เมื่อหลายวันก่อน...เลื่อนฟีตไปเรื่อยๆ
ก็เจอเข้ากับโพสอันนึงของเพื่อนสนิทนางโพสชื่อจริงนามสุกลจริงของผู้ชายคนหนึ่ง
แล้วบอกว่า "ลาก่อนจะรักและระลึกถึงตลอดไป"
ไม่บอกก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนของนางที่นางเอ่ยถึง...เขาคงได้จากโลกนี้ไปอย่างสงบแล้ว
เราก็แค่เห็น...แล้วรับรู้ว่า วันนี้เพื่อนของเราได้สูญเสียเพื่อนอันเป็นที่รักของเค้าไปแล้ว1คน
เป็นปรกติของโลกใบนี้
ตัวเราเอง...ผ่านการสูญเสียคนอันเป็นที่รักมาแล้ว2คน
สิ่งที่บีบหัวใจเราที่สุดยังดังชัดเจนอยู่ในหู คือเสียงอ๊อดบนเมรุตอนจะเผา
เรื่องของเพื่อนนี้ผ่านไป เรายังคงไม่ได้คิดอะไรมาก
จนกระทั้ง เห็นสิ่งที่เพื่อนไปกดไลค์ คือรูปงานศพงานหนึ่ง...
มาถึงตรงนี้...เราเริ่มอยากรู้ ว่าเค้าเป็นใครอะไรยังไง เสียเพราะอะไร?
อายุก็ยังน้อยๆ ไม่ถึง30ปี
จึงเข้าไปดูที่ทามไลน์ของเพื่อนของเพื่อนผู้จากไปคนนี้
เราเดาว่า...ญาติที่โพสบอกข่าวการจากไปและบอกความเคลื่อนไหวต่างๆของคนผู้นี้
คงจะเข้าเฟสบุ๊คของเค้าได้ เพราะเจ้าของไม่ได้ล๊อกเอ้าท์ แต่เป็นการเข้าค้างไว้ในเครื่อง และมือถือ
ทำให้ทุกๆคนที่เป็นเพื่อน ได้เห็นอย่างทั่วๆ พร้อมเปิดสถานะ สาธารณะไว้
เราเลือนดูความเคลื่อไหวของเค้าคนนี้ลงไปเรื่อยๆ
มันน่าตกใจ เมื่อตอน9โมง เค้ายังโพสเรื่องทั่วๆไป ดินฟ้าอากาศ
และอาการไม่สบายแค่เล็กน้อยของเค้า
แต่เวลาบ่ายโมง...กลับมีโพสบอกว่า เขาได้จากไปแล้วอย่างสงบ ตั้งสวดอยู่ที่ไหน
โดยที่...เค้าไม่ได้ป่วยก่อนหน้านี้ ไม่ได้นอนโรงพยาบาล
แต่นั่งเล่นอินเตอร์เนทชิวๆอยู่ที่บ้านแค่นั้น เป็นการจากที่กระทันหันและไม่มีใครคาดคิด
ก่อนหน้านั้น โพสของเค้าคือ เค้าดูการ์ตูน ดูหนัง ฟังเพลง และไปทำบุญ
โพสเรื่องทั่วๆไป และตั้งค่าไว้เป็นสาธาระทั้งหมด
ไม่มี...โพสไหนเลยบ่งบอกว่าคนคนนี้...กำลังจะโพสถึง...โพสสุดท้าย
มาถึงตรงนี้...เราไม่รู้จักเค้าแต่ก็เริ่มเศร้าตามไปด้วย
จึงแชทไปถามเพื่อนว่า เพื่อนของเธอคนนี้ จากไปด้วยสาเหตุอะไร
เพื่อนบอกว่า...(เราขออนุญาตไม่บอกสาเหตุนะคะ แต่ไม่ใช่อุบัติเหตุ จากไปอย่างสงบ)
มาถึงตรงนี้...เราสะเทือนใจมาก...
เรารู้นี่เป็นเรื่องปรกติ...มันไม่ได้ไกลจากตัวเราเลย...ไม่ต่างจากเงาด้วยซ้ำไป
กลับมาที่ฟิตข่าวของตัวเอง
เราเห็นคนอื่นๆยังคงโพสนานาสารพัน เรื่องราวต่างๆของตัวเอง
วันนี้ทำงาน วันนี้รถติด วันนี้ฝนตก วันนี้เบื่องาน วันนี้โดนเจ้านายบ่น
ทะเลาะกับแฟน จะลดความอ้วน จะไม่ตื่นสาย จะอ่านหนังสือสอบ
อยากบอกรักคนที่แอบชอบ อยากไปเที่ยวต่างประเทศ
ในทุกวัน เราเห็นคนที่มีความฝัน ทั้งเล็กทั้งใหญ่
วาดเอาไว้ในตัวหนังสือบนทามไลน์เต็มไปหมด
บางคนได้ทำอย่างที่ฝัน บางคนไม่...และยังรีรอที่จำทำตามฝัน
บางคนเล่นไปวันๆ บางคน...ใช้ชีวิตไปอย่างไรจุดมุ่งหมายด้วยซ้ำว่าตัวเองต้องการอะไร
แต่มี...ใครบางคน หมดโอกาสในโลกนี้แล้วที่จะโพสสเตตัสต่อไป
เค้าไม่ได้อาจบอกเล่าได้ ว่าดินแดนที่เค้าจากพวกเราเพื่อเดินทางไป มีหน้าตาเป็นอย่างไร
ตัวเราเอง...มองย้อนกลับมาที่ตัวเอง...รู้สึกดีใจ ที่วันมะรืน เราจะได้ไปทำงานในฝัน
รู้สึกดีใจที่ยังอยู่ได้จนมาถึงวันนี้ เราสัญญากับตัวเอง ว่าจะทำให้ดีเพราะเราไม่รู้ว่าจะได้ทำงานจนถึงเมื่อไหร่
รู้สึกไม่เสียใจ ที่เลือกเดินทางไปอย่างที่ใจบอก
เราได้แต่อธิฐานบอกคุณคนนั้นที่จากไป ทั้งที่เราไม่รู้จัก
แต่เรารู้สึกขอบคุณ ที่การเดินทางไปดินแดนใหม่ของเค้า ทำให้เราฉุกคิด
เราเห็นการจากไปของผู้คนบนโลกนี้...มีมากมายหลากหลายรูปแบบ
ทั้งแบบตั้งตัว และไม่ทันตั้งตัว บางครั้งถ้าเรารู้ว่าเวลาของเราจะหมดลงเมื่อไหร่ก็คงจะดี
แต่บางทีก็คิดว่าถ้าเป็นแบบนั้นคงรู้สึกกระอักกระอ่วนก็ได้
แต่ถึงไม่อาจรู้วัน...แต่เรารู้ว่าต้องมีวันนั้น...
อย่าอยู่กันไปวันๆเลยนะคะ
อ่านเรื่องนี้แล้ว...ลองทบทวนตัวเองดู พรุ่งนี้เราพอจะทำอะไรได้บ้าง
บางอย่างที่เราอยากจะทำแต่ยังไม่ได้ทำ
ก่อนที่ชีวิตจะถึงวันหมดอายุ
เราไม่มีวันรู้หรอกว่า Status ไหนบนTime line ของเราจะเป็นโพสสุดท้าย
ก็เจอเข้ากับโพสอันนึงของเพื่อนสนิทนางโพสชื่อจริงนามสุกลจริงของผู้ชายคนหนึ่ง
แล้วบอกว่า "ลาก่อนจะรักและระลึกถึงตลอดไป"
ไม่บอกก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนของนางที่นางเอ่ยถึง...เขาคงได้จากโลกนี้ไปอย่างสงบแล้ว
เราก็แค่เห็น...แล้วรับรู้ว่า วันนี้เพื่อนของเราได้สูญเสียเพื่อนอันเป็นที่รักของเค้าไปแล้ว1คน
เป็นปรกติของโลกใบนี้
ตัวเราเอง...ผ่านการสูญเสียคนอันเป็นที่รักมาแล้ว2คน
สิ่งที่บีบหัวใจเราที่สุดยังดังชัดเจนอยู่ในหู คือเสียงอ๊อดบนเมรุตอนจะเผา
เรื่องของเพื่อนนี้ผ่านไป เรายังคงไม่ได้คิดอะไรมาก
จนกระทั้ง เห็นสิ่งที่เพื่อนไปกดไลค์ คือรูปงานศพงานหนึ่ง...
มาถึงตรงนี้...เราเริ่มอยากรู้ ว่าเค้าเป็นใครอะไรยังไง เสียเพราะอะไร?
อายุก็ยังน้อยๆ ไม่ถึง30ปี
จึงเข้าไปดูที่ทามไลน์ของเพื่อนของเพื่อนผู้จากไปคนนี้
เราเดาว่า...ญาติที่โพสบอกข่าวการจากไปและบอกความเคลื่อนไหวต่างๆของคนผู้นี้
คงจะเข้าเฟสบุ๊คของเค้าได้ เพราะเจ้าของไม่ได้ล๊อกเอ้าท์ แต่เป็นการเข้าค้างไว้ในเครื่อง และมือถือ
ทำให้ทุกๆคนที่เป็นเพื่อน ได้เห็นอย่างทั่วๆ พร้อมเปิดสถานะ สาธารณะไว้
เราเลือนดูความเคลื่อไหวของเค้าคนนี้ลงไปเรื่อยๆ
มันน่าตกใจ เมื่อตอน9โมง เค้ายังโพสเรื่องทั่วๆไป ดินฟ้าอากาศ
และอาการไม่สบายแค่เล็กน้อยของเค้า
แต่เวลาบ่ายโมง...กลับมีโพสบอกว่า เขาได้จากไปแล้วอย่างสงบ ตั้งสวดอยู่ที่ไหน
โดยที่...เค้าไม่ได้ป่วยก่อนหน้านี้ ไม่ได้นอนโรงพยาบาล
แต่นั่งเล่นอินเตอร์เนทชิวๆอยู่ที่บ้านแค่นั้น เป็นการจากที่กระทันหันและไม่มีใครคาดคิด
ก่อนหน้านั้น โพสของเค้าคือ เค้าดูการ์ตูน ดูหนัง ฟังเพลง และไปทำบุญ
โพสเรื่องทั่วๆไป และตั้งค่าไว้เป็นสาธาระทั้งหมด
ไม่มี...โพสไหนเลยบ่งบอกว่าคนคนนี้...กำลังจะโพสถึง...โพสสุดท้าย
มาถึงตรงนี้...เราไม่รู้จักเค้าแต่ก็เริ่มเศร้าตามไปด้วย
จึงแชทไปถามเพื่อนว่า เพื่อนของเธอคนนี้ จากไปด้วยสาเหตุอะไร
เพื่อนบอกว่า...(เราขออนุญาตไม่บอกสาเหตุนะคะ แต่ไม่ใช่อุบัติเหตุ จากไปอย่างสงบ)
มาถึงตรงนี้...เราสะเทือนใจมาก...
เรารู้นี่เป็นเรื่องปรกติ...มันไม่ได้ไกลจากตัวเราเลย...ไม่ต่างจากเงาด้วยซ้ำไป
กลับมาที่ฟิตข่าวของตัวเอง
เราเห็นคนอื่นๆยังคงโพสนานาสารพัน เรื่องราวต่างๆของตัวเอง
วันนี้ทำงาน วันนี้รถติด วันนี้ฝนตก วันนี้เบื่องาน วันนี้โดนเจ้านายบ่น
ทะเลาะกับแฟน จะลดความอ้วน จะไม่ตื่นสาย จะอ่านหนังสือสอบ
อยากบอกรักคนที่แอบชอบ อยากไปเที่ยวต่างประเทศ
ในทุกวัน เราเห็นคนที่มีความฝัน ทั้งเล็กทั้งใหญ่
วาดเอาไว้ในตัวหนังสือบนทามไลน์เต็มไปหมด
บางคนได้ทำอย่างที่ฝัน บางคนไม่...และยังรีรอที่จำทำตามฝัน
บางคนเล่นไปวันๆ บางคน...ใช้ชีวิตไปอย่างไรจุดมุ่งหมายด้วยซ้ำว่าตัวเองต้องการอะไร
แต่มี...ใครบางคน หมดโอกาสในโลกนี้แล้วที่จะโพสสเตตัสต่อไป
เค้าไม่ได้อาจบอกเล่าได้ ว่าดินแดนที่เค้าจากพวกเราเพื่อเดินทางไป มีหน้าตาเป็นอย่างไร
ตัวเราเอง...มองย้อนกลับมาที่ตัวเอง...รู้สึกดีใจ ที่วันมะรืน เราจะได้ไปทำงานในฝัน
รู้สึกดีใจที่ยังอยู่ได้จนมาถึงวันนี้ เราสัญญากับตัวเอง ว่าจะทำให้ดีเพราะเราไม่รู้ว่าจะได้ทำงานจนถึงเมื่อไหร่
รู้สึกไม่เสียใจ ที่เลือกเดินทางไปอย่างที่ใจบอก
เราได้แต่อธิฐานบอกคุณคนนั้นที่จากไป ทั้งที่เราไม่รู้จัก
แต่เรารู้สึกขอบคุณ ที่การเดินทางไปดินแดนใหม่ของเค้า ทำให้เราฉุกคิด
เราเห็นการจากไปของผู้คนบนโลกนี้...มีมากมายหลากหลายรูปแบบ
ทั้งแบบตั้งตัว และไม่ทันตั้งตัว บางครั้งถ้าเรารู้ว่าเวลาของเราจะหมดลงเมื่อไหร่ก็คงจะดี
แต่บางทีก็คิดว่าถ้าเป็นแบบนั้นคงรู้สึกกระอักกระอ่วนก็ได้
แต่ถึงไม่อาจรู้วัน...แต่เรารู้ว่าต้องมีวันนั้น...
อย่าอยู่กันไปวันๆเลยนะคะ
อ่านเรื่องนี้แล้ว...ลองทบทวนตัวเองดู พรุ่งนี้เราพอจะทำอะไรได้บ้าง
บางอย่างที่เราอยากจะทำแต่ยังไม่ได้ทำ
ก่อนที่ชีวิตจะถึงวันหมดอายุ