Hugo The Cat

เราเป็นผู้หญิงที่ไม่เคยคิดจะเลี้ยงสัตว์เลยค่ะ ชีวิตปกติก็แค่ทำงาน กลับบ้าน ใช้ชีวิตเงียบ ๆ คนเดียว ไม่ได้รู้สึกว่าต้องมีสัตว์เลี้ยงอะไรมาเติมเต็ม จนวันหนึ่งมีแมวตัวหนึ่งมานั่งอยู่หน้าบ้านเฉย ๆ ตอนแรกก

สุริยันผันลาพสุธาหม่น ม่านมืดมนห่มโลกให้โศกศัลย์ เสียงจิ้งหรีดกรีดกล่อมห้อมรำพัน วางกัปกัลป์แห่งทุกข์ลงชั่วคราว หลับตาพาหัวใจท่องครรลองฝัน บุษบันจรรโลงร่วงจากหาว ปราสาททรายพรายผุดดุจหมู่ดาว สรวงสกาวเ

ผมเคยได้ยิน ผู้เฒ่า ผู้แก่ เตือนเสมอว่า "ฆ่าแมว บาปเหมือน ฆ่าเณร" อืมม์... จริงเหรอ... วันหนึ่ง ผมยืนดูแมวตัวหนึ่ง กำลังนั่งยองๆอยู่บนหลังคาบ้าน มันหลับตาพริ้ม.. อย่างมีความสุข สงบนิ่ง โอ

ท่าทางมันจะชอบมาก เกาคางให้มันทีไรมันหลับตาพริ้มอย่างมีความสุขทุกทึเลย

คือเรารับแมวมาเลี้ยงตัวนึงอายุประมาณ1-2เดือนมาวันแรกน้องก็มานอนบนเตียงด้วย ทีแรกน้องก็นอนหลับปกติๆ แต่คืนนั้นเรานอนไม่ค่อยหลับก็เลยนอนมองน้อง แล้วพอถึงเวลาประมาณ5ทุ่มอยู่ดีๆน้องก็สดุ้งเด้งหัวขึ้นมามอง