ขอเกริ่นก่อนว่า นี่เป็นกระทู้แรกในการสมัครเป็นสมาชิกเวบพันทิพย์เลยค่ะ
ก่อนหน้านี้ติดตามบ้างตามโต๊ะเครื่องแป้ง จนมาเจอแท๊กชีวิตวัยรุ่น
ก็รู้สึกว่า อืม คนที่มาตั้งกระทู้มากมายได้คำตอบหลายหลายดี เลยอยากจะนำเรื่องของตัวเองมาแชร์กระสบการณ์บ้างค่ะ
ดิฉันคบกับแฟนมาปีกว่า เราอยู่กันคนละมหาวิทยาลัยค่ะ ค่อนข้างไกลกันพอสมควร แต่เขาก็มาหาไม่เคยขาด
ไม่เคยเรียกร้องให้ดิฉันไปหาเขาเลยสักครั้ง เพราะเขารู้ว่ามันไกล ประกอบกับนิสัยของดิฉันเป็นคนขี้บ่น
เขาเลยเป็นคนที่จะมาหาไม่เคยขาด จนเราทั้งคู่เรียนจบ เขาต้องไปเรียนต่อเมืองนอกตามความต้องการของพ่อแม่เขา
เราเริ่มห่างกัน ในขณะที่มีอีกคนหนึ่งเข้ามาในชีวิตของดิฉัน ขอเรียกคนๆนี้ว่าเอค่ะ เอเป็นทอม เป็นเพื่อนของแฟนดิฉันสมัยปี 1
และเป็นเพื่อนสนิทของดิฉันคนนึงตอนเรียนมหาวิทยาลัย แต่เนื่องด้วยเอต้องย้ายไปเรียนต่างประเทศ
กลับมาประเทศไทยประมาณปีละ 1-2 ครั้ง ในช่วงที่แฟนของดิฉันไปเรียนต่อ เอกลับมาที่ประเทศไทยพอดี
ฉันและเอเจอกันครั้งแรกที่งานรับปริญญาของฉัน ฉันรู้สึกเฉยๆกับเอมาก แค่รู้ว่าเป็นเพื่อนสนิทของเพื่อนตัวเอง
และเป็นเพื่อนของแฟนดิฉัน เอแอดเฟสและขอไลน์ดิฉัน เราคุยกันทุกวัน
หนักเข้ามันกลายเป็นความผูกพันธ์ที่ฉันและเอค่อยๆสร้างกันมาโดยไม่รู้ตัว
ช่วงที่เออยู่เมืองไทยก่อนเปิดเทอม เอมาหาดิฉันตลอดค่ะ ถึงแม้ว่าเราจะเพิ่งเริ่มคุยกันก็ตาม
ดิฉันอยากไปไหนเอตามใจทุกอย่าง (แพ้คนตามใจค่ะ)
ประกอบกับตอนนั้นก็รู้สึกเขว้งๆ อยู่คนเดียว มันรู้สึกดีมากนะคะ ที่มีใครสักคนมาเข้าใจ มาตามใจเรา
ในวันที่เรารู้สึกอ้างว้าง ไม่เหลือใคร... (เดี๋ยวมาต่อค่ะ)
ควรจะทำยังไงต่อไปดีคะ ควรจะเลือกใครดี??
ก่อนหน้านี้ติดตามบ้างตามโต๊ะเครื่องแป้ง จนมาเจอแท๊กชีวิตวัยรุ่น
ก็รู้สึกว่า อืม คนที่มาตั้งกระทู้มากมายได้คำตอบหลายหลายดี เลยอยากจะนำเรื่องของตัวเองมาแชร์กระสบการณ์บ้างค่ะ
ดิฉันคบกับแฟนมาปีกว่า เราอยู่กันคนละมหาวิทยาลัยค่ะ ค่อนข้างไกลกันพอสมควร แต่เขาก็มาหาไม่เคยขาด
ไม่เคยเรียกร้องให้ดิฉันไปหาเขาเลยสักครั้ง เพราะเขารู้ว่ามันไกล ประกอบกับนิสัยของดิฉันเป็นคนขี้บ่น
เขาเลยเป็นคนที่จะมาหาไม่เคยขาด จนเราทั้งคู่เรียนจบ เขาต้องไปเรียนต่อเมืองนอกตามความต้องการของพ่อแม่เขา
เราเริ่มห่างกัน ในขณะที่มีอีกคนหนึ่งเข้ามาในชีวิตของดิฉัน ขอเรียกคนๆนี้ว่าเอค่ะ เอเป็นทอม เป็นเพื่อนของแฟนดิฉันสมัยปี 1
และเป็นเพื่อนสนิทของดิฉันคนนึงตอนเรียนมหาวิทยาลัย แต่เนื่องด้วยเอต้องย้ายไปเรียนต่างประเทศ
กลับมาประเทศไทยประมาณปีละ 1-2 ครั้ง ในช่วงที่แฟนของดิฉันไปเรียนต่อ เอกลับมาที่ประเทศไทยพอดี
ฉันและเอเจอกันครั้งแรกที่งานรับปริญญาของฉัน ฉันรู้สึกเฉยๆกับเอมาก แค่รู้ว่าเป็นเพื่อนสนิทของเพื่อนตัวเอง
และเป็นเพื่อนของแฟนดิฉัน เอแอดเฟสและขอไลน์ดิฉัน เราคุยกันทุกวัน
หนักเข้ามันกลายเป็นความผูกพันธ์ที่ฉันและเอค่อยๆสร้างกันมาโดยไม่รู้ตัว
ช่วงที่เออยู่เมืองไทยก่อนเปิดเทอม เอมาหาดิฉันตลอดค่ะ ถึงแม้ว่าเราจะเพิ่งเริ่มคุยกันก็ตาม
ดิฉันอยากไปไหนเอตามใจทุกอย่าง (แพ้คนตามใจค่ะ)
ประกอบกับตอนนั้นก็รู้สึกเขว้งๆ อยู่คนเดียว มันรู้สึกดีมากนะคะ ที่มีใครสักคนมาเข้าใจ มาตามใจเรา
ในวันที่เรารู้สึกอ้างว้าง ไม่เหลือใคร... (เดี๋ยวมาต่อค่ะ)