ฟังดูอาจเหมือนผมโง่ มากมาย ผมไม่ได้โง่ ผมแค่รักเธอ และอยากเห็นเธอยิ้มอีกครั้งอย่างมีความสุข
ตั้งแต่เกิดเรื่องผมไม่เคยเห็นเธอยิ้ม แววตาเธอเศร้าและเม่อลอย
ผมไม่เคยได้ยินเสียงหัวเราะของเธออีกเลยตั้งแต่วันนั้นจนวันนนี้
และสิ่งที่เลวร้ายก็เริ่มจากตรงนี้ วันที่ผมไปส่ง เธอเป็นวันอาทิตย์
ผมรอโทรศัพท์จากเธอทั้งคืน แต่ก็ไม่มี เงียบเธอไม่โทรหาผม ผมอดทนและรอจนเช้า ไม่เป็นอันทำอะไรเลย

ตอนเช้าผมโทรหาเธอติดแต่ไม่รับสาย ผมมีงานด่วนเข้ามาต้องจัดการ พอเสร็จบ่ายกว่าๆ
โทรหาเธออีกครั้ง ติดแต่เธอไม่รับสายเหมือนเดิม จนเย็น มันผิดปกติที่เธอจะไม่รับสายนานขนาดนี้
ผมคิดเองว่าเธออาจอยากมีเวลาอยู่คนเดียว ไว้ค่อยโทรหาเธอใหม่ ผมโทรหาเธอประมาณทุ่มกว่าๆ
คราวนี้ติดต่อไม่ได้ ผมเริ่มรู้สึกแปลกๆ ตั้งแต่เย็นแล้ว ปกติเธอไม่เคยหลายไปเลย

ใจผมสั่นแปลกๆ คิดไปต่างๆ นาๆ และสิ่งหนึ่งก็ขึ้นมาในหัว เพราะมีบางคำพูดก่อนหน้านั้น
เธอพูดว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ขอบคุณสำหรับทุกๆ อย่าง มันฉุกให้ผมคิด ผมกลัว
ว่าเธอจะทำอะไรไม่ดีและไม่รุ้ว่าเธอคุยอะไรกับผุ้ชายคนนั้น คำตอบคืออะไรและก่อนที่สติจะหลุดลอยออกไป
ผมขับรถไปหาเธอ ขับมาแบบไม่กลัวตายเลย รีบไปหาเธอ ผมไปเคาะประตู เงียบเหมือนไม่มีคนอยู่

ผมเคาะและเคาะอีก โทรเข้าไป ก็ ปิดเครื่อง ผมกลัวเกิดเรื่องไม่ดี ไม่รู้จะทำไงเลยไปขอกุญแจสำรองบอกว่า
เืพื่อนอยู่ข้างในไม่รู้ว่าเป็นอะไรเลยเปล่า เจ้าของเหมือนจะไม่อยากให้กุญแจ ผมเลยบอกว่า ผมกลัวเืพื่อนผมฆ่าตัวตาย
จึงให้และ สิ่งที่ผมกลัวก็ เกิดขึ้นจริง ใช่ครับเธอจะฆ่าตัวตาย

เธอนอนนิ่งอยู่บนเตียง มีกระดาษวางอยู่ใกล้ๆกับเธอหนึ่งใบ ผมเรียกเธอ เรียกเท่าไหร่ เธอก็ ไม่ตอบ เธอนิ่ง ผมเขย่าตัวเธอ  
ตัวเธอเย็นเฉียบ จนน่ากลัว ผมอุ้มเธอไปที่รถและขับไปโรงพยาบาลทันที
บอกหมอว่าเธอหลับและเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่นที่สำคัญเธอตั้งครรภ์ด้วย  ผมใจสั่นและกลัวเกินกว่าจะโทรหาครอบครัว ยังมึนๆ และทำอะไรไม่ถูก ยืนรอหมอด้วยหัวใจที่สั้นไหวอย่างรุนเแรง คิดไปต่างๆนาๆ ถ้าเธอเป็นอะไรไปผมจะทำอย่างไร เวลาผ่านไปหลายชั้วโมงหมอออกมาบอกว่าเธอปลอดภัยคิดว่าเธอหน้าจะกินยานอนหลับ ซึ้งก็ไม่รู้ว่ามากแค่ไหน หมอบอกว่าเธออาจจะมีอาการข้างเคียงหลังตื่น

ที่สำคัญคือเธอมีเลือดออกร่วมด้วยซึ่งตอนที่ผมพาเธอมาโรงบาลตอนอุ้มเธอขึ้นมาก็เห็นเลือดที่ชุดของเธอเต็มไปหมด
เธอใส่ชุดสีขาว ผมก็ตกใจมากด้วยตอนนั้น หมอจึงอัตราซาว์ดู บอกไม่เห็นอะไร
เลย อาจจะเป็นท้องลม และตอนนี้หลุดออกมาครบแล้ว ซึ่งก่อนหน้านั้นผมได้เคยพาเธอมาหาหมอแล้ว
หมอบอกว่าเธออยู่ในภาวะแท้งคุมคาม ผมช็อกและกลัวเธอตื่นขึ้นมาแล้วจะรับไม่ได้
หลังจากนั้น เธอถูกย้ายออกจากห้องฉุกเฺฉิน เวลาตอนนั้นเกือบเที่ยงคืน ดีใจที่เธอปลอดภัย
ความรู้สึกตอนนั้นคือ ผมเหนื่อยและหมดอาลัยตายอยาก อยากจะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก นี่มันเรื่องอะไรกัน

พิมพ์งงๆ  วนๆ เพราะยังเบลอๆ เรียบร้องผิดๆถูกๆ ขออภัยด้วยนะครับ

หลังเธอตื่นมา เธอมีอาการเบลอๆ เหมือนจำอะไรไม่ได้ เธอมองหน้าผมเหมือนคนแปลกหน้า
แววตาเธอเม่อลอย ไม่มีคำพูดจากปากเธอแม้แต่คำเดียว ผมคุยกับหมอ หมอบอกว่าเธออาจได้รับความสะเทือนใจอย่างรุนแรง
อาจต้องพบจิตแพทย์ ผมพยายามพูดกับเธอ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบ ผมต้องบอกครอบครัวของเธอ
เพราะอาการเธอหน้าเป็นห่วง หลัง ที่บ้านเธอทราบเรื่อง ทุกคนช็อก

ผมไม่ได้เรื่องที่เธอท้อง บอกแค่เรื่องที่เธอกินยา หลังจากนั้น ครอบครัวของเธอก็เข้ามาดูแลเธอ เธอยังไม่ได้ออกจากโรงพยาบาล และยังไม่ยอมพูดกับใคร แม้แต่หลานสาวที่เธอรักมาก พูดกับเธอเธอก็ไม่ตอบ มีแต่อาการเม่อลอย เธอไม่ยอมกินข้าว เอาแต่นอน นิ่งๆ แววตาเธอ เหมือนคนไม่มีชีวิต ทุกคนเป็นห่วงเธอและ พยายามที่จะไม่ถามไม่พูดเรื่องที่จะกระทบกระเทือนจิตใจเธอ
รายละเอียดจริงๆ มันมีมากกว่านี้แต่ผมคงพิมพ์ไม่หมด ผมมาเฝ้าเธอทุกวัน มาให้เธอเห็น หวังว่าทุกอย่างคงดีขึ้น

และเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นทางครอบครัวผมไม่รู้และ ที่จะแต่งงานผมก็ไม่ได้บอกใคร พ่อแม่ผมไม่เท่าไหร่แต่น้าผมมีสิทธิขาดในการตัดสินใจเพราะเลี้ยงและส่งเสียให้เรียนหนังสือ ผมทำงานกับครอบครัว ครอบครัวผมอาจไม่เหมือนคนอื่น ที่สำคัญน้าผมเป็นคนที่สามารถบอกให้ทุกคนคิดเหมือนตัวเองได้ คำสั่งต้องเป็นคำสั่ง แม่ผมเองก็ต้องยอมน้า ผมคิดทบทวนเรื่องแต่งงานว่าไม่ว่ายังไงก็ต้องแต่งงานกับเธอ ถึงแม้น้าจะไม่เห็นด้วย น้าเคยยื่นคำขาดครั้งนึงแล้วว่า จะเืลือกผู้หญิงหรือเลือกครอบครัว ผมทำเพื่อครอบครัวมาตลอด ครั้งนี้ จะผิดไหมถ้าผมจะขอทำตามหัวใจ ตัวเอง บ้าง ผมอยา่กดูแลเธอ ไปจนกว่าจะตายจากกัน จะสู้และทำทุกอย่าง ที่จะได้เคียงข้างเธอ

แต่ตอนนี้เหตุการณ์ฺทุกอย่างเลวร้ายไม่รู้ว่าผมควรทำอย่างไร ไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นบอกอะไรเธอ เธอถึงคิดตัดสินใจฆ่าตัวตาย ทั้งๆ ที่ความจริงเธอเป็นคนที่เกลียดเรื่องนี้มาก บอกคนโง่เท่านั้นแระที่จะทำแบบนี้ แต่ทำไมเธอถึงทำ บอกตามตรง ผมโกรธมาก และเสียใจที่เธอทำแบบนี้ ทำไม่เธอไม่รักตัวเองเลย อุดมการณ์ของเธอหายไปไหนหมด ส่วนไอ้ผู้ชายสารเลวนั้น ผมไ่ม่อยากเอ่ยถึง
ขอให้มันตายและหายไปเลย

ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง เธอถึงจะกลับมาเป็นคนเดิมคนที่หัวเราะและยิ้มง่าย มีมุกตลกๆ และท่าทางตลกๆ มาทำให้ดูเสมอ วันนี้อาการของเธอยังคงเหมือนเดิมเพียงแต่เธอทานข้าว แต่ทานน้อยเหลือเกิน
เธออยู่โรงบาลมาสามวันแต่คงต้องกลับมาตรวจร่างกายซ้ำอีกและอาจต้องพบจิตแพทย์เพื่อบำบัดจิตใจ