เรื่อง พรบ.นิรโทษกรรม เป็นการวัดความเข้าใจถึงความเป็นจริง อันหมายถึงการต่อรอง ระหว่างฝ่ายผู้กระทำ กับฝ่ายผู้ถูกกระทำ เพื่อให้บังเกิด “ข้อยุติ” ด้วยความสงบ คือไม่ต้องมีการสูญเสียเพิ่มขึ้นอีก อย่างไม่มีที่สิ้นสุด แต่มิใช่เพื่อการให้บังเกิด “ความเป็นจริง” คือหาความยุติธรรม กับสิ่งที่ได้บังเกิดขึ้นไปแล้ว ครับ
๑.) การกระทำ และ ความสูญเสีย เป็นความจริงที่เป็นอดีตไปแล้ว และเป็นสิ่งที่จะปรับแปรงแก้ใข ไม่ได้อีกแล้ว แต่คำถามที่มีก็คือ จะต้องให้บังเกิดมีการกระทำ และ ความสูญเสีย ในปัจจุบันถึงอนาคต อีกเท่าใหร่ ถึงจะสามารถก้าวสู่ “ข้อยุติ” ของทั้งสองฝ่ายได้ ครับ
๒.) ฝ่ายผู้กระทำ ไม่ว่าจะมิจิตสำนึกธรรม หรือไม่ก็ตาม กลุ่มหนึ่ง คือถือว่า เป็นสามารถผู้ใช้สิทธิอำนาจในการกระทำ (ตัวการ) อันก็มีเหตุผลของเขาที่ให้บังเกิดมีการกระทำขึ้นมา และกลุ่มผู้ต้องกระทำ เพราะอยู่ใต้สิทธิอำนาจของผู้สั่งให้กระทำ การขอให้เกิด “ข้อยุติ” ในฐานะผู้กระทำ ก็จะมีข้อตกลงทางเดียว คือ ให้ยุติการกระทำ และโดยให้ยึดมั่นว่า การกระทำที่ผ่านมาไม่มีข้อผูกพันธ์ใดๆ เสมือนไม่เคยบังเกิดขึ้น ครับ
๓.) ฝ่ายถูกกระทำ เป็นฝ่ายผู้ที่ได้รับ ความสูญเสีย กลุ่มหนึ่ง คือผู้ที่ ใช้อุดมการณ์เพื่อต่อต้านการถูกกระทำ (แกนนำ) และกลุ่มผู้ที่ เข้าร่วมอุดมการณ์ ที่ต้องถูกกระทำและต่อสู้เพื่อความอยู่รอด เพราะด้วยการต่อสู้ในลักษณะของ กลุ่มผู้ที่มีแต่อุดมการณ์ แต่ขาดซึ่งสิทธิอำนาจ ไม่ว่า จะเป็นอดีต ปัจจุบัน หรืออนาคต ก็ตาม จะหลีกเลี่ยงการเป็นฝ่าย ถูกกระทำและสูญเสีย ไปมิได้ การขอให้เกิด “ข้อยุติ” ในฐานะผู้ถูกกระทำ ก็มีข้อตกลงเพียงทางเดียว คืออดกลั้น ยอมรับกับการสูญเสียที่ผ่านมา เพียงแต่ให้ยุติกับการกระทำในปัจจุบัน และอนาคต ตามข้อแม้ของฝ่ายผู้กระทำเท่านั้น ครับ
ความจริงของอดีต ก็เช่นกัน กับสิ่งที่บังเกิดขึ้นโดยเปลี่ยนแปลงไม่ได้ ฉนั้นไม่มีความจำเป็นที่จะต้องให้ปรากฏในปัจจุบัน รวมทั้งก็ไม่มีผลด้วยประการทั้งปวง ที่สามารถให้ ความสูญเสียในอดีตที่ผ่านมากลับคืนมาได้ ฉนั้นดุลย์พินิจกับการยินยอม ให้ พรบ.นิรโทษกรรม (สุดซอย) สมควรยอมรับ เพื่อให้ได้มา ซึ่ง “ข้อยุติ” ในทันที ครับ
กรุณาทำความเข้าใจ แทนความรู้สึก กับ พรบ.นิรโทษกรรม แบบร่าง สุดซอย
๑.) การกระทำ และ ความสูญเสีย เป็นความจริงที่เป็นอดีตไปแล้ว และเป็นสิ่งที่จะปรับแปรงแก้ใข ไม่ได้อีกแล้ว แต่คำถามที่มีก็คือ จะต้องให้บังเกิดมีการกระทำ และ ความสูญเสีย ในปัจจุบันถึงอนาคต อีกเท่าใหร่ ถึงจะสามารถก้าวสู่ “ข้อยุติ” ของทั้งสองฝ่ายได้ ครับ
๒.) ฝ่ายผู้กระทำ ไม่ว่าจะมิจิตสำนึกธรรม หรือไม่ก็ตาม กลุ่มหนึ่ง คือถือว่า เป็นสามารถผู้ใช้สิทธิอำนาจในการกระทำ (ตัวการ) อันก็มีเหตุผลของเขาที่ให้บังเกิดมีการกระทำขึ้นมา และกลุ่มผู้ต้องกระทำ เพราะอยู่ใต้สิทธิอำนาจของผู้สั่งให้กระทำ การขอให้เกิด “ข้อยุติ” ในฐานะผู้กระทำ ก็จะมีข้อตกลงทางเดียว คือ ให้ยุติการกระทำ และโดยให้ยึดมั่นว่า การกระทำที่ผ่านมาไม่มีข้อผูกพันธ์ใดๆ เสมือนไม่เคยบังเกิดขึ้น ครับ
๓.) ฝ่ายถูกกระทำ เป็นฝ่ายผู้ที่ได้รับ ความสูญเสีย กลุ่มหนึ่ง คือผู้ที่ ใช้อุดมการณ์เพื่อต่อต้านการถูกกระทำ (แกนนำ) และกลุ่มผู้ที่ เข้าร่วมอุดมการณ์ ที่ต้องถูกกระทำและต่อสู้เพื่อความอยู่รอด เพราะด้วยการต่อสู้ในลักษณะของ กลุ่มผู้ที่มีแต่อุดมการณ์ แต่ขาดซึ่งสิทธิอำนาจ ไม่ว่า จะเป็นอดีต ปัจจุบัน หรืออนาคต ก็ตาม จะหลีกเลี่ยงการเป็นฝ่าย ถูกกระทำและสูญเสีย ไปมิได้ การขอให้เกิด “ข้อยุติ” ในฐานะผู้ถูกกระทำ ก็มีข้อตกลงเพียงทางเดียว คืออดกลั้น ยอมรับกับการสูญเสียที่ผ่านมา เพียงแต่ให้ยุติกับการกระทำในปัจจุบัน และอนาคต ตามข้อแม้ของฝ่ายผู้กระทำเท่านั้น ครับ
ความจริงของอดีต ก็เช่นกัน กับสิ่งที่บังเกิดขึ้นโดยเปลี่ยนแปลงไม่ได้ ฉนั้นไม่มีความจำเป็นที่จะต้องให้ปรากฏในปัจจุบัน รวมทั้งก็ไม่มีผลด้วยประการทั้งปวง ที่สามารถให้ ความสูญเสียในอดีตที่ผ่านมากลับคืนมาได้ ฉนั้นดุลย์พินิจกับการยินยอม ให้ พรบ.นิรโทษกรรม (สุดซอย) สมควรยอมรับ เพื่อให้ได้มา ซึ่ง “ข้อยุติ” ในทันที ครับ