คุณเชื่อไหมว่าการที่เราเจอใครบางคนที่เราเห็นแวบแรกแล้วเรารู้สึกดี บางครั้งเธอคนนั้นอาจจะเป็นคนที่ "เรารักเค้ามากที่สุด" และ "เค้าก็รักเรามากที่สุด"เช่นกัน
เรื่องเหล่านี้มันเป็นเรื่องที่ผมจำได้หลักๆ ... ผมเป็นคนความจำสั้น เธอคนนั้นก็รู้ดี T T ผมจึงชอบทำให้เธอเสียใจตลอดๆ กับเรื่องความจำของผม
.... ในวันนึงผมได้มีโอกาสที่ได้อัดคลิปลง Youtube และผมก็ดำเนินชีวิตตามปกติ แล้ววันนึง มีผู้หญิงคนนึงแอดFacebook ผมเข้ามา
ผมก็เม้นไปทักทาย แอดเข้ามา 2 คน คนแรกเพื่อนเค้า และคนที่ 2 คือ เธอคนนั้น
ตอนแรกผมก็ทักเฟส เพื่อนเธอไป หวังว่าจะลองคุย แต่เพื่อนของเธอมีแฟนแล้ว
และ เมื่อรู้อย่างนั้นผมก็เลยไม่ยุ่ง และผม ก็เลยไปทักเธอ ... มันอาจจะดูเป็นผู้ชายหน้าม่อ แต่เมื่อก่อนผมก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ
แล้วเราก็คุยแชทบ๊อกคุยกันมาเรื่อยๆ เรื่องประจำวันทั่วๆไป ว่าวันนั้นเป็นยังไงกินอะไร ไปที่ไหน
แล้วเราทั้งคู่ช่วงนั้น ชอบลดน้ำหนัก เราก็เถียงกันเรื่องการลดน้ำหนักก แต่ช่วงนั้นเป็นช่วงแรกๆที่รู้จักกันก็ยังไม่กล้าจะทำอะไรซักเท่าไหร่
แล้วอยู่ดีๆ วันนึงเธอก็หายไป เนื่องจาก ( ผมเพิ่งมารู้ทีหลัง ) เธอได้ไปคุยกับเพื่อนคนนึง ซึ่งเพื่อนคนนั้นเคยเป็นเพื่อนแฟนเก่าเราตอนมัธยมปลาย เพื่อนคนนั้นก็ไปบอกกับเธอว่า
" ผู้ชายคนนี้อะ อย่าไปคุยด้วยเลย "
พอมารู้ทีหลังก็คิดว่า อ่าวไอนี่ เล่นชั้นซะละ
เธอหายไปเพราะเค้าเกิดความรู้สึกดีๆกับเราแล้ว แต่เราตอนนั้น คงคุยกับอีกคนอยู่
จนเราเริ่มรู้สึกตัวว่า ความรักครั้งนี้ มันไม่เหมือนความรักที่เป็นๆ มัธยม รักๆเลิกๆแล้วนะ เราโตพอที่จะรักกันจนเป็นครอบครัวกันได้แล้ว
ผมจึงคุยกับเธอคนนี้อย่างจริงจัง !!
แล้วครั้งแรกที่ผมเจอกับเธอคือวันที่ผมไปซ้อมดนตรีพอดี
ผมนั่งมอเตอร์ไซด์มามหาลัยของผมแล้วก็มองไปเห็นผู้หญิงคนนึง ใส่ชุดนักศึกษากระโปรงพีทยาวถึงตาตุ่มเดินมากับเพื่อนอีกคน
ผมมองไป อ่าวววว !!! นั่นคือเธอ นี่คือครั้งแรกที่เราเห็นหน้าแล้วเจอตัวจริงกัน
จังหวะที่มอเตอร์ไซด์ผ่านนั้นเพียงเสี้ยววินาที
แต่ทำไมตอนผมจ้องตาเธอเวลามันดูช้ามาก จนผมต้องตะโกนขึ้นมา
" อ้าว! "
แล้วก็แยกกัน แล้วผมก็ทัก line ไปว่าใช่เธอใช่มั๊ยเมื่อกี้นี้?
เธอบอกใช่เราเอง แล้วเธอก็อายมากที่เจอเราครั้งแรก เพราะเธอคิดว่าตอนนั้นหน้าตาเธอไม่สวยพอที่จะเจอกันครั้งแรก
แต่ไม่เลย มันทำให้ไอผู้ชายขึ้นมอไซด์หัวตีฟูตากแดด เจอคนที่น่ารักขนาดนี้
ตอนผมเรียนผมมีงานพิเศษคือร้องเพลงอยู่ด้านหลังมหาวิทยาลัยของผม
มีอยู่วันนึง เธอได้ถามกับตัวผมว่า " อ่าววันนี้ไปเล่นร้านหรอ ? "
เพราะผมได้บอกเค้าไปว่าวันนี้ผมทำงานนะ แต่ไม่ได้บอกว่าร้านไหน
สุดท้ายเธอก็ไปโผล่ที่ร้าน แต่เราเล่นอีกร้านนึง เธอคิดว่าเราเล่นที่ร้านนี้ เราเลยเดินเข้าไปทักทาย
" อ่าว เธอหวัดดี ^ ^ "
ตอนนั้นเราต่างคนก็ต่างเขิลก็ไม่รู้ว่าจะคุยอะไรกัน
เธอก็ถามเราว่า
" เธอจะเล่นร้านนี้กี่โมง "
เราเลยบอกว่า
" อ๋อออ เราเล่นอีกร้านนึงอะ "
เธอนิ่งไปซักพัก แล้วตอบกลับมาหาเราว่า
"อ่อออ เรากับเพื่อนชอบมานั่งร้านนี้ "
และก็เพิ่งรู้ว่า เธอจะมาดูเราแบบที่เราไม่คิดว่าเธอจะตั้งใจมาดู
พอเราเล่นดนตรีเสร็จ เธอ line มาบอกว่า กลับก่อนนะ เพื่อนกลับกันแล้ว
เราเลยบอกกลับแล้วหรอ ?
แต่ก็รั้งไว้ไม่ได้
เลยบอกไปว่า โอเคไว้เจอกันแล้วกันน่ะ ^ ^
หลังจากนั้นเพื่อนเราก็ชวนเราไปนั่งหน้าหมู่บ้านนึงซึ่งเป็นหมู่บ้านของหอพักนักศึกษาในระแวกนั้น
เราจึง line ไปบอกเธอว่ามานั่งด้วยกันมั๊ย?
เธอตอบกลับมาว่า " อ่อ เดวต้องลงไปส่งเพื่อนพอดีหนะ เดวไปหานะ"
พอเรามานั่งด้วยกัน เราคุยกันแบบไม่มองหน้า เราคุยกันโดยที่มองอะไรก็ไม่รู้ในแถวๆนั้น มองป้อมยาม... มองเซเว่น... มองไปเรื่อย
จนเธอขอขึ้นหอไปก่อน
หลังจากนั้น เราก็เจอกันบ่อยขึ้น
เราคุยกันมาซักพัก...
เพื่อนก็ถามผมว่า
" เห้ย มืงคุยนานขนาดนี้ ยังไม่มีเบอร์กันอีกหรอ ?? "
ผมเลยตอบกลับไป
" กูไม่รีบ กูเรื่อยๆ "
แต่จริงๆแล้วไม่เลย ผมไม่มีปัญญาจะไปขอเบอร์เค้าต่างหาก
ก่อนหน้านั้นช่วงระหว่างคุยกัน เธอก็ไปฝึกงานเราก็ได้แต่คุยกับเธอไกลๆ เพราะไม่เคยค่อยได้เจอกันในเวลาที่เธอไปฝึกงาน
ได้แต่ line คุยกันบ้าง อะไรบ้าง แล้วมีวันนึง เค้าก็ส่งรูปมาให้ เป็นรูปนี้
นี่เป็นรูปที่เธอวาดให้ในตอนนั้นผมรู้สึกดีมากๆที่มีใครทำอะไรเล็กๆน้อยๆให้อย่างนี้
มันเป็นช่วงเวลาทีมีความสุขที่เรา2 คนเรียกกัน ไอกากหมูโรคจิต กับ ไอแมวอ้วน
แล้วมีวันนึง ตอนที่ผมจะสอบในภาคเรียนซัมเมอร์ของมหาลัย เป็นช่วงที่ผมเครียดมากเพราะติดตัวนี้มาหลายเทอมแล้ว
แล้วผมก็นั่งทบทวนตำราอยู่หน้าห้อง นั่งเครียดไม่รู้จะทำยังไง
อยู๋ๆ line ผมก็ดังขึ้นมา แล้วมีสิ่งๆ นี้ขึ้นบน line ที่เราคุยกัน คือเธอ
ส่งรูปมาให้ เป็นข้อความว่า " สู้ๆนะ ไอ้กาก "
มันทำให้คนๆนึงมีกำลังใจ ในการสอบ ทำให้เรามีแรงผลักดันอะไรหลายๆอย่าง ผมประทับใจหลายๆอย่างในตัวของเธอ
และเมื่อวันครบรอบ 1 เดือน ผมก็ยังไม่มีอะไรให้เค้าเพราะตอนนั้น เรายังแทบจะไม่ได้นับหรืออะไรยังไงกันเลย
แต่เมื่อครบรอบ 2 เดือน ผมได้ไปเดินเลือกซื้อของเอามาให้
เป็นหนังสือ ที่ชื่อว่า " ไม่โกรษนะ ไม่น้อยใจนะ ขอโทษจ้ะ "
เป็นหนังสือสอนให้เราใจเยนๆ กับหลายๆเรื่อง ในช่วงเวลาของความรัก
เดือนต่อมาผมก็ทำรูปแล้วไปเฟส พร้อมกับคลิปร้องเพลงไปให้
อาจจะข้ามช่วงเวลาอะไรไปบ้าง ไม่มากก็น้อย
มันก็เป็นความสุขที่เราผ่านกันมา เราช่วยกันผ่านมันไปในแต่ละอย่าง
ข้อดีข้อเสียของเราทั้ง 2 คนก็มี แต่เราก็ปรับตัวเข้าหากัน
คนที่อารมณ์ร้อนทั้งคู่
แต่เชื่อเถอะครับคุณผู้ชาย มีคนนึงสอนผมว่า
ถ้าเราทะเลาะกัน ถึงเราส่วนที่ผิดเพียงนิดเดียว แค่เราขอโทษมันไม่มากมายนักหรอกครับ
อย่าให้เวลาที่เราทะเลาะกัน มากินเวลาที่มีความสุขของเราไปซะหมด
ขอบคุณที่ผู้หญิงคนนี้อยู่ข้างๆผมมาก็ ครบ5 เดือนพอดี ในวันนี้ อาจจะดูน้อยนะครับ แต่ว่า เวลา 5 เดือนที่ผ่านมา ก็เพิ่งทะเลาะกันเรื่องผมจำเบอร์โทรศัพท์เค้าไม่ได้กันไปเอง
แต่ไม่เป็นไร ...
เอ้ออ ลืมเลย เดือนที่ 4 วันนั้นเป็นวันที่ผมอยู่ในช่วงฝึกงานพอดี แล้วเธอคนนั้นก็มาหาผม
ผมเลิกงานก็รีบไปที่ตลาดแห่งหนึ่งเพื่อไปซื้อดอกกุหลายมากำเล็กๆ จำได้เลย
มีอยู่ 5 ดอกก ทั้งหมด 20 บาท - -
อายมาก ณ ตอนนั้น แต่ถ้าผมไม่ให้วันนี้ วันรุ่งขึ้นผมจะไม่มีเวลาที่จะให้เค้าเพราะผมต้องทำงานทั้งวัน
ผมจึงเอาไปให้พร้อมบอกกับเค้าว่า
" ของขวัญวันครบรอบเดือนนี้อะ มันไม่มีราคาเท่าไหร่เลยนะ ขอโทษที่ทำให้เธอหนักใจกับเค้ามาตลอด '
เค้าก็ยิ้มแล้วก็ขอบคุณ
ผมได้ไปแอบอ่านใน ทวิตเตอร์ ของเธอ เธอได้โพสไว้ว่า
ผมบอกเค้าว่าของนี้ไม่มีราคาเลย
แต่เธอกลับบอกว่า ถึงของมันจะไม่มีราคาแต่ที่ผมทำให้เค้ามันมีค่ามากกว่าของนี้อีก
ผมร็สึกดีที่เห็นเธอได้รับสิ่งที่อาจจะไม่มาก แต่เธอก็เต็มใจที่จะรับมัน
....
แล้วผมก็สัญญากับเค้า ในวันที่ 11/8/56 ว่า
เธอรอเค้าหน่อยนะ
อีก 8 ปี จะเก็บตังให้ได้ 1 ล้าน แล้วมาขอเธอแต่งงาน เราจะได้มาอยู่ด้วยกันซักที
ผมต้องทำตามคำสัญญานั้นให้ได้
และของขวัญในเดือนนี้ ผมก็ยังคิดไม่ออกว่าจะมอบอะไรให้เธอดี T T
ยังไงก็ขอบคุณ ผู้หญิงคนนึง ที่เปลี่ยนนิสัย ... เปลี่ยนทัศนคติเก่าๆ อะไรเดิมๆ ให้ดีขึ้นมา เพราะคนๆนึง ^ ^ ขอบคุณนะครับ
มอบให้ผู้หญิงคนนึง 11/10/56
เรื่องเหล่านี้มันเป็นเรื่องที่ผมจำได้หลักๆ ... ผมเป็นคนความจำสั้น เธอคนนั้นก็รู้ดี T T ผมจึงชอบทำให้เธอเสียใจตลอดๆ กับเรื่องความจำของผม
.... ในวันนึงผมได้มีโอกาสที่ได้อัดคลิปลง Youtube และผมก็ดำเนินชีวิตตามปกติ แล้ววันนึง มีผู้หญิงคนนึงแอดFacebook ผมเข้ามา
ผมก็เม้นไปทักทาย แอดเข้ามา 2 คน คนแรกเพื่อนเค้า และคนที่ 2 คือ เธอคนนั้น
ตอนแรกผมก็ทักเฟส เพื่อนเธอไป หวังว่าจะลองคุย แต่เพื่อนของเธอมีแฟนแล้ว
และ เมื่อรู้อย่างนั้นผมก็เลยไม่ยุ่ง และผม ก็เลยไปทักเธอ ... มันอาจจะดูเป็นผู้ชายหน้าม่อ แต่เมื่อก่อนผมก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ
แล้วเราก็คุยแชทบ๊อกคุยกันมาเรื่อยๆ เรื่องประจำวันทั่วๆไป ว่าวันนั้นเป็นยังไงกินอะไร ไปที่ไหน
แล้วเราทั้งคู่ช่วงนั้น ชอบลดน้ำหนัก เราก็เถียงกันเรื่องการลดน้ำหนักก แต่ช่วงนั้นเป็นช่วงแรกๆที่รู้จักกันก็ยังไม่กล้าจะทำอะไรซักเท่าไหร่
แล้วอยู่ดีๆ วันนึงเธอก็หายไป เนื่องจาก ( ผมเพิ่งมารู้ทีหลัง ) เธอได้ไปคุยกับเพื่อนคนนึง ซึ่งเพื่อนคนนั้นเคยเป็นเพื่อนแฟนเก่าเราตอนมัธยมปลาย เพื่อนคนนั้นก็ไปบอกกับเธอว่า
" ผู้ชายคนนี้อะ อย่าไปคุยด้วยเลย "
พอมารู้ทีหลังก็คิดว่า อ่าวไอนี่ เล่นชั้นซะละ
เธอหายไปเพราะเค้าเกิดความรู้สึกดีๆกับเราแล้ว แต่เราตอนนั้น คงคุยกับอีกคนอยู่
จนเราเริ่มรู้สึกตัวว่า ความรักครั้งนี้ มันไม่เหมือนความรักที่เป็นๆ มัธยม รักๆเลิกๆแล้วนะ เราโตพอที่จะรักกันจนเป็นครอบครัวกันได้แล้ว
ผมจึงคุยกับเธอคนนี้อย่างจริงจัง !!
แล้วครั้งแรกที่ผมเจอกับเธอคือวันที่ผมไปซ้อมดนตรีพอดี
ผมนั่งมอเตอร์ไซด์มามหาลัยของผมแล้วก็มองไปเห็นผู้หญิงคนนึง ใส่ชุดนักศึกษากระโปรงพีทยาวถึงตาตุ่มเดินมากับเพื่อนอีกคน
ผมมองไป อ่าวววว !!! นั่นคือเธอ นี่คือครั้งแรกที่เราเห็นหน้าแล้วเจอตัวจริงกัน
จังหวะที่มอเตอร์ไซด์ผ่านนั้นเพียงเสี้ยววินาที
แต่ทำไมตอนผมจ้องตาเธอเวลามันดูช้ามาก จนผมต้องตะโกนขึ้นมา
" อ้าว! "
แล้วก็แยกกัน แล้วผมก็ทัก line ไปว่าใช่เธอใช่มั๊ยเมื่อกี้นี้?
เธอบอกใช่เราเอง แล้วเธอก็อายมากที่เจอเราครั้งแรก เพราะเธอคิดว่าตอนนั้นหน้าตาเธอไม่สวยพอที่จะเจอกันครั้งแรก
แต่ไม่เลย มันทำให้ไอผู้ชายขึ้นมอไซด์หัวตีฟูตากแดด เจอคนที่น่ารักขนาดนี้
ตอนผมเรียนผมมีงานพิเศษคือร้องเพลงอยู่ด้านหลังมหาวิทยาลัยของผม
มีอยู่วันนึง เธอได้ถามกับตัวผมว่า " อ่าววันนี้ไปเล่นร้านหรอ ? "
เพราะผมได้บอกเค้าไปว่าวันนี้ผมทำงานนะ แต่ไม่ได้บอกว่าร้านไหน
สุดท้ายเธอก็ไปโผล่ที่ร้าน แต่เราเล่นอีกร้านนึง เธอคิดว่าเราเล่นที่ร้านนี้ เราเลยเดินเข้าไปทักทาย
" อ่าว เธอหวัดดี ^ ^ "
ตอนนั้นเราต่างคนก็ต่างเขิลก็ไม่รู้ว่าจะคุยอะไรกัน
เธอก็ถามเราว่า
" เธอจะเล่นร้านนี้กี่โมง "
เราเลยบอกว่า
" อ๋อออ เราเล่นอีกร้านนึงอะ "
เธอนิ่งไปซักพัก แล้วตอบกลับมาหาเราว่า
"อ่อออ เรากับเพื่อนชอบมานั่งร้านนี้ "
และก็เพิ่งรู้ว่า เธอจะมาดูเราแบบที่เราไม่คิดว่าเธอจะตั้งใจมาดู
พอเราเล่นดนตรีเสร็จ เธอ line มาบอกว่า กลับก่อนนะ เพื่อนกลับกันแล้ว
เราเลยบอกกลับแล้วหรอ ?
แต่ก็รั้งไว้ไม่ได้
เลยบอกไปว่า โอเคไว้เจอกันแล้วกันน่ะ ^ ^
หลังจากนั้นเพื่อนเราก็ชวนเราไปนั่งหน้าหมู่บ้านนึงซึ่งเป็นหมู่บ้านของหอพักนักศึกษาในระแวกนั้น
เราจึง line ไปบอกเธอว่ามานั่งด้วยกันมั๊ย?
เธอตอบกลับมาว่า " อ่อ เดวต้องลงไปส่งเพื่อนพอดีหนะ เดวไปหานะ"
พอเรามานั่งด้วยกัน เราคุยกันแบบไม่มองหน้า เราคุยกันโดยที่มองอะไรก็ไม่รู้ในแถวๆนั้น มองป้อมยาม... มองเซเว่น... มองไปเรื่อย
จนเธอขอขึ้นหอไปก่อน
หลังจากนั้น เราก็เจอกันบ่อยขึ้น
เราคุยกันมาซักพัก...
เพื่อนก็ถามผมว่า
" เห้ย มืงคุยนานขนาดนี้ ยังไม่มีเบอร์กันอีกหรอ ?? "
ผมเลยตอบกลับไป
" กูไม่รีบ กูเรื่อยๆ "
แต่จริงๆแล้วไม่เลย ผมไม่มีปัญญาจะไปขอเบอร์เค้าต่างหาก
ก่อนหน้านั้นช่วงระหว่างคุยกัน เธอก็ไปฝึกงานเราก็ได้แต่คุยกับเธอไกลๆ เพราะไม่เคยค่อยได้เจอกันในเวลาที่เธอไปฝึกงาน
ได้แต่ line คุยกันบ้าง อะไรบ้าง แล้วมีวันนึง เค้าก็ส่งรูปมาให้ เป็นรูปนี้
นี่เป็นรูปที่เธอวาดให้ในตอนนั้นผมรู้สึกดีมากๆที่มีใครทำอะไรเล็กๆน้อยๆให้อย่างนี้
มันเป็นช่วงเวลาทีมีความสุขที่เรา2 คนเรียกกัน ไอกากหมูโรคจิต กับ ไอแมวอ้วน
แล้วมีวันนึง ตอนที่ผมจะสอบในภาคเรียนซัมเมอร์ของมหาลัย เป็นช่วงที่ผมเครียดมากเพราะติดตัวนี้มาหลายเทอมแล้ว
แล้วผมก็นั่งทบทวนตำราอยู่หน้าห้อง นั่งเครียดไม่รู้จะทำยังไง
อยู๋ๆ line ผมก็ดังขึ้นมา แล้วมีสิ่งๆ นี้ขึ้นบน line ที่เราคุยกัน คือเธอ
ส่งรูปมาให้ เป็นข้อความว่า " สู้ๆนะ ไอ้กาก "
มันทำให้คนๆนึงมีกำลังใจ ในการสอบ ทำให้เรามีแรงผลักดันอะไรหลายๆอย่าง ผมประทับใจหลายๆอย่างในตัวของเธอ
และเมื่อวันครบรอบ 1 เดือน ผมก็ยังไม่มีอะไรให้เค้าเพราะตอนนั้น เรายังแทบจะไม่ได้นับหรืออะไรยังไงกันเลย
แต่เมื่อครบรอบ 2 เดือน ผมได้ไปเดินเลือกซื้อของเอามาให้
เป็นหนังสือ ที่ชื่อว่า " ไม่โกรษนะ ไม่น้อยใจนะ ขอโทษจ้ะ "
เป็นหนังสือสอนให้เราใจเยนๆ กับหลายๆเรื่อง ในช่วงเวลาของความรัก
เดือนต่อมาผมก็ทำรูปแล้วไปเฟส พร้อมกับคลิปร้องเพลงไปให้
อาจจะข้ามช่วงเวลาอะไรไปบ้าง ไม่มากก็น้อย
มันก็เป็นความสุขที่เราผ่านกันมา เราช่วยกันผ่านมันไปในแต่ละอย่าง
ข้อดีข้อเสียของเราทั้ง 2 คนก็มี แต่เราก็ปรับตัวเข้าหากัน
คนที่อารมณ์ร้อนทั้งคู่
แต่เชื่อเถอะครับคุณผู้ชาย มีคนนึงสอนผมว่า
ถ้าเราทะเลาะกัน ถึงเราส่วนที่ผิดเพียงนิดเดียว แค่เราขอโทษมันไม่มากมายนักหรอกครับ
อย่าให้เวลาที่เราทะเลาะกัน มากินเวลาที่มีความสุขของเราไปซะหมด
ขอบคุณที่ผู้หญิงคนนี้อยู่ข้างๆผมมาก็ ครบ5 เดือนพอดี ในวันนี้ อาจจะดูน้อยนะครับ แต่ว่า เวลา 5 เดือนที่ผ่านมา ก็เพิ่งทะเลาะกันเรื่องผมจำเบอร์โทรศัพท์เค้าไม่ได้กันไปเอง
แต่ไม่เป็นไร ...
เอ้ออ ลืมเลย เดือนที่ 4 วันนั้นเป็นวันที่ผมอยู่ในช่วงฝึกงานพอดี แล้วเธอคนนั้นก็มาหาผม
ผมเลิกงานก็รีบไปที่ตลาดแห่งหนึ่งเพื่อไปซื้อดอกกุหลายมากำเล็กๆ จำได้เลย
มีอยู่ 5 ดอกก ทั้งหมด 20 บาท - -
อายมาก ณ ตอนนั้น แต่ถ้าผมไม่ให้วันนี้ วันรุ่งขึ้นผมจะไม่มีเวลาที่จะให้เค้าเพราะผมต้องทำงานทั้งวัน
ผมจึงเอาไปให้พร้อมบอกกับเค้าว่า
" ของขวัญวันครบรอบเดือนนี้อะ มันไม่มีราคาเท่าไหร่เลยนะ ขอโทษที่ทำให้เธอหนักใจกับเค้ามาตลอด '
เค้าก็ยิ้มแล้วก็ขอบคุณ
ผมได้ไปแอบอ่านใน ทวิตเตอร์ ของเธอ เธอได้โพสไว้ว่า
ผมบอกเค้าว่าของนี้ไม่มีราคาเลย
แต่เธอกลับบอกว่า ถึงของมันจะไม่มีราคาแต่ที่ผมทำให้เค้ามันมีค่ามากกว่าของนี้อีก
ผมร็สึกดีที่เห็นเธอได้รับสิ่งที่อาจจะไม่มาก แต่เธอก็เต็มใจที่จะรับมัน
....
แล้วผมก็สัญญากับเค้า ในวันที่ 11/8/56 ว่า
เธอรอเค้าหน่อยนะ
อีก 8 ปี จะเก็บตังให้ได้ 1 ล้าน แล้วมาขอเธอแต่งงาน เราจะได้มาอยู่ด้วยกันซักที
ผมต้องทำตามคำสัญญานั้นให้ได้
และของขวัญในเดือนนี้ ผมก็ยังคิดไม่ออกว่าจะมอบอะไรให้เธอดี T T
ยังไงก็ขอบคุณ ผู้หญิงคนนึง ที่เปลี่ยนนิสัย ... เปลี่ยนทัศนคติเก่าๆ อะไรเดิมๆ ให้ดีขึ้นมา เพราะคนๆนึง ^ ^ ขอบคุณนะครับ