เราเจอกันใน app instamessage ครับ เค้าทักผมมาตอนแรกก็ถามคำตอบคำแหละครับ เพราะตอนนั้นอยู่ในช่วงพักใจ ยังไม่อยากคุยกับใคร
ทีนี้ผมก็เงียบไปสักวันสองวัน อยู่ๆก็นึกถึงเค้าก็เลยทักกลับไป ก็คุยกันในนั้นตามปกติครับ จนเค้าเงียบไป ผมก็เลยแหย่ไปประมาณว่าไม่ชอบเด็กเหรอ (เค้าอายุมากกว่าผม) เค้าก็บอกว่าปกติคุยไลน์ ก็เลยแลกไลน์กัน
คุยกันไปซักพักเค้าก็บอกว่าจะบวชอาทิตย์หนึ่ง ถ้าบวชเสร็จแล้วจะทักมา ตอนนั้นผมก็ยังไม่ได้รู้สึกอะไร เฉยๆด้วยซ้ำ ก็ไม่อะไร จนครบอาทิตย์หนึ่งเค้าก็ไม่ได้ทักมา ผมก็ไม่อะไร ปล่อยผ่านไปหลายวัน อยู่ๆวันหนึ่งก็นึกถึงขึ้นมา(อีกแล้ว) ก็เลยทักไป ประมาณหายไปเลยนะ เค้าบอกยุ่งๆ
จากนั้นก็คุยกันมาเรื่อยๆ เหมือนคนคุยกันปกติทั่วไป ส่งรูปว่าไปไหนมาไหนให้กัน คุยกันได้เดือนกว่าๆ ก็นัดเจอกันตอนวันอาสาฬหบูชา เค้าว่างพอดี ตอนนั้นก็เริ่มมีความรู้สึกดีขึ้นมานิดๆแล้วล่ะ แต่ยังไม่มาก ก็ไปเจอ ถ้าไม่ชอบไม่พอใจจะได้ไม่สานต่ออะไร (แต่ใจจริงแอบไม่อยากไป กลัวว่าเจอกันแล้วจะไม่ได้คุยกันอีก 5555)
นัดเจอกันที่สภากาชาด เค้าชวนผมไปบริจาคเลือด แต่ผมกลัวเข็มเลยไม่ได้บริจาค แต่ไปรอเฉยๆ วินาทีแรกที่เจอเลยคือเราเห็นเค้านั่งอยู่กลางคนเยอะๆ เราเห็นแค่เค้า ประมาณฉากในหนังเลย ส่วนตัวแล้วจะเป็นคนที่เชื่อความรู้สึกแรกที่เจอ คือเจอปุ๊บแล้วรู้สึกดี
บริจาคเลือดเสร็จก็ไปทานข้าวกัน แล้ววันนั้นช่วงเย็นมีเวียนเทียน ก็ไปเวียนเทียนด้วยกัน ความรู้สึกตอนนั้นคือ เจอกันวันแรก ก็ทำแต่เรื่องดีๆด้วยกัน ต้องอยู่ด้วยกันยาวแน่ๆ ตอนออกมาจากวัดก็มีโอบไหล่บ้าง ตอนโดนโอบนี่แบบ ความรู้สึกดีพุ่งเข้าใส่โบ้มๆๆๆ
พอแยกย้ายกลับผมก็ถามเค้า (ในไลน์) ว่าเจอกันแล้วรู้สึกยังไงกับผม เค้าก็บอกว่ารู้สึกดี เราก็ถามย้ำว่าแค่รู้สึกดีใช่มั๊ย เค้าก็บอกว่าครับ ถึงตรงนี้ก็โอเค พึ่งเจอกัน ยังคาดหวังอะไรไม่ได้
จากนั้นก็ได้เจอกันบ้าง แต่แค่ช่วงเย็น เพราะเค้าทั้งทำงานทั้งเรียนทุกวันไม่มีวันว่าง ผมก็เข้าใจ เค้าบอกว่าอยากมาเจอทุกเย็นเลย แต่ด้วยระยะทางที่ค่อนข้างจะห่างกันพอสมควร ผมก็แบบ ถ้าเจอกันทุกวันเดี๋ยวก็เบื่อ เค้าดูโกรธๆบอกว่า อย่าพูดแบบนี้ คนที่เค้าตั้งใจจะเสียความรู้สึก ผมก็เลยไม่พูดอีก
วันหนึ่งผมไปหาเค้าที่ทำงาน (ปกติเค้ามาหาตลอด เค้าบอกว่าจะจีบใครก็ต้องเข้าหาคนนั้น) ก็ไปนั่งดูเค้าทำงาน แล้วก็มีกอดกัน (กอดกันครั้งแรก) ความรู้สึกตอนนั้นคือพุ่งมาก คือปกติจะค่อนข้างไม่ค่อยกอดกับใครนอกจากเพื่อนสนิท
แล้วความรู้สึกผมมันก็เริ่มมากกว่ารู้สึกดีไปเรื่อยๆ เคยบอกว่ารักเค้าไปครั้งหนึ่ง แต่เค้าก็ตอบแค่ครับ ผมก็ไม่กล้าบอกอีกเลย มากสุดก็คือคิดถึง
หลังจากนั้นผมก็รู้สึกว่าเค้าเริ่มห่างๆ ไลน์ก็นานๆจะตอบ ก็เลยถามเค้าว่าเป็นอะไร เค้าก็บอกมาว่าทำงานก็เหนื่อยเรียนก็หนัก ความรู้สึกตอนนี้เลยยังไม่พร้อมจะมีใคร ตอนนั้นหวิวมากกก แต่ก็ยังใจแข็งถามกลับไปว่าจะไม่ได้คุยกันอีกแล้วเหรอ เค้าก็บอกแค่ว่า เปล่า แต่อาจจะคุยกันน้อยลง แล้วความรู้สึกดีล่ะยังเหมือนเดิมหรือเปล่า เค้าก็บอก ก็อาจจะลดลงนิดหนึ่ง ผมก็ยังโอเค อย่างน้อยก็ยังได้คุยกันต่อ จากนั้นก็ยังคุยกันปกติ และเริ่มกลับไปคุยกันเหมือนเดิม
จนวันหนึ่งผมไปหาเค้าที่ทำงานอีก และบังเอิญไปเห็นเค้าสูบบุหรี่ (ไม่ทราบมาก่อนเลย) คือส่วนตัวได้กลิ่นบุหรี่ไม่ได้อยู่ได้ ก็เลยรู้สึกว่า ทำไมไม่บอก ก็เลยนอยด์ ไม่พูดอะไรจนเค้าถาม ผมก็บอกว่าผมแพ้กลิ่นบุหรี่นะ แล้วก็ไม่พูดอะไรอีกเลย จนจะกลับผมก็เดินหนีเลย ตรงนี้ผมยอมรับว่าตัวเองงี่เง่ามากๆ แต่เค้าก็ยังเป็นห่วงผมโทรมาว่ากลับด้วยกันมั๊ย ดึกแล้ว แต่ตอนนั้นคือจะกลับเอง พอกลับถึงที่พักก็นอนเลย ไม่ได้คุยอะไรกัน จนเช้าก็รู้สึกว่าทุกอย่างเปลี่ยนไป ต่างฝ่ายต่างไม่คุย ผมก็ยังคิดเข้าข้างตัวเองว่า เดี๋ยวเค้าก็ทักมา ผ่านไปหลายวันมากๆ จนผมทนอึดอัดไม่ไหวก็เลยถามไป และเค้าก็ตอบกลับมาเหมือนก่อนหน้านั้นคือ ยังไม่พร้อมมีใคร ตอนนี้ยอมรับว่า hurt มาก หนักกว่ารอบแรก และคิดว่าคงต้องทำอะไรสักอย่างแล้วล่ะ เพราะตอนนั้นรักเค้าไปแล้ว
พอดีช่วงนั้นเค้าจะไปฮ่องกงพอดี ผมก็เลยทำไดอารี่ให้ เป็นความรู้สึกตลอดที่คุยกันมา ก็เอาไปให้เค้าก่อนไปฮ่องกง ตอนนั้นผมก็ยังตื้อคุยอยู่ ส่งเพลงให้ทุกคืน เพราะยังทำใจไม่ได้ ก็คุยจนเค้ากลับมาจากฮ่องกง พอกลับจากฮ่องกงได้ซักพักเค้าก็ชวนไปกินข้าว ดีใจมาก คิดว่าคงกำลังจะกลับไปเหมือนเดิม ก็ไปกินข้าวกัน เค้าก็เอาของฝากมาให้ ตอนนั้นก็เห่อของฝากมาก 5555
หลังจากนั้นก็คุยกันเหมือนเดิม เค้ามาทักมอนิ่งตอนเช้าบ้างบางวัน มีวันหนึ่งเค้าไปงานวันเกิด แล้วอัดเสียงร้องคาราโอเกะส่งไลน์มาให้ ผมนี่โคตรดีใจ เพราะมันเหมือนตอนที่คุยกันใหม่ๆ ตอนเช้าก็ให้โทรปลุก ผมก็ทำ เพราะยังรักอยู่
แล้วผมก็ไปหาเค้าที่ทำงานอีก จะไปเอาของ พอเอาของเสร็จ ผมก็ขอกอดเค้า ก็กอดกัน แต่ผมก็ดันน้ำตาซึม เพราะความรู้สึกต่างๆมันอัดอั้นจนไม่รู้จะแสดงออกยังไง ก็เลยแอบไปยืนอยู่มุมห้อง เค้าก็มาถาม เราก็ไม่ตอบ แล้วเค้าก็เหมือนเหวี่ยงๆ ผมก็เลยขอตัวกลับ ยอมรับอีกเช่นเคยว่าผมทำตัวงี่เง่าตลอดเวลาอยู่กับเค้า
แล้วทุกอย่างก็กลับไปเหมือนเดิม คือห่าง และรู้สึกว่าห่างมากๆๆๆ จนรู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว จนวันหนึ่งผมก็โพสต์ timeline ว่า สวัสดีความผิดหวัง แล้วจากนั้นเค้าก็โพสต์บ้าง ถ้าคุณไม่มีความสุข ทำไมถึงไม่หยุด อ่านแล้วจุกมาก น้ำตาไหลแบบไม่รู้ตัว คือผมยังคุยกับเค้าเพราะยังรู้สึกดีกับเค้า ถึงเค้าจะบอกอะไรมา เหมือนผมตื้อเค้า
เริ่มทำใจตั้งแต่ตอนนั้นเลย ประจวบกับผมต้องย้ายไปต่างจังหวัด ก็เลยอยากจะให้มันจบก่อนย้าย แต่ก็ยังแอบมีความหวังว่าเราจะกลับมาเหมือนเดิม ก็ทำวิดีโอให้ และช่วงที่ทำวิดีโอ เค้าก็ขึ้นโพสต์แบบรักๆบ้าง นี่ก็เข้าข้างตัวเอง จนทำวิดีโอเสร็จและตัดสินใจจะเอาไปให้ คืนก่อนวันที่จะเอาไปให้ เค้าก็โพสต์รูปว่าไปกินข้าวแต่ไม่บอกกินกับใคร และมีรูปในห้องทำงานซึ่งเค้าทำงานในห้องนั้นคนเดียวต้องมีคนถ่ายให้ และแคปชั่นก็หวานๆ ผมก็เริ่มค้นๆดู จนโป๊ะเช๊ะ ว่าเค้ามีคนคุยอยู่แล้ว เจอเอง เจ็บเอง ร้องไห้เอง ตอนนั้นอยากเอาของที่จะไปให้ทิ้งมาก คือก่อนหน้านี้ผมก็ถามว่ามีคนอื่นมั๊ย เค้าก็บอกว่าไม่มี เราก็เลยยังคุยกับเค้า เผื่อวันไหนเค้าพร้อมเค้าจะได้มองเห็นผม แต่พอเจอแบบนี้แล้วจุก ทำอะไรต่อไม่ถูก แต่พอเช้าผมก็ยังเอาของไปให้เค้า เจ็บมากกกกกกกตอนเห็นหน้าเค้า ให้เสร็จก็รีบเดินออกมา บอกตัวเองให้ทำใจ
ผมไม่รู้ว่าเค้าคุยกับคนนั้นตั้งแต่ตอนไหน เห็นตอนนี้ก็หวานกัน ถ้าเค้าบอกผมสักหน่อย ผมก็คงทำใจได้ตั้งแต่ทีแรก และไม่ยื้อถึงแม่จะรู้ว่าห่าง ก็ใช่ที่เค้าบอกว่าแค่รู้สึกดี แค่นั้น ไม่ได้มากกว่านั้น ส่วนผมก็คิดไปเองว่าเรารักกัน
ความรู้สึกดีต่างก็มีทั้งคู่ เพียงแต่ว่าเค้าหมดแล้ว แต่เรายังไม่หมด ก็เท่านั้น
ผมยอมรับว่าผมงี่เง่ามากๆ ตอนนี้ถ้าย้อนเวลาได้ก็อยากไปแก้ไขอะไรหลายๆอย่าง
แต่ถ้าย้อนได้จริงๆก็คงเลือกที่จะไม่รัก เพราะครั้งนี้เจ็บมากจริงๆ ถึงแม้จะแค่สองเดือนกว่าๆ
ผมย้ายไปต่างจังหวัดพรุ่งนี้แล้ว คงเอาหัวใจไปพัก ส่วนคืนนี้ก็คงฟังเพลง คำยินดี ให้ตายกันไปข้างหนึ่ง
แชร์ประสบการณ์ความรัก "ความรู้สึกดีมีวันหมดอายุ"
ทีนี้ผมก็เงียบไปสักวันสองวัน อยู่ๆก็นึกถึงเค้าก็เลยทักกลับไป ก็คุยกันในนั้นตามปกติครับ จนเค้าเงียบไป ผมก็เลยแหย่ไปประมาณว่าไม่ชอบเด็กเหรอ (เค้าอายุมากกว่าผม) เค้าก็บอกว่าปกติคุยไลน์ ก็เลยแลกไลน์กัน
คุยกันไปซักพักเค้าก็บอกว่าจะบวชอาทิตย์หนึ่ง ถ้าบวชเสร็จแล้วจะทักมา ตอนนั้นผมก็ยังไม่ได้รู้สึกอะไร เฉยๆด้วยซ้ำ ก็ไม่อะไร จนครบอาทิตย์หนึ่งเค้าก็ไม่ได้ทักมา ผมก็ไม่อะไร ปล่อยผ่านไปหลายวัน อยู่ๆวันหนึ่งก็นึกถึงขึ้นมา(อีกแล้ว) ก็เลยทักไป ประมาณหายไปเลยนะ เค้าบอกยุ่งๆ
จากนั้นก็คุยกันมาเรื่อยๆ เหมือนคนคุยกันปกติทั่วไป ส่งรูปว่าไปไหนมาไหนให้กัน คุยกันได้เดือนกว่าๆ ก็นัดเจอกันตอนวันอาสาฬหบูชา เค้าว่างพอดี ตอนนั้นก็เริ่มมีความรู้สึกดีขึ้นมานิดๆแล้วล่ะ แต่ยังไม่มาก ก็ไปเจอ ถ้าไม่ชอบไม่พอใจจะได้ไม่สานต่ออะไร (แต่ใจจริงแอบไม่อยากไป กลัวว่าเจอกันแล้วจะไม่ได้คุยกันอีก 5555)
นัดเจอกันที่สภากาชาด เค้าชวนผมไปบริจาคเลือด แต่ผมกลัวเข็มเลยไม่ได้บริจาค แต่ไปรอเฉยๆ วินาทีแรกที่เจอเลยคือเราเห็นเค้านั่งอยู่กลางคนเยอะๆ เราเห็นแค่เค้า ประมาณฉากในหนังเลย ส่วนตัวแล้วจะเป็นคนที่เชื่อความรู้สึกแรกที่เจอ คือเจอปุ๊บแล้วรู้สึกดี
บริจาคเลือดเสร็จก็ไปทานข้าวกัน แล้ววันนั้นช่วงเย็นมีเวียนเทียน ก็ไปเวียนเทียนด้วยกัน ความรู้สึกตอนนั้นคือ เจอกันวันแรก ก็ทำแต่เรื่องดีๆด้วยกัน ต้องอยู่ด้วยกันยาวแน่ๆ ตอนออกมาจากวัดก็มีโอบไหล่บ้าง ตอนโดนโอบนี่แบบ ความรู้สึกดีพุ่งเข้าใส่โบ้มๆๆๆ
พอแยกย้ายกลับผมก็ถามเค้า (ในไลน์) ว่าเจอกันแล้วรู้สึกยังไงกับผม เค้าก็บอกว่ารู้สึกดี เราก็ถามย้ำว่าแค่รู้สึกดีใช่มั๊ย เค้าก็บอกว่าครับ ถึงตรงนี้ก็โอเค พึ่งเจอกัน ยังคาดหวังอะไรไม่ได้
จากนั้นก็ได้เจอกันบ้าง แต่แค่ช่วงเย็น เพราะเค้าทั้งทำงานทั้งเรียนทุกวันไม่มีวันว่าง ผมก็เข้าใจ เค้าบอกว่าอยากมาเจอทุกเย็นเลย แต่ด้วยระยะทางที่ค่อนข้างจะห่างกันพอสมควร ผมก็แบบ ถ้าเจอกันทุกวันเดี๋ยวก็เบื่อ เค้าดูโกรธๆบอกว่า อย่าพูดแบบนี้ คนที่เค้าตั้งใจจะเสียความรู้สึก ผมก็เลยไม่พูดอีก
วันหนึ่งผมไปหาเค้าที่ทำงาน (ปกติเค้ามาหาตลอด เค้าบอกว่าจะจีบใครก็ต้องเข้าหาคนนั้น) ก็ไปนั่งดูเค้าทำงาน แล้วก็มีกอดกัน (กอดกันครั้งแรก) ความรู้สึกตอนนั้นคือพุ่งมาก คือปกติจะค่อนข้างไม่ค่อยกอดกับใครนอกจากเพื่อนสนิท
แล้วความรู้สึกผมมันก็เริ่มมากกว่ารู้สึกดีไปเรื่อยๆ เคยบอกว่ารักเค้าไปครั้งหนึ่ง แต่เค้าก็ตอบแค่ครับ ผมก็ไม่กล้าบอกอีกเลย มากสุดก็คือคิดถึง
หลังจากนั้นผมก็รู้สึกว่าเค้าเริ่มห่างๆ ไลน์ก็นานๆจะตอบ ก็เลยถามเค้าว่าเป็นอะไร เค้าก็บอกมาว่าทำงานก็เหนื่อยเรียนก็หนัก ความรู้สึกตอนนี้เลยยังไม่พร้อมจะมีใคร ตอนนั้นหวิวมากกก แต่ก็ยังใจแข็งถามกลับไปว่าจะไม่ได้คุยกันอีกแล้วเหรอ เค้าก็บอกแค่ว่า เปล่า แต่อาจจะคุยกันน้อยลง แล้วความรู้สึกดีล่ะยังเหมือนเดิมหรือเปล่า เค้าก็บอก ก็อาจจะลดลงนิดหนึ่ง ผมก็ยังโอเค อย่างน้อยก็ยังได้คุยกันต่อ จากนั้นก็ยังคุยกันปกติ และเริ่มกลับไปคุยกันเหมือนเดิม
จนวันหนึ่งผมไปหาเค้าที่ทำงานอีก และบังเอิญไปเห็นเค้าสูบบุหรี่ (ไม่ทราบมาก่อนเลย) คือส่วนตัวได้กลิ่นบุหรี่ไม่ได้อยู่ได้ ก็เลยรู้สึกว่า ทำไมไม่บอก ก็เลยนอยด์ ไม่พูดอะไรจนเค้าถาม ผมก็บอกว่าผมแพ้กลิ่นบุหรี่นะ แล้วก็ไม่พูดอะไรอีกเลย จนจะกลับผมก็เดินหนีเลย ตรงนี้ผมยอมรับว่าตัวเองงี่เง่ามากๆ แต่เค้าก็ยังเป็นห่วงผมโทรมาว่ากลับด้วยกันมั๊ย ดึกแล้ว แต่ตอนนั้นคือจะกลับเอง พอกลับถึงที่พักก็นอนเลย ไม่ได้คุยอะไรกัน จนเช้าก็รู้สึกว่าทุกอย่างเปลี่ยนไป ต่างฝ่ายต่างไม่คุย ผมก็ยังคิดเข้าข้างตัวเองว่า เดี๋ยวเค้าก็ทักมา ผ่านไปหลายวันมากๆ จนผมทนอึดอัดไม่ไหวก็เลยถามไป และเค้าก็ตอบกลับมาเหมือนก่อนหน้านั้นคือ ยังไม่พร้อมมีใคร ตอนนี้ยอมรับว่า hurt มาก หนักกว่ารอบแรก และคิดว่าคงต้องทำอะไรสักอย่างแล้วล่ะ เพราะตอนนั้นรักเค้าไปแล้ว
พอดีช่วงนั้นเค้าจะไปฮ่องกงพอดี ผมก็เลยทำไดอารี่ให้ เป็นความรู้สึกตลอดที่คุยกันมา ก็เอาไปให้เค้าก่อนไปฮ่องกง ตอนนั้นผมก็ยังตื้อคุยอยู่ ส่งเพลงให้ทุกคืน เพราะยังทำใจไม่ได้ ก็คุยจนเค้ากลับมาจากฮ่องกง พอกลับจากฮ่องกงได้ซักพักเค้าก็ชวนไปกินข้าว ดีใจมาก คิดว่าคงกำลังจะกลับไปเหมือนเดิม ก็ไปกินข้าวกัน เค้าก็เอาของฝากมาให้ ตอนนั้นก็เห่อของฝากมาก 5555
หลังจากนั้นก็คุยกันเหมือนเดิม เค้ามาทักมอนิ่งตอนเช้าบ้างบางวัน มีวันหนึ่งเค้าไปงานวันเกิด แล้วอัดเสียงร้องคาราโอเกะส่งไลน์มาให้ ผมนี่โคตรดีใจ เพราะมันเหมือนตอนที่คุยกันใหม่ๆ ตอนเช้าก็ให้โทรปลุก ผมก็ทำ เพราะยังรักอยู่
แล้วผมก็ไปหาเค้าที่ทำงานอีก จะไปเอาของ พอเอาของเสร็จ ผมก็ขอกอดเค้า ก็กอดกัน แต่ผมก็ดันน้ำตาซึม เพราะความรู้สึกต่างๆมันอัดอั้นจนไม่รู้จะแสดงออกยังไง ก็เลยแอบไปยืนอยู่มุมห้อง เค้าก็มาถาม เราก็ไม่ตอบ แล้วเค้าก็เหมือนเหวี่ยงๆ ผมก็เลยขอตัวกลับ ยอมรับอีกเช่นเคยว่าผมทำตัวงี่เง่าตลอดเวลาอยู่กับเค้า
แล้วทุกอย่างก็กลับไปเหมือนเดิม คือห่าง และรู้สึกว่าห่างมากๆๆๆ จนรู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว จนวันหนึ่งผมก็โพสต์ timeline ว่า สวัสดีความผิดหวัง แล้วจากนั้นเค้าก็โพสต์บ้าง ถ้าคุณไม่มีความสุข ทำไมถึงไม่หยุด อ่านแล้วจุกมาก น้ำตาไหลแบบไม่รู้ตัว คือผมยังคุยกับเค้าเพราะยังรู้สึกดีกับเค้า ถึงเค้าจะบอกอะไรมา เหมือนผมตื้อเค้า
เริ่มทำใจตั้งแต่ตอนนั้นเลย ประจวบกับผมต้องย้ายไปต่างจังหวัด ก็เลยอยากจะให้มันจบก่อนย้าย แต่ก็ยังแอบมีความหวังว่าเราจะกลับมาเหมือนเดิม ก็ทำวิดีโอให้ และช่วงที่ทำวิดีโอ เค้าก็ขึ้นโพสต์แบบรักๆบ้าง นี่ก็เข้าข้างตัวเอง จนทำวิดีโอเสร็จและตัดสินใจจะเอาไปให้ คืนก่อนวันที่จะเอาไปให้ เค้าก็โพสต์รูปว่าไปกินข้าวแต่ไม่บอกกินกับใคร และมีรูปในห้องทำงานซึ่งเค้าทำงานในห้องนั้นคนเดียวต้องมีคนถ่ายให้ และแคปชั่นก็หวานๆ ผมก็เริ่มค้นๆดู จนโป๊ะเช๊ะ ว่าเค้ามีคนคุยอยู่แล้ว เจอเอง เจ็บเอง ร้องไห้เอง ตอนนั้นอยากเอาของที่จะไปให้ทิ้งมาก คือก่อนหน้านี้ผมก็ถามว่ามีคนอื่นมั๊ย เค้าก็บอกว่าไม่มี เราก็เลยยังคุยกับเค้า เผื่อวันไหนเค้าพร้อมเค้าจะได้มองเห็นผม แต่พอเจอแบบนี้แล้วจุก ทำอะไรต่อไม่ถูก แต่พอเช้าผมก็ยังเอาของไปให้เค้า เจ็บมากกกกกกกตอนเห็นหน้าเค้า ให้เสร็จก็รีบเดินออกมา บอกตัวเองให้ทำใจ
ผมไม่รู้ว่าเค้าคุยกับคนนั้นตั้งแต่ตอนไหน เห็นตอนนี้ก็หวานกัน ถ้าเค้าบอกผมสักหน่อย ผมก็คงทำใจได้ตั้งแต่ทีแรก และไม่ยื้อถึงแม่จะรู้ว่าห่าง ก็ใช่ที่เค้าบอกว่าแค่รู้สึกดี แค่นั้น ไม่ได้มากกว่านั้น ส่วนผมก็คิดไปเองว่าเรารักกัน
ความรู้สึกดีต่างก็มีทั้งคู่ เพียงแต่ว่าเค้าหมดแล้ว แต่เรายังไม่หมด ก็เท่านั้น
ผมยอมรับว่าผมงี่เง่ามากๆ ตอนนี้ถ้าย้อนเวลาได้ก็อยากไปแก้ไขอะไรหลายๆอย่าง
แต่ถ้าย้อนได้จริงๆก็คงเลือกที่จะไม่รัก เพราะครั้งนี้เจ็บมากจริงๆ ถึงแม้จะแค่สองเดือนกว่าๆ
ผมย้ายไปต่างจังหวัดพรุ่งนี้แล้ว คงเอาหัวใจไปพัก ส่วนคืนนี้ก็คงฟังเพลง คำยินดี ให้ตายกันไปข้างหนึ่ง