ตอนนี้เรารู้สึกแย่มากๆไม่รู้จะไปปรึกษาใครดี เพราะถ้าคนไม่เจอกับตัวเองคงเดาความรู้สึกของเราตอนนี้ไม่ออกว่าเป็นยังไง...เราเลยอยากถามคนที่ซิ่วกันว่ามีความคิดยังไง??หรือใครอยากได้แรงใจในชีวิตไม่มั่นใจว่าจะซิ่วดีไหมก็ลองเรื่องของเราดูเพื่อได้ข้อคิดดีๆไปตัดสินใจ
เราอ่ะมีความฝันมาตลอดเลยว่าอยากเข้า นิเทศ จุฬา คิดแล้วก็ตั้งใจมาต้องแต่ ม.ต้น ว่าตัวเองอยากเรียนสายเกี่ยวกับภาพยนตร์และจะเข้าคณะนี้ให้ได้ แต่พอผลสอบ gat pat รอบแรกออกเราก็รู้เลยว่ามันไม่มีทาง มันเหมือนเราวิ่งๆวนๆอยู่ในฝันที่สุดท้ายเราก็รู้ว่าตื่นมาก็ต้องเจอกับอะไร เราเลยเปลี่ยนใจจะเข้า มศว.การแสดงและกำกับภาพยนตร์แทนแต่ปีที่แล้วดันไปลงผิดคณะ เพราะชื่อมันคล้ายกับศิปกรรม การแสดงและกำกับการแสดง เราเลยคิดต้องแต่ตอนนั้นว่ายังไงเราก็ต้องซิ่วมาสอบคณะนี้ปีหน้าแน่ๆ เลยไม่ได้ใส่ใจที่จะอ่าน o-net gat patรอบสอง เพราะตอนนั้นเราไม่รู้เลยว่าจะทำไปเพื่ออะไร เพราะต่อให้เราตั้งใจยังไงก็ไม่ได้คณะที่อยากจะเข้าอยู่ดี
แต่เราก็ไม่รู้ว่าเพราะโชคช่วยหรืออะไร เรากับentติดม.มหิดล ที่บ้านเราอยากให้เรียนและดีใจมากไม่คิดว่าเราจะติดมหาลัยนี้มีแต่คนเก่งๆ ใครๆก็อยากไปเรียน แต่ประเด็นอยู่ตรงที่คณะที่เราเรียนกลายเป็นบริหารการจัดการ เป็นคณะที่เราอ่ะชอบเป็นอันดับที่สองรองลงมาจากนิเทศและที่บ้านเราสนับสนุนอยากให้เรียนมากกว่านิเทศ
เราเลยลองไปเรียนดูเพราะคิดว่าไม่แน่เราอาจจะมาทางนี้จริงๆก็ได้ ผลสอบมิดเทอมคะแนนเราอออกมาดีมากอย่างไม่น่าเชื่อทั้งๆที่เราไม่ได้ตั้งใจหรือใส่ใจอะไรเวลาเรียนเลย แล้วสมัยอยู่โรงเรียนเราก็ได้ที่ท้ายๆของห้อง เราก็แอบรู้สึกดีใจลึกๆที่ได้เป็นคนอันดับต้นๆบ้างสักที จนกระทั่งวันหนึ่งเราขึ้นลิฟไปเรียนเหมือนเคย ในลิฟตัวนั้นมีกระจกติดอยู่แต่วันนั้นเราว่าทุกๆอย่างมันเปลี่ยนไปเหมือนมีอะไรมาดลใจให้ภาพที่สะท้อนกลับมาจากกระจกนั้ไม่เหมือนจากทุกวัน เราเห็นตัวเองแตกต่างจากคนอื่นที่ยู่รอบข้างแล้วเราก็ถามตัวเองว่า "เรามาทำอะไรที่นี้ว่ะ เราทำอะไรอยู่ เราลืมไปแล้วอ่อว่าเราอยากเป็นอะไร อยากทำอะไร ที่นี้มันไม่ใช่ที่ของเรา เราไม่ควรจะอยู่ที่นี้" ผู้คนข้างๆเขาแค่ฝันว่าจะเรียนจบมีงานทำบริษัทดีๆสักที่มีเงินเดือนกินหาเลี้ยงตัวเองได้แต่นั้นมันไม่ใช่ความฝันของเรา ไม่ใช่เรียนอะไรก็ได้ให้มันจบๆไป เราเข้าใจดีว่าสิ่งที่เราเก่งกับสิ่งที่เรารักมันอาจต่างกัน แต่ถ้าเราเลือกทำสิ่งที่เรารักเราไม่มีวันไปผิดทาง มันอาจยากที่ใครจะเข้าใจแต่ชีวิตมันเป็นของเรานะเกิดมาได้แค่ครั้งเดียว
ลองมาอ่านกันดูนะ เพื่อจะได้เข้าใจความรู้สึกลูกหลานเด็กซิ่วทุกคนว่ามันเป็นยังไง หรือตอนนี้ยังลังเลอยู่ว่าจะซิ่วดีไหม
เราอ่ะมีความฝันมาตลอดเลยว่าอยากเข้า นิเทศ จุฬา คิดแล้วก็ตั้งใจมาต้องแต่ ม.ต้น ว่าตัวเองอยากเรียนสายเกี่ยวกับภาพยนตร์และจะเข้าคณะนี้ให้ได้ แต่พอผลสอบ gat pat รอบแรกออกเราก็รู้เลยว่ามันไม่มีทาง มันเหมือนเราวิ่งๆวนๆอยู่ในฝันที่สุดท้ายเราก็รู้ว่าตื่นมาก็ต้องเจอกับอะไร เราเลยเปลี่ยนใจจะเข้า มศว.การแสดงและกำกับภาพยนตร์แทนแต่ปีที่แล้วดันไปลงผิดคณะ เพราะชื่อมันคล้ายกับศิปกรรม การแสดงและกำกับการแสดง เราเลยคิดต้องแต่ตอนนั้นว่ายังไงเราก็ต้องซิ่วมาสอบคณะนี้ปีหน้าแน่ๆ เลยไม่ได้ใส่ใจที่จะอ่าน o-net gat patรอบสอง เพราะตอนนั้นเราไม่รู้เลยว่าจะทำไปเพื่ออะไร เพราะต่อให้เราตั้งใจยังไงก็ไม่ได้คณะที่อยากจะเข้าอยู่ดี
แต่เราก็ไม่รู้ว่าเพราะโชคช่วยหรืออะไร เรากับentติดม.มหิดล ที่บ้านเราอยากให้เรียนและดีใจมากไม่คิดว่าเราจะติดมหาลัยนี้มีแต่คนเก่งๆ ใครๆก็อยากไปเรียน แต่ประเด็นอยู่ตรงที่คณะที่เราเรียนกลายเป็นบริหารการจัดการ เป็นคณะที่เราอ่ะชอบเป็นอันดับที่สองรองลงมาจากนิเทศและที่บ้านเราสนับสนุนอยากให้เรียนมากกว่านิเทศ
เราเลยลองไปเรียนดูเพราะคิดว่าไม่แน่เราอาจจะมาทางนี้จริงๆก็ได้ ผลสอบมิดเทอมคะแนนเราอออกมาดีมากอย่างไม่น่าเชื่อทั้งๆที่เราไม่ได้ตั้งใจหรือใส่ใจอะไรเวลาเรียนเลย แล้วสมัยอยู่โรงเรียนเราก็ได้ที่ท้ายๆของห้อง เราก็แอบรู้สึกดีใจลึกๆที่ได้เป็นคนอันดับต้นๆบ้างสักที จนกระทั่งวันหนึ่งเราขึ้นลิฟไปเรียนเหมือนเคย ในลิฟตัวนั้นมีกระจกติดอยู่แต่วันนั้นเราว่าทุกๆอย่างมันเปลี่ยนไปเหมือนมีอะไรมาดลใจให้ภาพที่สะท้อนกลับมาจากกระจกนั้ไม่เหมือนจากทุกวัน เราเห็นตัวเองแตกต่างจากคนอื่นที่ยู่รอบข้างแล้วเราก็ถามตัวเองว่า "เรามาทำอะไรที่นี้ว่ะ เราทำอะไรอยู่ เราลืมไปแล้วอ่อว่าเราอยากเป็นอะไร อยากทำอะไร ที่นี้มันไม่ใช่ที่ของเรา เราไม่ควรจะอยู่ที่นี้" ผู้คนข้างๆเขาแค่ฝันว่าจะเรียนจบมีงานทำบริษัทดีๆสักที่มีเงินเดือนกินหาเลี้ยงตัวเองได้แต่นั้นมันไม่ใช่ความฝันของเรา ไม่ใช่เรียนอะไรก็ได้ให้มันจบๆไป เราเข้าใจดีว่าสิ่งที่เราเก่งกับสิ่งที่เรารักมันอาจต่างกัน แต่ถ้าเราเลือกทำสิ่งที่เรารักเราไม่มีวันไปผิดทาง มันอาจยากที่ใครจะเข้าใจแต่ชีวิตมันเป็นของเรานะเกิดมาได้แค่ครั้งเดียว