ลิงค์ที่ผ่านมาครับ

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้http://pantip.com/topic/31060198

อันนี้จากเด็กดี

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=800340


        





บทที่๑๖
    เช้าวันทำบุญโรงงานบริษัทตรงกับวันอาทิตย์ท้องฟ้าแจ่มใสแต่แดดออกจะแรงไปสักหน่อย ใบหยกนั่งรถตู้ออกมาพร้อมประทีป เพราะช่อแก้วกับน้องสาวประกบมีบริบูรณ์จนขยับไปไหนไม่ได้ คือแผนอันแยบยลเพื่อแยกหนุ่มสาวออกจากกัน ส่วนคุณอนันต์ได้เพชรเอกเป็นคนขับรถ เดินทางจากคฤหาสน์รัตนทองธารมาถึงโรงงานใหม่ตั้งแต่เช้าตรู่  
    วันนี้บริเวณลานจอดรถซึ่งมีเสาธงชาติสูงคือจุดตั้งปรัมพิธีซึ่งจุคนได้นับร้อยชีวิต  ตบแต่งด้วยการจับจีบผ้าสวยงามทั้งหลัง จัดกระถางไม้ประดับใหญ่น้อยไว้ตามมุมเสา พร้อมพัดลมไอน้ำคอยระบายความร้อนหลายตัว ข้างในปรัมพิธีส่วนที่ยกพื้นสูงตั้งโต๊ะหมู่บูชาพระรัตนตรัย ถัดไปด้านซ้ายเป็นอาสน์สงฆ์ ด้านล่างเป็นแนวเก้าอี้สำหรับแขกหุ้มด้วยผ้าสีขาวสะอาดตา ห่างออกไปติดสนามหญ้าเป็นพื้นที่ใช้สำหรับเลี้ยงอาหารเที่ยง
      เมื่อถึงโรงงานใบหยกแวะพนักงานที่ทักทายรู้จักได้ประเดี๋ยวเดียว สายตาพลันเหลือบเห็นประทีปซึ่งมาด้วยกัน ชายสูงวัยเดินไปมาระหว่างออฟฟิซกับลานจอดรถ ท่าทางเขาเหนื่อยหอบมีเหงื่อชื้นเต็มหลังเสื้อ หล่อนจึงเข้าไปถามไถ่ ทราบว่าขาดคนช่วยงานหลายอย่าง เลยอาสาต้อนรับแขกที่มาร่วมงานให้  คอยดูแลเสิร์ฟเครื่อง
ดื่มร้อนเย็น ครั้นคุณยายชวนพิศกับปานดวงใจเห็นหล่อนเดินผ่านหน้าไปเลยกวักมือเรียก
    “หยก...มานั่งกับยายตรงนี้เร็ว” คุณยายขยับเก้าอี้ให้หญิงสาว พอร่างสมส่วนเดินเข้ามาใกล้ๆ จึงเห็นว่าสีหน้าสีตาหล่อนซีดเซียวผิดปกติ “ไม่สบายยังจะเดินตากแดดอีก เดี๋ยวได้เป็นล้มเป็นแล้งหรอก”
     “...สวัสดีค่ะคุณยาย คุณปาน...หยกมิทันเห็น” หญิงสาวพนมมือไหว้อ่อนช้อย พลางใช้หลังมือเช็ดเหงื่อที่ผุดเต็มหน้าผาก“นั่งลงเสียทีเถอะหยก ฉันเห็นเธอเดินหลายรอบแล้ว เวียนหัวแทน” ปานดวงใจพูดเหมือนบังคับ  
“ตะ แต่ว่าทางนู้น ยังไม่มีใครเสิร์ฟน้ำให้แขกเลยค่ะ” หญิงสาวชี้มือประกอบ  พลางนึกค่อนในใจว่างานใหญ่โต แต่เหตุใดถึงขาดคนประสานงานดูแลความเรียบร้อย
    คุณยายชวนพิศถอนหายใจเบาๆ กล่าวอย่างตำหนิถึงอรพินท์ว่า “...ดูแม่อรสิ ตามพี่สาวกับพี่เขยต้อยๆ ตัวเองเป็นานแท้ๆ ตั้งแต่มาถึงยังไม่เห็นหยิบจับอะไรสักอย่าง” คุณยายมองอรพินท์นั่งติดช่อแก้วด้านหน้าสุด ทั้งคู่คุยกันอย่างออกรส ขณะนั้นเพชรเอกพร้อมประทีปนำทางพระสงฆ์จำนวนเก้ารูปทยอยไปนั่งบนอาสน์สงฆ์
พอดี “...คุณอรตำแหน่งใหญ่โต คงปล่อยให้ลูกน้องดูแล  ส่วนลูกน้องก็เอาเยี่ยงอย่างเจ้านาย ตะกี้ปานเห็นยืนชี้นิ้วสั่งงานเสียงดังหน้าออฟฟิซแผนกบุคคลนู้นแน่ะ เอาแต่สั่งแบบนั้น คงได้งานหรอกค่ะ” ปานดวงใจพูดยังไม่ทันจบประโยค หัวหน้าแผนกบุคคลชายหนุ่มบุคลิกตุ้งติ้งจ้ำอ้าวมาหาใบหยกเร็วรีบ
    “...คุณน้องหยกขา ช่วยพี่บิ๊กด้วย อกจะระเบิดตูมๆ กลายเป็นโกโก้ภูเขาไฟแสนอร่อยแล้ว!”
    ใบหยกนิ่วหน้า ศัพท์แสงชายจริตหญิงฟังแล้วชวนปวดหัว “เกิดอะไรขึ้นหรือคะ”
    “...คืองี้ ของหวานจากร้านคุณท็อป มดไต่ยั้วเยี้ยเต็มไปหมดเลย ไม่รู้ใครอุตริเอาไปวางใกล้ทางมดเดิน ... อันที่จริงมดมันย้ายบ้านไปหมดแล้วน่ะนะ เมื่อก่อนคุณอรจ้างบริษัทมากำจัดแมลงมาดูแลดิบดี แต่อย่างว่าตอนนี้อะไรๆ ก็ถูกคุณเพชรตัดงบเหี้ยน คราวนี้เป็นไงละจ๊ะ มดดำ มดแดงอาละวาดนะซีคุณน้อง  เดี๋ยวสักหน่อยพี่ว่าทั้งแมลงสาบเอย หนูเอยคงยกขบวนพาเหรดแห่กันมาเป็นโขยง” เขากล่าวประชดประชันถึงเพชรเอกอย่างออกรส ครั้นหางตาแลเห็นคุณยายกับปานดวงใจแสดงสีหน้าไม่ชอบใจ เลยแกล้งทำเป็นตกอกตกใจใหญ่ พร้อมยกมือไหว้ขอโทษขอโพย
      หัวใจใบหยกเต้นแรงผิดจังหวะ ชื่อของกันตพลทำให้หล่อนหวั่นหวาดได้เพียงนี้เชียวหรือ “เอ่อ...คุณอร เลือกอาหารจากครัวอิ่มอุ่นสุขใจ เหมาหมดทั้งงานเลยหรือพี่”  
    “แหม อันนั้นมันของตายจ้ะ  เล่นล็อกไว้เสียขนาดนั้น ใครจะผ่านด่านหัวใจสีหวานๆ คุณอรเข้าไปได้ ถ้าไม่ใช่คุณท็อป!” ชายจริตหญิงรีบยกมือใหญ่ปิดปาก เพราะหลุดพูดความลับออกไป จากนั้นจึงปั้นหน้าเคร่งเครียด
คุยธุระตนเองต่อ “พี่อยากให้คุณน้องช่วยจัดขนมสำหรับถวายพระตอนฉันเพลที ว่างอยู่ใช่มั้ยฮะ”  
    หญิงสาวบุ้ยใบ้ไปยังถาดใบมือในนั้นมีแก้วเปล่าหลายใบ
    “โอ๊ย เรื่องเสิร์ฟน้ำไม่ต้องทำให้เมื่อยหรอก เดี๋ยวพี่ตามจิกเด็กมาทำแทนก็ได้ คุณน้องช่วยจัดขนมหวานถวายพระตอนเพลดีกว่า อันนี้สำคัญสุดๆ”
    “เอาอย่างนั้นก็ได้  เอ แล้วมีสำรองไว้หรือคะ” หญิงสาวถามด้วยความสงสัย
    “อ๋อ อันที่จริงไม่มีหรอกนะ แต่พี่หัวไวกันเอาไว้นิดหน่อย เดี๋ยวให้เด็กเอาไปให้  ยังไงตอนนี้คุณน้องรีบไปช่วยประกบเด็กจากร้านคุณท็อปบนออฟฟิซใหญ่ก่อนเถอะ สั่งงานทีน้ำตาล่วงเผาะ ร้องไห้กระอืดๆ น่ารำคาญชะมัด” ขนมหวานที่เขากล่าวถึงเป็นส่วนซึ่งแอบกันไว้ส่วนตัวนั่นเอง
     “ถ้าอย่างนั้น หยกไปดูน้องๆ ก่อนดีกว่า เผื่อเหลือ เผื่อขาดอะไรจะได้หยิบฉวยทัน จวนได้เวลาพระฉันเพลแล้ว” ใบหยกกล่าวด้วยความมีน้ำใจ “…ความคิดเยี่ยมยอด ดีเลิศมากคุณน้อง น้ำใจงามที่สุดในสามโลก!” เขายกนิ้วโป้งให้หล่อนทั้งสองข้าง และรีบผละห่างไปทันที
    ปานดวงใจฟังเงียบๆ มานาน พอคล้อยหลังผู้ชายคนนั้นก็เอ่ยว่า “พ่อคนนี้ละ ลูกน้องคุณอร ดูเอาเถิดร้ายทั้งลูกพี่ลูกน้อง กอปปี้กันมาไม่มีผิด” ปานดวงใจเอ่ยกับมารดาอย่างไม่ไว้หน้าอรพินท์  ด้วยยังฝังใจทั้งอรพินท์กับช่อแก้ว ทั้งสองคนล้วนเป็นสาเหตุทำให้พี่สาวเธอชีวิตสั้น
    ใบหยกยิ้มเจื่อน เห็นอารมณ์ของปานดวงใจยามเดือดปุด พลอยให้นึกถึงลัลณ์ลาตงิดๆ
    “หยกก็ไม่น่าไปรับปากช่วยเขา ...เคยได้ยินไหมคำโบราณที่ว่า ‘เนื้อไม่ได้กิน หนังไม่ได้รองนั่ง เอากระดูกมาแขวนคอ’ หาเรื่องให้ตนเองเหนื่อยฟรีแท้ๆ  รู้ทั้งรู้ว่าคนพวกนี้จ้องเอาเปรียบตลอดเวลา” สุ้มเสียงปานดวงใจดังพอสมควร จนลัลณ์ลาที่โต๋เต๋บริเวณนั้นก้าวเข้ามาร่วมวงสนทนาด้วย
    “คุณแม่คะ หนูลัลณ์ไม่อยากนั่งฟังพระสวด เดี๋ยวจับไข้ตัวสั่นอีก ขอไปช่วยพี่เขาจัดขนมได้มั้ย” ลัลณ์ลาเสนอตัว คนที่ได้ยินต่างเหลียวมองเธออย่างไม่เชื่อสายตา
    “หนูมั่นใจนะว่าอยากช่วยจริงๆ”
    “โอ๊ย พออยากทำงานบ้าง แม่ก็มองหนูในแง่ร้าย ให้มันได้อย่างนี้ซี” ลัลณ์ลาหน้างอง้ำ  
    “แม่แค่ถามดู  ทำไมหมู่นี้หงุดหงิดบ่อยเหลือเกินหนูลัลณ์ ...” มารดาเสียงอ่อน เหนื่อยใจกับลูกสาวนับวันเธอยิ่งก้าวร้าวหนักข้อ  
    ลัลณ์ลาแอบทำปากขมุบขมิบ เธออยากตอบเหลือเกินว่า หากแม่กับยายเลิกสนใจคนอื่นมากกว่าคนในบ้านตนเองเมื่อไหร่ เธอคงกลับมายิ้มแย้มแจ่มใส ลดความเหวี่ยงและวีนลงได้บ้าง
    “เอาละๆ แม่ลูกคู่นี้ ชอบแสดงความรักแปลกๆ ทะเลาะกันทุกวันไม่เบื่อหรือไงนะ หนูลัลณ์จะไปช่วยพี่เขาก็ตามใจเถอะ” คุณยายช่วยยุติปัญหานั้น แล้วหันไปถามใบหยกว่า “...มีเด็กอยากช่วยงานเพิ่มอีกคน แต่ยายไม่รับประกันฝีมือหรอกนะ หนูหยกอยากได้หรือเปล่า”
    “ดีเลยค่ะ ช่วยกันหลายๆ คนงานจะได้เสร็จไว แถมได้บุญด้วย” ใบหยกยิ้มให้เด็กสาว ใจนั้นเปิดรับอีกฝ่ายมาโดยตลอดทั้งที่รู้ว่าเธอมีอคติกับตน
    “ถ้าอย่างนั้น ยายฝากด้วยนะ ถ้าดื้อแล้วห้ามไม่ฟัง วันนี้อนุญาตให้ลงโทษได้ตามสมควร” คุณยายสั่งใบหยกน้ำเสียงไม่จริงจังนัก “โห คุณยายทำไมถึงใจร้ายกับหนูลัลณ์แบบนี้  ถ้าพี่เขาเอาจริงขึ้นมาหนูไม่แย่เหรอ” เด็กสาวเนื้อเต้น ดวงหน้าขาวใสแต้มสีแดงด้วยความโกรธกรุ่น
       “...เด็กหนอเด็ก ยายแค่ขู่ให้กลัวเท่านั้น” คุณยายยิ้มปลอบหลานสาว  เอื้อมมือหายจะไปจับแขนเรียวยาว แต่เธอก้าวถอยหลบ ยามนี้ในใจเด็กสาวมีความผิดๆ ก่อร่างขึ้น ใบหยกคือคนเฉือนหัวใจดวงน้อยๆ ของเธอ ด้วยการพรากความรักจากคนครอบครัวไป  เป็นตัวการคอยยุแยงให้ผู้ใหญ่มองว่าเธอเป็นเด็กมีปัญหา ที่ผ่านมารับมือกับมีบริบูรณ์ก็พอทน หากมาเจอใบหยกเข้า เด็กสาวต้องเพลี่ยงพล้ำไปหลายขุม  
    ใบหยกเข้ามาแย่งทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้งงานในโรงงานซึ่งเธอต้องการใช้พิสูจน์ฝีมือตนเองช่วงปิดเทอม  จนถึงเรือนแฝดหลังน้อย ก่อนหน้านี้เธอเคยขอคุณอนันต์อยากปรับปรุงใช้เป็นเรือนนั่งเล่นไว้สังสรรค์กับเพื่อนๆ แต่หลังจากใบหยกก้าวเข้ามา หล่อนก็จับจองราวกับเป็นเจ้าของ และอีกหนึ่งเหตุผลที่เกินทน หญิงสาวกำลังใช้มารยาตักตวงเอาเวลาเกือบทั้งหมดของเพชรเอกไปครอบครองไว้แต่เพียงผู้เดียว!
     “เฮ้อน่าเบื่อ ยืนตรงนี้นานๆ เดี๋ยวก็ถูกเปรียบเทียบกับคนดีของคุณแม่กับคุณยายอีก ...” ลัลณ์ลาเอ่ยเสียงแข็ง จากนั้นจึงก้าวลงส้นเท้าเดินนำหน้าใบหยกไป