ดิฉันอยู่เมกาแต่งงานกับสามีเมกันมาสี่ปีแล้ว ดิฉันพาลูกสามคนมาอยู่กับสามีใหม่ ค่อยๆมาที่ล่ะคน ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกันสักเท่าไหร่ ก็ค่อยๆปรับกันไป เค้าสะอีกที่มีเวลาเคี่ยวเข็ญลูกเรามากกว่าเรา เพราะเราทำงานกลับบ้านก็ดึก คนโตเพิ่งมา คนที่สองอยู่นี่เรียนจนจบไฮสคูร แล้ว คนเล็กก็เพิ่งสิบขวบ สามีเป็นคนระเบียบ สะอาดเรื่องมากอยู่ เจ้ากฏเกณณ์จนบางครั้งเราก็สงสารลูกจะอึดอัด แต่คิดอีกที่การมีกฏระเบียบในบ้านเป็นการฝึกลูกของเราให้มีระบียบ อดทน เรื่องมีอยู่ว่า สามีไม่ชอบไม่ถูกเคยจะมีเรื่องกับคนๆหนึ่ง ซึ่งเป้นคนที่พวกลูกเราจะต้องเจอะเจอบ้างในบางครั้ง เพราะเค้าเป็นรุ้นราวคราวเดียวกับลูกชายของเรา แต่บางครั้งจะไปเจอกันข้างนอก เค้าก็ไม่ห้ามแต่ไม่ต้องพามาให้เห็นที่บ้าน จะไปรับไปส่งก็ไม่ต้องให้เห็นกัน เป็นที่รู้กันมีอย่างเดียวที่เค้าห้ามพวกลูก เพราเค้าถือว่าเมื่อฉันไม่ชอบไม่ถูกกับคนๆนี้ และนี้บ้านฉันไม่ต้องพามาให้เห็น เมื่อวานเค้าขับรถมารับลูกๆของเราไปงานเลี้ยง เราก็ ok น่ะบอกลูกๆให้เค้ามารับที่ตลาดน่ะ ทุกคนเข้าใจตามนั่นแต่คนมันจะมีเรื่องอะน่ะ คือ พวกเค้ากว่าจะเดินไปรับน้องที่ รร ช้ามาก เค้าเลยขับรถมารอที่บ้าน นั่นล่ะเป็นเรื่องโทรมาปร่า ปร่า ปร่า ใส่เราๆก็ไม่รู้เรื่อง พอลูกกลับบ้านมา เราก็เค้าไปคุยกับลูกๆก็บอกพวกเค้าไม่ได้ทำไรผิด ก็ไม่รู้จะทำไงก็เค้ามารอเอง ลูกก็ไม่ผิดผัวก็โกรธ เราก็มาอธิบายให้อีผัวฟังว่าพวกเค้าไม่ได้ตั้งใจ อีลูกก็ว่าไม่ใช้ปัญหาของพวกเค้าที่จะต้องมารับรู้คนที่ไม่ถูกกัน เค้าจะต้องไม่ถูกด้วยรึ เออใช้ของลูกมัน อีแม่เริ่มแกว่งและ แต่เออยังไงลูกก็ต้องอธิบายให้เค้าฟังว่าเราไม่ได้ตั้งใจให้เค้ามา ขอโทษรึไรสักอย่างทุกคนไม่เห็นด้วยกับเรา เอองงงง
วันรุ่งขึ้นเราไปทำงานอีผัวอึดอัด อยากอัดใครสักคนมั่งเข้าไปคุยกับลูกชายเสียงดัง จับใจความของทั้งสองฝ่ายว่า อีผัวบอกว่าทำไมพาคนที่ฉันไม่อยากเจอมาหน้าบ้านฉัน รู้ไม่ใช้หรือว่าฉันไม่ชอบเค้า เราเคยมีปัญหากัน อีลูกชายก็ส่วนกลับไปพยายามอธิบายอีกคนก็พูดๆๆๆไม่ให้แก่ข้อกราวหาเลย อีลูกชายวัยสิบเก้าเลือดขึ้นหน้าล่ะส่วนกับไปว่า NOT MY BUSINESS ทำไมฉันต้องทำตาม แล้วผัวฉันก็บอกว่าคนในบ้านถ้าไม่รักษากฏระเบียบก็อยู่ด้วยกันไม่ได้ อีลูกก็บอกว่าไม่อยากอยู่เหมือนกัน จบยังไงไม่รู้มาแล้วลูกก็มาหาเราที่ทำงาน เราก็บอกว่าเป็นเด็กพูดกับผู้ใหญ่แบบนี้ก็ไม่ได้ คนเราอยู่ด้วนกันฏกระเบียบเล็กๆน้อยๆเราก็ต้องทำได้ ลูกก็บอกมันงี่เง่ามากน่ะ สรุป คือผิดทั้งคู่ใช้ปะ แต่เราก็เคลียกับสามีว่า ฉันก็รู้ว่าลูกผิด แต่บางทีคนเราเวลามันโมโหมันก็พูดอะไรไม่ได้คิด เค้ายังเด็กก็ต้องให้โอกาสเค้า เออฉันจะรอเค้าจะมาขอโทษฉันหรือเค้าจะย้ายไปอยู่ข้างนอก ฉันก็บอกฉันยอมไม่ได้ที่จะให้ลูกไป ยูรักฉันก็ต้องรักลูกฉัน เค้าก็บอกฉันไม่ได้มีไร ฉันรักลูกยูทุกคนแต่เค้าเป็นเด็กต้องเคารพผู้ใหญ่ คือฉันรู้อยู่กล่อมลูกให้ไปขอโทษเค้าอีลูกก็ไม่ไป กูไม่ทำไรผิดแบบเนีย แล้วฉันจะทำไง ฉันบอกสามีและทางลูกชายไปว่าถ้าลูกต้องไปฉันก็จะพาลูกไปทั้งหมด คือเราจบกัน เพราะฉันทิ้งลูกเพื่อที่จะเลือกเค้าฉันทำไม่ได้ ถามว่ารักเค้าไม๊เออรักมากก แต่ถ้าจำเป็นต้องเลือกก็จะเลือกลูก ลูกก็บอกแม่ไม่ต้องออกมากับเค้าๆไปเอง ฉันบอกว่าไม่ แม่ทำไม่ได้ หมามันยังรักลูกของมัน แล้วนี้ลูกทั้งคนแม่จะทิ้งได้ไง เราทำถูกใช้ไม๊ เรารักกับสามีคนนี้มาหกปี เค้าเป็นคนดีติดมากเรื่องไปหน่อย ที่แรกตั้งใจจะอยู่กันไปจนแก้เถ้าตายาย แต่อะไรๆมันก็มีเปลี่ยนได้เสมอ
เราขอกำลังใจจากผู้อ่านว่าเราทำถูกแล้วใช้ไม๊ที่ต้องทิ้งหัวใจที่ตามหามาตลอดชีวิตไป เราร้องไห้มาทั้งคืน สามีก็ดูเศร้าไปเลย เรายังคุยกันอยู่เพียงแค้รอว่าลูกจะตัดสินใจทำเพื่อแม่ เพื่อนน้องที่จะต้องหาบ้าน หา รร ใหม่ หรือยอมขอโทษทั้งๆที่ไม่ได้ทำผิด เพียงแต่พูดไม่คิด โจทย์ข้อนี้ มันสำคัยกับชีวิตหลายๆชีวิตทีเดียว
ถ้าเป็นปัญหาของพวกคุณๆ จะทำอย่างที่ดิฉันทำรึป่าว
วันรุ่งขึ้นเราไปทำงานอีผัวอึดอัด อยากอัดใครสักคนมั่งเข้าไปคุยกับลูกชายเสียงดัง จับใจความของทั้งสองฝ่ายว่า อีผัวบอกว่าทำไมพาคนที่ฉันไม่อยากเจอมาหน้าบ้านฉัน รู้ไม่ใช้หรือว่าฉันไม่ชอบเค้า เราเคยมีปัญหากัน อีลูกชายก็ส่วนกลับไปพยายามอธิบายอีกคนก็พูดๆๆๆไม่ให้แก่ข้อกราวหาเลย อีลูกชายวัยสิบเก้าเลือดขึ้นหน้าล่ะส่วนกับไปว่า NOT MY BUSINESS ทำไมฉันต้องทำตาม แล้วผัวฉันก็บอกว่าคนในบ้านถ้าไม่รักษากฏระเบียบก็อยู่ด้วยกันไม่ได้ อีลูกก็บอกว่าไม่อยากอยู่เหมือนกัน จบยังไงไม่รู้มาแล้วลูกก็มาหาเราที่ทำงาน เราก็บอกว่าเป็นเด็กพูดกับผู้ใหญ่แบบนี้ก็ไม่ได้ คนเราอยู่ด้วนกันฏกระเบียบเล็กๆน้อยๆเราก็ต้องทำได้ ลูกก็บอกมันงี่เง่ามากน่ะ สรุป คือผิดทั้งคู่ใช้ปะ แต่เราก็เคลียกับสามีว่า ฉันก็รู้ว่าลูกผิด แต่บางทีคนเราเวลามันโมโหมันก็พูดอะไรไม่ได้คิด เค้ายังเด็กก็ต้องให้โอกาสเค้า เออฉันจะรอเค้าจะมาขอโทษฉันหรือเค้าจะย้ายไปอยู่ข้างนอก ฉันก็บอกฉันยอมไม่ได้ที่จะให้ลูกไป ยูรักฉันก็ต้องรักลูกฉัน เค้าก็บอกฉันไม่ได้มีไร ฉันรักลูกยูทุกคนแต่เค้าเป็นเด็กต้องเคารพผู้ใหญ่ คือฉันรู้อยู่กล่อมลูกให้ไปขอโทษเค้าอีลูกก็ไม่ไป กูไม่ทำไรผิดแบบเนีย แล้วฉันจะทำไง ฉันบอกสามีและทางลูกชายไปว่าถ้าลูกต้องไปฉันก็จะพาลูกไปทั้งหมด คือเราจบกัน เพราะฉันทิ้งลูกเพื่อที่จะเลือกเค้าฉันทำไม่ได้ ถามว่ารักเค้าไม๊เออรักมากก แต่ถ้าจำเป็นต้องเลือกก็จะเลือกลูก ลูกก็บอกแม่ไม่ต้องออกมากับเค้าๆไปเอง ฉันบอกว่าไม่ แม่ทำไม่ได้ หมามันยังรักลูกของมัน แล้วนี้ลูกทั้งคนแม่จะทิ้งได้ไง เราทำถูกใช้ไม๊ เรารักกับสามีคนนี้มาหกปี เค้าเป็นคนดีติดมากเรื่องไปหน่อย ที่แรกตั้งใจจะอยู่กันไปจนแก้เถ้าตายาย แต่อะไรๆมันก็มีเปลี่ยนได้เสมอ
เราขอกำลังใจจากผู้อ่านว่าเราทำถูกแล้วใช้ไม๊ที่ต้องทิ้งหัวใจที่ตามหามาตลอดชีวิตไป เราร้องไห้มาทั้งคืน สามีก็ดูเศร้าไปเลย เรายังคุยกันอยู่เพียงแค้รอว่าลูกจะตัดสินใจทำเพื่อแม่ เพื่อนน้องที่จะต้องหาบ้าน หา รร ใหม่ หรือยอมขอโทษทั้งๆที่ไม่ได้ทำผิด เพียงแต่พูดไม่คิด โจทย์ข้อนี้ มันสำคัยกับชีวิตหลายๆชีวิตทีเดียว