เรื่องเพิ่งเกิดได้สองวัน ตอนแรกยังไม่รู้จะเขียนเล่าดีไหม ความคิดยังไม่ตกตะกอนดี แต่ถ้าไม่เขียนไว้กลัวจะลืมความรู้สึกไปก่อน เขียนอีกทีจะไม่รู้สึกสด เลยตัดสินใจเขียนบันทึกไว้ อาจจะเล่าวกวน ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วย
เจ้าของกระทู้อยู่อเมริกาค่ะ เช้าวันอังคาร ไปส่งลูกไปโรงเรียนคนหนึ่ง กลับมาบ้าน รู้สึกปวดท้อง คิดว่าคงเป็นเหมือนเดิมที่เป็นมาอาทิตย์กว่าๆ คือ คิดว่าปวดท้องแพ้นมเนย ท้องอืด แต่คราวนี้ปวดมาก ทั้งที่พยายามเลี่ยงไม่กินนมเนยมาหลายวันแล้ว เอาลูกคนเล็กนอนข้างล่าง แล้วขึ้นไปเข้าห้องน้ำข้างบน คิดว่าถ้าแพ้นมเหมือนเคย อาจจะปวดท้องหนัก ถ่ายออกไปคงจะดีขึ้น
นั่งไปสักพัก ไม่ไหว ต้องควานหาถุงพลาสติกเพราะมีอาการอยากอ้วก นั่งลงไปกับพื้นสักพักปวดมาก นอนกลิ้งไปกลิ้งมา ไม่ไหวแล้วเว้ย หรือว่าจะเป็นท้องนอกมดลูก (อ่านมาจากพันทิบ) กลัวตายเดี๋ยวไม่มีใครดูลูกโดยเฉพาะคนที่นอนข้างล่าง (สองขวบ) โทรไปหาสามี เค้าบอกว่าไม่ได้ยินว่าเราพูดอะไร อยู่ในห้องประชุม (คนปวดท้อง พูดได้แค่นี้แหล่ะ) อารมณ์เซ็งและโกรธมาก ตัดสายสามีทิ้งไป โทรไปหาแม่สามี โชคดีแม่สามีรับทันที และมีสติ เราบอกว่าเราป่วย ให้มาหาด่วน แม่สามีบอกว่าจะมาทันที เราก็นอนบิดไปบิดมา ลูกตื่น ได้ยินร้องไห้อยู่ข้างล่าง ตะโกนบอกให้ลูกขึ้นมาข้างบน ลูกคงงง ได้ยินเสียงวิ่งไปวิ่งมาหาแม่อยู่ข้างล่าง จะให้คลานลงไปก็ไหวอยู่ แต่ต้องใช้พลังมาก เลยรอลูกวิ่งไปหา โทรหาสามีอีกรอบ บอกว่าไม่ไหวแล้ว มีอะไรผิดปกติ สามีได้ยินไม่ชัดอีก แต่บอกว่าจะให้กลับบ้านไหม เลยบอกไปว่ากลับมาด้วย แต่ใจไม่ได้หวังพึ่งสามีนัก เพราะขับรถมาก็ชั่วโมงหนึ่ง มันไกล ไม่รู้จะตายก่อนไหม จากนั้นก็โทรไปหาแม่สามี แต่ไม่มีคนรับ โทรไปหลายครั้งก็ไม่มีคนรับ สักพักลูกวิ่งขึ้นมาหา ลูกยิ้มแป้นมาเลย มาฉุดให้ลุกขึ้น บอกว่าแม่ลุกไม่ไหว ลูกก็มานั่ง เอามือชี้พื้น แม่ พื้นสกปรก
ต้องเอามือเขี่ยๆเศษผมร่วงที่พื้นไปซ่อน
รอสักพัก แม่สามีเดินเข้าบ้านมา เรานึกในใจ ลูกเรารอดตายแล้ว พอแม่สามีมาก็รีบบอกแม่สามีว่า ให้โทรบอกสามีไปรับลูกที่โรงเรียนด้วย แม่สามีรายงานว่าลืมมือถือไว้ที่บ้าน เราก็ยัดมือถือเราให้ จากนั้นรู้สึกเหมือนลาตาย สั่งเสียเสร็จ โล่งใจมาก แต่จริงๆ แล้วมันยังไม่จบ มันเพิ่งเริ่ม 555 แม่สามีถามว่าเราจะไปโรงพยาบาลไหม เราบอกว่าไป แต่เราลุกไม่ไหว แม่สามีเลยโทร 911
สักสิบกว่านาที รถฉุกเฉินมา หาทางเอาเราลงจากชั้นบน ไปขึ้นรถได้ แม่สามีบอกชื่อเล่นเรากับรถฉุกเฉิน เราพยายามพูดบอกชื่อจริงกับเจ้าหน้าที่ แต่ไม่มีใครสนใจ พอเข้าไปในรถฉุกเฉิน เค้าถามว่าอยากไปโรงพยาบาลไหน เราบอกว่าไปโรงพยาบาลไหนก็ได้ที่รับ blue cross blue shield ไม่มีใครว่าอะไรต่อ ปวดท้องมากๆ เราเลยไม่ค่อยมีสติ เจ้าหน้าที่ขอเบอร์โซเชียล ตอบไปมาจำไม่ได้ ขอถุงอ้วกเจ้าหน้าที่ จะอ้วกตลอด
ต่อมาไปถึงโรงพยาบาลเจ้าหน้าที่ ได้ยินเค้าถามข้อมูลกัน ได้ยินเค้ารายงานว่า เธอบอกว่าจำเบอร์โซเชียลไม่ได้ เลยต้องรีบขอปากกา เขียนชื่อจริงกับเลขโซเชียลให้ เจ้าหน้าที่ชักหน้า พูดเสียงดังใส่ว่า ทำไมบอกชื่อไม่ตรงกับตอนแรกที่แจ้งให้คนไปรับ เราก็พูดเสียงดังไปเหมือนกัน แม่สามีเค้าบอกชื่อเล่น ไม่ใช่ชื่อจริง จากนั้นเจ้าหน้าที่ไม่ได้ถามอะไรต่อ เราก็นอนปวดท้องบวกอ้วกต่อไปเป็นระยะ
หมอมาเร็วนะ หมอมาถามอาการ จากนั้นเห็นหมอปรึกษากันว่าเค้าทรมานมากนะ นึกในใจจะยืนดูไปอีกนานไหม เราเลยขอยาแก้ปวด รอนานมากในความรู้สึก ยาไม่มาสักที แต่พอฉีดแล้วคือ เกือบไร้สติไปเลย แต่ความรู้สึกเราคือรู้สึกสบายแล้ว รอดตายแล้ว ไม่ได้รู้ชะตาชีวิตตัวเอง นอนไปนานไหมไม่รู้ ความรู้สึกว่าแป๊บเดียว ลืมตามาเห็นสามี เออ มาได้เนอะ เค้าให้ข้อมูลอินชัวรันต่าง ๆ แล้วเจ้าหน้าที่พาเราก็ไปเอ็กซเรย์ เค้าบอกว่าเจอบางอย่าง แต่ต้องไปอัลตาซาวด์อีกที ระหว่างนี้คือ อยู่ใต้ฤทธิ์ยา พอยาหมดก็ขอยาใหม่เพราะปวดมาก ระหว่างรอแทบจะเข้าไปบิดคอสามี เพราะบอกให้ขอยาแก้ปวด สามีบอกว่าขอไปแล้วเค้าไม่ให้ อยากบอกว่าเค้าไม่ให้ก็ไปขออีก ขอจนกว่าเค้าจะให้ รู้เลยว่าคนเสี้ยนยาเป็นยังไง 555 ระหว่างนี้ก็ปวด อ้วก สลับกับขอยา หนาว จากนั้นไปอัลตาซาวด์ ทั้งหมดกินเวลาตั้งแต่เข้าไปโรงพยาบาล 10.00 am ถึง 3.30 pm น่าจะได้ยาไป 3 รอบ แต่ยาเอาไม่อยู่ขึ้นเรื่อยๆ ระหว่างนี้ทุกครั้งที่จะได้รับยา จะเจาะเลือด(หลายรอบ) จะให้การรักษาใดใด เจ้าหน้าที่จะให้เราบอกชื่อและวันเกิดทุกครั้ง วันนั้นบอกไปไม่รู้กี่รอบ หมอสูตินารีมาตอนสามโมงครึ่ง หมอโชคดีมาตอนเราไม่ปวดมาก หมอสอบถามประวัติต่างๆ หมอบอกว่าดูภาพคร่าว ๆ แล้ว น่าจะเป็น Ovarian torsion คือเรามีซีสต์ก้อนใหญ่มาก 13 ซม ที่รังไข่ ทำให้เกิดการพลิกตัวของรังไข่ รังไข่ หมุนเหมือนเกลียวเชือก ทำให้ไปตัดเส้นเลือด คิดว่าไม่น่าจะเก็บรังไข่ไว้ได้ ต้องตัดออก ตอนนั้นรู้สึกรักหมอมาก บอกเลยว่าตัดทิ้งไปเลย ทำอะไรก็ได้ หมอยังพยายามบอกเล่ารายละเอียด ว่าต้องให้ยาสลบก่อน จากนั้นจะเจาะรูหน้าท้องสี่รู แล้วเอาเครื่องมือเข้าไปตัดรังไข่ออกมา หมอบอกว่าเหลือรังไข่ข้างหนึ่งก็พอแล้ว ก็โอเค อยากหมอว่าทำไปเลย ไม่ต้องอธิบายแล้ว 555 พอหมอออกไป พึ่งนึกขึ้นได้ ถามสามีว่านี่มันหมอกับโรงพยาบาลในเนตเวริ์คไหม ไปเสริชเนตก่อนไหม ถ้าไม่ใช่ในเนตเวริ์คเราเปลี่ยนเอา เดี๋ยวมันแพง สามีบอกว่าจะบ้าเหรอ 555
จากนั้นเราก็รอเวลาผ่าตัดอีก 90 นาที ระหว่างนี้ก็เหมือนเดิม คือ ปวด หนาว อ้วก ขอยา โกรธสามี ได้ยา สลืมสลือ เป็นวัฎจักร 555 พอได้เข้าห้องผ่าตัด ดีใจมาก ยิ่งตอนหมอให้ยาสลบยิ่งดีใจ จะหายแล้ว หมอบอกขอโทษนะ เจ็บนิดหน่อย บอกหมอว่าไม่เจ็บเลยที่แขน ที่เจ็บหน่ะที่ท้อง ฉีดมาเลย
พยาบาลปลุกตื่นตอนสองทุ่ม ผ่าตัดสองชั่วโมง สามีเอารูปรังไข่ที่พึ่งตัดทิ้งไปมาให้ดู จากนั้นก็สลบไปอีกสองชั่วโมง ตื่นมาเห็นสามีมาเฝ้าอยู่ ทักสองคำ แล้วสลบต่อ ตอนเที่ยงคืนครึ่ง ตื่นมาบอกพยาบาลว่าจะกลับบ้าน 555 พยาบาลบอกว่ากลับไปนอนต่อนะ จากนั้นก็ตื่นทุกชั่วโมงตอนพยาบาลมาตรวจเลือด เช็คโน่นนี่ ตื่นมาทีไรเจอสามีหลับอยุ่ทุกที น่ารักมาก มานอนหลับเฝ้าภรรยา
ตอนเช้า หมอบอกว่าเมื่อวานผ่ายากเหมือนกัน เพราะรังไข่ใหญ่มาก เนื่องจากมีเลือดเข้าไปเลี้ยง แต่เลือดไม่ไหลออกเพราะเส้นเลือดไหลออกโดนบิดไป ไหลออกไม่ได้ รังไข่เลยโตขึ้นเรื่อย ๆ หมอทำมือว่าใหญ่มาก ๆ โชคดีที่รังไข่ไม่แตก ไม่อย่างนั้นคงหนักกว่านี้ หมอเอาออกจากรอยผ่าตัดหน้าท้องไม่ได้ ต้องเอาถุงเข้าไป drain เลือด ออกก่อน ถึงจะเอารังไข่ออกมาได้ เราถามหมอว่า อาการบิดตัวนี่คือเกิดขึ้นในเช้าวันเดียวหรือ หมอบอกว่าไม่ใช่หรอก คงเกิดมานานแล้ว แต่อาการไม่เยอะ อาการก็คงสะสมมาเรื่อยๆ จนเช้าวานนี้คงทนไม่ไหว ตกลงเราได้ออกจากโรงพยาบาล 9.00 am รวมแล้ว 23 ชั่วโมงในโรงพยาบาล รังไข่และซีสต์หายไปข้างหนึ่ง มีรอยผ่าตัดสี่แผลเล็ก ๆ แต่ได้ชีวิตกลับมา ต้องขอบคุณหมอมาก เพราะอ่านๆ ดูเห็นเค้าว่า เป็นกรณีที่เกิดขึ้นไม่บ่อย วินิจฉัยยาก
เขียนซะยาวเหยียด ขอเขียนข้อคิดที่เราคิดไว้เตือนใจตัวเองนะคะ
1. ข้อมูลอินชัวรันต่างๆ ต้องเอาใว้ใกล้ตัว จริง ๆ เราก็อยู่ในกระเป๋าแหล่ะ แต่เราไม่มีสติพอที่จะบอกให้ใครไปหยิบให้เราก่อนไปโรงพยาบาล เราคิดแต่ว่าเดี๋ยวก็มีคนถาม แต่ไม่มีใครถาม จนสามีเรามาโน่น ถ้าสามีไม่มา ถามว่าจะมีการรักษาเกิดขึ้นไหม เราคาดว่าไม่มีนะ สามีคาดว่าคนในโรงพยาบาล คงคิดว่าเราเป็นแม่บ้านลักลอบหนีเข้าเมือง ไม่มีเอกสาร เลยไม่ถามเรื่องข้อมูลประกันสุขภาพเรา ให้เรานอนภายใต้ฤทธิ์ยาไปเรื่อยๆ ไม่ได้รักษาใดๆ จนสามีโผล่มา จริงๆ อันนี้ ก็ไม่แน่ใจนะว่านานไหม เพราะเราก็ไม่รู้เวลาจริงๆ แต่คาดว่า คงเป็น 20-40 นาที ซึ่งก็กล้ำกึ่งว่า โรงพยาบาลจะรักษาเราไหม ถ้าสามีเราไม่โผล่มาให้ข้อมูลประกัน (อันนี้สามีเราโทษแม่เค้าที่ไม่ให้ข้อมูลประกันเราติดตัวไป แต่เราว่าเค้ามาดูหลานให้ ก็บุญโขแล้ว โทษใครไม่ได้ต้องโทษตัวเอง)
2. ให้บอกชื่อจริงกับญาติสามี แม้ว่ามันจะพูดยาก5555 เพราะถ้าเค้าจำชื่อเล่นไปแล้ว มันยากที่จะไปเปลี่ยน
3. เบอรโทรทุกอย่างต้องอยู่ใกล้ตัว ตอนฉุกเฉินมาก ๆ มันไม่มีเวลา หรือกำลังพอที่จะไปค้นหาได้
4. หมั่นเชคอาการของตัวเอง จริงๆ เราพอสังเกตเห็นตัวเองมีความผิดปกติที่หน้าท้องมาพักหนึ่งแล้ว (คลำเจอก้อน) แต่เราคิดว่าเป็นไขมันหน้าท้องหรือเปล่า 555 จริงๆ ควรจะไปพบหมอได้ก่อนที่จะเจ็บแล้ว
5. ควรเสริชโรงพยาบาล หมอ ต่าง ๆ ในเนตเวิร์คอินชัวรัน ทำเป็นลิสต์ไว้คร่าว ๆ เราเคยเสริชเล่นๆ ไม่เคยทำเป็นลิสต์ เพราะไม่คิดว่าจะป่วยกระทันหัน โชคดีว่าโรงพยาบาลและหมอในเนตเวริ์ค คงไม่เสียเงินมาก (มั้ง)
6. สามีไกลบ้านทุกคน เวลาภรรยาโทรหา ควรรับตลอด ถ้าไม่รับ ภรรยาตายไป อย่ามาร้องไห้เสียใจ
7. ตัดรังไข่ทิ้งไปข้าง นึกว่าจะผอมลง แต่ไม่ พุงหลามกว่าเดิมอีก
ขอแท็กซ์ชานเรือนด้วย แม้ว่าเนื้อหาจะเกี่ยวข้องกันไกลบ้านมากกว่า แต่เนื้อหามีส่วนเกี่ยวกับสุขภาพแม่ ๆ ที่น่ารู้ค่ะ
Ovarian torsion โรคที่ดิฉันเพิ่งรู้จักสองวันก่อน
เจ้าของกระทู้อยู่อเมริกาค่ะ เช้าวันอังคาร ไปส่งลูกไปโรงเรียนคนหนึ่ง กลับมาบ้าน รู้สึกปวดท้อง คิดว่าคงเป็นเหมือนเดิมที่เป็นมาอาทิตย์กว่าๆ คือ คิดว่าปวดท้องแพ้นมเนย ท้องอืด แต่คราวนี้ปวดมาก ทั้งที่พยายามเลี่ยงไม่กินนมเนยมาหลายวันแล้ว เอาลูกคนเล็กนอนข้างล่าง แล้วขึ้นไปเข้าห้องน้ำข้างบน คิดว่าถ้าแพ้นมเหมือนเคย อาจจะปวดท้องหนัก ถ่ายออกไปคงจะดีขึ้น
นั่งไปสักพัก ไม่ไหว ต้องควานหาถุงพลาสติกเพราะมีอาการอยากอ้วก นั่งลงไปกับพื้นสักพักปวดมาก นอนกลิ้งไปกลิ้งมา ไม่ไหวแล้วเว้ย หรือว่าจะเป็นท้องนอกมดลูก (อ่านมาจากพันทิบ) กลัวตายเดี๋ยวไม่มีใครดูลูกโดยเฉพาะคนที่นอนข้างล่าง (สองขวบ) โทรไปหาสามี เค้าบอกว่าไม่ได้ยินว่าเราพูดอะไร อยู่ในห้องประชุม (คนปวดท้อง พูดได้แค่นี้แหล่ะ) อารมณ์เซ็งและโกรธมาก ตัดสายสามีทิ้งไป โทรไปหาแม่สามี โชคดีแม่สามีรับทันที และมีสติ เราบอกว่าเราป่วย ให้มาหาด่วน แม่สามีบอกว่าจะมาทันที เราก็นอนบิดไปบิดมา ลูกตื่น ได้ยินร้องไห้อยู่ข้างล่าง ตะโกนบอกให้ลูกขึ้นมาข้างบน ลูกคงงง ได้ยินเสียงวิ่งไปวิ่งมาหาแม่อยู่ข้างล่าง จะให้คลานลงไปก็ไหวอยู่ แต่ต้องใช้พลังมาก เลยรอลูกวิ่งไปหา โทรหาสามีอีกรอบ บอกว่าไม่ไหวแล้ว มีอะไรผิดปกติ สามีได้ยินไม่ชัดอีก แต่บอกว่าจะให้กลับบ้านไหม เลยบอกไปว่ากลับมาด้วย แต่ใจไม่ได้หวังพึ่งสามีนัก เพราะขับรถมาก็ชั่วโมงหนึ่ง มันไกล ไม่รู้จะตายก่อนไหม จากนั้นก็โทรไปหาแม่สามี แต่ไม่มีคนรับ โทรไปหลายครั้งก็ไม่มีคนรับ สักพักลูกวิ่งขึ้นมาหา ลูกยิ้มแป้นมาเลย มาฉุดให้ลุกขึ้น บอกว่าแม่ลุกไม่ไหว ลูกก็มานั่ง เอามือชี้พื้น แม่ พื้นสกปรก
รอสักพัก แม่สามีเดินเข้าบ้านมา เรานึกในใจ ลูกเรารอดตายแล้ว พอแม่สามีมาก็รีบบอกแม่สามีว่า ให้โทรบอกสามีไปรับลูกที่โรงเรียนด้วย แม่สามีรายงานว่าลืมมือถือไว้ที่บ้าน เราก็ยัดมือถือเราให้ จากนั้นรู้สึกเหมือนลาตาย สั่งเสียเสร็จ โล่งใจมาก แต่จริงๆ แล้วมันยังไม่จบ มันเพิ่งเริ่ม 555 แม่สามีถามว่าเราจะไปโรงพยาบาลไหม เราบอกว่าไป แต่เราลุกไม่ไหว แม่สามีเลยโทร 911
สักสิบกว่านาที รถฉุกเฉินมา หาทางเอาเราลงจากชั้นบน ไปขึ้นรถได้ แม่สามีบอกชื่อเล่นเรากับรถฉุกเฉิน เราพยายามพูดบอกชื่อจริงกับเจ้าหน้าที่ แต่ไม่มีใครสนใจ พอเข้าไปในรถฉุกเฉิน เค้าถามว่าอยากไปโรงพยาบาลไหน เราบอกว่าไปโรงพยาบาลไหนก็ได้ที่รับ blue cross blue shield ไม่มีใครว่าอะไรต่อ ปวดท้องมากๆ เราเลยไม่ค่อยมีสติ เจ้าหน้าที่ขอเบอร์โซเชียล ตอบไปมาจำไม่ได้ ขอถุงอ้วกเจ้าหน้าที่ จะอ้วกตลอด
ต่อมาไปถึงโรงพยาบาลเจ้าหน้าที่ ได้ยินเค้าถามข้อมูลกัน ได้ยินเค้ารายงานว่า เธอบอกว่าจำเบอร์โซเชียลไม่ได้ เลยต้องรีบขอปากกา เขียนชื่อจริงกับเลขโซเชียลให้ เจ้าหน้าที่ชักหน้า พูดเสียงดังใส่ว่า ทำไมบอกชื่อไม่ตรงกับตอนแรกที่แจ้งให้คนไปรับ เราก็พูดเสียงดังไปเหมือนกัน แม่สามีเค้าบอกชื่อเล่น ไม่ใช่ชื่อจริง จากนั้นเจ้าหน้าที่ไม่ได้ถามอะไรต่อ เราก็นอนปวดท้องบวกอ้วกต่อไปเป็นระยะ
หมอมาเร็วนะ หมอมาถามอาการ จากนั้นเห็นหมอปรึกษากันว่าเค้าทรมานมากนะ นึกในใจจะยืนดูไปอีกนานไหม เราเลยขอยาแก้ปวด รอนานมากในความรู้สึก ยาไม่มาสักที แต่พอฉีดแล้วคือ เกือบไร้สติไปเลย แต่ความรู้สึกเราคือรู้สึกสบายแล้ว รอดตายแล้ว ไม่ได้รู้ชะตาชีวิตตัวเอง นอนไปนานไหมไม่รู้ ความรู้สึกว่าแป๊บเดียว ลืมตามาเห็นสามี เออ มาได้เนอะ เค้าให้ข้อมูลอินชัวรันต่าง ๆ แล้วเจ้าหน้าที่พาเราก็ไปเอ็กซเรย์ เค้าบอกว่าเจอบางอย่าง แต่ต้องไปอัลตาซาวด์อีกที ระหว่างนี้คือ อยู่ใต้ฤทธิ์ยา พอยาหมดก็ขอยาใหม่เพราะปวดมาก ระหว่างรอแทบจะเข้าไปบิดคอสามี เพราะบอกให้ขอยาแก้ปวด สามีบอกว่าขอไปแล้วเค้าไม่ให้ อยากบอกว่าเค้าไม่ให้ก็ไปขออีก ขอจนกว่าเค้าจะให้ รู้เลยว่าคนเสี้ยนยาเป็นยังไง 555 ระหว่างนี้ก็ปวด อ้วก สลับกับขอยา หนาว จากนั้นไปอัลตาซาวด์ ทั้งหมดกินเวลาตั้งแต่เข้าไปโรงพยาบาล 10.00 am ถึง 3.30 pm น่าจะได้ยาไป 3 รอบ แต่ยาเอาไม่อยู่ขึ้นเรื่อยๆ ระหว่างนี้ทุกครั้งที่จะได้รับยา จะเจาะเลือด(หลายรอบ) จะให้การรักษาใดใด เจ้าหน้าที่จะให้เราบอกชื่อและวันเกิดทุกครั้ง วันนั้นบอกไปไม่รู้กี่รอบ หมอสูตินารีมาตอนสามโมงครึ่ง หมอโชคดีมาตอนเราไม่ปวดมาก หมอสอบถามประวัติต่างๆ หมอบอกว่าดูภาพคร่าว ๆ แล้ว น่าจะเป็น Ovarian torsion คือเรามีซีสต์ก้อนใหญ่มาก 13 ซม ที่รังไข่ ทำให้เกิดการพลิกตัวของรังไข่ รังไข่ หมุนเหมือนเกลียวเชือก ทำให้ไปตัดเส้นเลือด คิดว่าไม่น่าจะเก็บรังไข่ไว้ได้ ต้องตัดออก ตอนนั้นรู้สึกรักหมอมาก บอกเลยว่าตัดทิ้งไปเลย ทำอะไรก็ได้ หมอยังพยายามบอกเล่ารายละเอียด ว่าต้องให้ยาสลบก่อน จากนั้นจะเจาะรูหน้าท้องสี่รู แล้วเอาเครื่องมือเข้าไปตัดรังไข่ออกมา หมอบอกว่าเหลือรังไข่ข้างหนึ่งก็พอแล้ว ก็โอเค อยากหมอว่าทำไปเลย ไม่ต้องอธิบายแล้ว 555 พอหมอออกไป พึ่งนึกขึ้นได้ ถามสามีว่านี่มันหมอกับโรงพยาบาลในเนตเวริ์คไหม ไปเสริชเนตก่อนไหม ถ้าไม่ใช่ในเนตเวริ์คเราเปลี่ยนเอา เดี๋ยวมันแพง สามีบอกว่าจะบ้าเหรอ 555
จากนั้นเราก็รอเวลาผ่าตัดอีก 90 นาที ระหว่างนี้ก็เหมือนเดิม คือ ปวด หนาว อ้วก ขอยา โกรธสามี ได้ยา สลืมสลือ เป็นวัฎจักร 555 พอได้เข้าห้องผ่าตัด ดีใจมาก ยิ่งตอนหมอให้ยาสลบยิ่งดีใจ จะหายแล้ว หมอบอกขอโทษนะ เจ็บนิดหน่อย บอกหมอว่าไม่เจ็บเลยที่แขน ที่เจ็บหน่ะที่ท้อง ฉีดมาเลย
พยาบาลปลุกตื่นตอนสองทุ่ม ผ่าตัดสองชั่วโมง สามีเอารูปรังไข่ที่พึ่งตัดทิ้งไปมาให้ดู จากนั้นก็สลบไปอีกสองชั่วโมง ตื่นมาเห็นสามีมาเฝ้าอยู่ ทักสองคำ แล้วสลบต่อ ตอนเที่ยงคืนครึ่ง ตื่นมาบอกพยาบาลว่าจะกลับบ้าน 555 พยาบาลบอกว่ากลับไปนอนต่อนะ จากนั้นก็ตื่นทุกชั่วโมงตอนพยาบาลมาตรวจเลือด เช็คโน่นนี่ ตื่นมาทีไรเจอสามีหลับอยุ่ทุกที น่ารักมาก มานอนหลับเฝ้าภรรยา
ตอนเช้า หมอบอกว่าเมื่อวานผ่ายากเหมือนกัน เพราะรังไข่ใหญ่มาก เนื่องจากมีเลือดเข้าไปเลี้ยง แต่เลือดไม่ไหลออกเพราะเส้นเลือดไหลออกโดนบิดไป ไหลออกไม่ได้ รังไข่เลยโตขึ้นเรื่อย ๆ หมอทำมือว่าใหญ่มาก ๆ โชคดีที่รังไข่ไม่แตก ไม่อย่างนั้นคงหนักกว่านี้ หมอเอาออกจากรอยผ่าตัดหน้าท้องไม่ได้ ต้องเอาถุงเข้าไป drain เลือด ออกก่อน ถึงจะเอารังไข่ออกมาได้ เราถามหมอว่า อาการบิดตัวนี่คือเกิดขึ้นในเช้าวันเดียวหรือ หมอบอกว่าไม่ใช่หรอก คงเกิดมานานแล้ว แต่อาการไม่เยอะ อาการก็คงสะสมมาเรื่อยๆ จนเช้าวานนี้คงทนไม่ไหว ตกลงเราได้ออกจากโรงพยาบาล 9.00 am รวมแล้ว 23 ชั่วโมงในโรงพยาบาล รังไข่และซีสต์หายไปข้างหนึ่ง มีรอยผ่าตัดสี่แผลเล็ก ๆ แต่ได้ชีวิตกลับมา ต้องขอบคุณหมอมาก เพราะอ่านๆ ดูเห็นเค้าว่า เป็นกรณีที่เกิดขึ้นไม่บ่อย วินิจฉัยยาก
เขียนซะยาวเหยียด ขอเขียนข้อคิดที่เราคิดไว้เตือนใจตัวเองนะคะ
1. ข้อมูลอินชัวรันต่างๆ ต้องเอาใว้ใกล้ตัว จริง ๆ เราก็อยู่ในกระเป๋าแหล่ะ แต่เราไม่มีสติพอที่จะบอกให้ใครไปหยิบให้เราก่อนไปโรงพยาบาล เราคิดแต่ว่าเดี๋ยวก็มีคนถาม แต่ไม่มีใครถาม จนสามีเรามาโน่น ถ้าสามีไม่มา ถามว่าจะมีการรักษาเกิดขึ้นไหม เราคาดว่าไม่มีนะ สามีคาดว่าคนในโรงพยาบาล คงคิดว่าเราเป็นแม่บ้านลักลอบหนีเข้าเมือง ไม่มีเอกสาร เลยไม่ถามเรื่องข้อมูลประกันสุขภาพเรา ให้เรานอนภายใต้ฤทธิ์ยาไปเรื่อยๆ ไม่ได้รักษาใดๆ จนสามีโผล่มา จริงๆ อันนี้ ก็ไม่แน่ใจนะว่านานไหม เพราะเราก็ไม่รู้เวลาจริงๆ แต่คาดว่า คงเป็น 20-40 นาที ซึ่งก็กล้ำกึ่งว่า โรงพยาบาลจะรักษาเราไหม ถ้าสามีเราไม่โผล่มาให้ข้อมูลประกัน (อันนี้สามีเราโทษแม่เค้าที่ไม่ให้ข้อมูลประกันเราติดตัวไป แต่เราว่าเค้ามาดูหลานให้ ก็บุญโขแล้ว โทษใครไม่ได้ต้องโทษตัวเอง)
2. ให้บอกชื่อจริงกับญาติสามี แม้ว่ามันจะพูดยาก5555 เพราะถ้าเค้าจำชื่อเล่นไปแล้ว มันยากที่จะไปเปลี่ยน
3. เบอรโทรทุกอย่างต้องอยู่ใกล้ตัว ตอนฉุกเฉินมาก ๆ มันไม่มีเวลา หรือกำลังพอที่จะไปค้นหาได้
4. หมั่นเชคอาการของตัวเอง จริงๆ เราพอสังเกตเห็นตัวเองมีความผิดปกติที่หน้าท้องมาพักหนึ่งแล้ว (คลำเจอก้อน) แต่เราคิดว่าเป็นไขมันหน้าท้องหรือเปล่า 555 จริงๆ ควรจะไปพบหมอได้ก่อนที่จะเจ็บแล้ว
5. ควรเสริชโรงพยาบาล หมอ ต่าง ๆ ในเนตเวิร์คอินชัวรัน ทำเป็นลิสต์ไว้คร่าว ๆ เราเคยเสริชเล่นๆ ไม่เคยทำเป็นลิสต์ เพราะไม่คิดว่าจะป่วยกระทันหัน โชคดีว่าโรงพยาบาลและหมอในเนตเวริ์ค คงไม่เสียเงินมาก (มั้ง)
6. สามีไกลบ้านทุกคน เวลาภรรยาโทรหา ควรรับตลอด ถ้าไม่รับ ภรรยาตายไป อย่ามาร้องไห้เสียใจ
7. ตัดรังไข่ทิ้งไปข้าง นึกว่าจะผอมลง แต่ไม่ พุงหลามกว่าเดิมอีก
ขอแท็กซ์ชานเรือนด้วย แม้ว่าเนื้อหาจะเกี่ยวข้องกันไกลบ้านมากกว่า แต่เนื้อหามีส่วนเกี่ยวกับสุขภาพแม่ ๆ ที่น่ารู้ค่ะ