Chapter 4
Last Farewell
ความเจ็บจากรอยแผลที่เป็นรอยข่วนยังคงระบมอยู่ เมื่อมองไปที่ผิวหนังที่ถูกครูดเป็นรอยเล็บเหมือนรอยสักห้าแถว แก๊บก็ขมวดคิ้วมองด้วยความอิหลักอิเหลื่อ เลือดหยุดไหลแล้ว มีเศษหนังกำพร้าลอกติดกับปากแผล แก๊บค่อยๆเอาเล็บจิกแกะมันออกมา แล้วใส่เสื้อกลับไปตามเดิม
"ไม่เป็นไรแล้วนะ" ปอนด์ยืนกอดอกจังก้าถามแก๊บ
"ไม่เป็นไรพี่"
"อะไรวะ หายไปแป๊บเดียว โดนข่มขืนเลยเหรอ"
"ฮ่าๆๆๆ มันอุบัติเหตุ แบบคนมันจะล้มไง เขาเลยมาคว้าตัวผมไว้" แก๊บทำท่าจำลองเหตุการณ์นั้น พลันนึกอะไรได้
"เอ๊ย ยังไม่ได้ถูพื้นเลย"
"เฮ้ย ข้าถูแล้วเมื่อกี๊"
"อ๋อ ขอบคุณครับ"
เวลาล่วงเลยผ่านไป จนกระทั่งเช้า แก๊บเดินกลับบ้านไปขึ้นรถสองแถวที่แออัดกันเป็นปลากระป๋อง เขาต้องเหยียบบนพื้นที่เล็กน้อยของบันไดรถ ร่างแนบชิดกับเด็กอาชีวะหน้าโหดอีกคน แต่ด้วยความจำเป็นถ้าไม่อยากกลิ้งตกจากรถแล้วอาจซวยโดนรถสิบล้อเหยียบซ้ำ อย่างไรก็ต้องพยายามเบียดเข้าไปให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้
เมื่อกลับมาถึงหอพัก ก็แทบอยากจะล้มตัวลงนอนโดยไม่ต้องอาบน้ำ แต่ก็รู้สึกเหมือนต้องอาบอยู่ดี คงรู้สึกแย่มากที่ตื่นมากลางคันแล้วอาบน้ำแบบครึ่งหลับครึ่งตื่น แก๊บแก้ผ้าออกแล้วหยิบผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำไป พอตักน้ำราดตัวไปขันแรกก็รู้สึกแปล๊บที่แผลขึ้นมาทันที ใบหน้าของส้มลอยกลับมาในห้วงความคิด พร้อมกับเสียงเพลงจากร้านอาหารอินเดียที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ที่เปิดเพลงของคอนนี่ฟรานซิส
Siboney [Connie Francis]
เมื่ออาบน้ำเสร็จ แก๊บก็พบว่ามีสายโทรเข้ามาแล้วไม่ได้รับหนึ่งสาย เป็นสายของเจี๊ยบ แก๊บโทรกลับไป
"ฮัลโหล เจี๊ยบ"
"แก๊บ กลับมาที่ร้านด่วน พอดีมีเรื่อง"
"เป็นไรอ่ะ เรื่องไรเหรอ"
"ตำรวจมา บอกว่าอยากสอบปากคำแก"
"หา"
แสงอาทิตย์จากหน้าต่างค่อยๆมืดดับลง ใบหน้าเปียกน้ำของแก๊บจากตอนแรกที่แสงส่องอยู่ ก็ลับหายไปในความมืด
"ในเทปนี้เวลาระบุไว้ประมาณตีหนึ่งพอดี แล้วเธอก็เดินออกไปจากร้าน"
"ครับ"
"ให้ยืมอะไรไปบ้างนะ"
"ก็มีเสื้อกับร่ม"
"ก่อนไปเธอได้พูดอะไรอีกไหม"
"เอ่อ...ผมจำไม่ได้แล้ว"
แก๊บยืนนิ่งอยู่ภายนอกร้าน ACDC ขณะที่เจี๊ยบกำลังง่วนอยู่กับงานแคชเชียร์ ตำรวจสองนายบันทึกคำให้การณ์ของแก๊บ แล้วพยักหน้า มีแผ่นซีดีวางอยู่บนแฟ้มที่ถือ มันคือภาพบันทึกวิดีโอในคืนนั้น คืนสุดท้ายก่อนที่ส้มจะตกลงมาตายที่หอพักของเธอ
"ไม่มีอะไรแล้ว คือพอดีในวิดีโอเนี่ย เหมือนว่ามีเหตุการณ์ที่คล้ายนะ ผมย้ำว่าแค่คล้าย การต่อสู้กัน แต่ไม่ต้องกังวลอะไรหรอก เพราะสาเหตุการตายก็น่าจะเป็นอุบัติเหตุน่ะแหละ ดูจากรูปการณ์น่าจะไปเก็บผ้าที่ตากไว้ แล้วพื้นระเบียงมันเปียก ก็เลยลื่นตกลงมาน่ะ"
แก๊บนิ่งไม่พูดไม่จา รู้สึกเหมือนเดินๆอยู่แล้วโดนคลื่นสึนามิฟาดเข้าเต็มรัก ได้ยินทุกถ้อยคำที่ตำรวจพูดแต่รู้สึกทะลุผ่านเหมือนเขาเป็นสื่อกลางบางอย่างที่เสียงแล่นผ่านไปได้ พอตำรวจสองนายเดินจากไป ความเศร้า ความกลัว ความเจ็บปวดที่ไหล่ รุกคืบเข้ามาอย่างรวดเร็ว แก๊บพุ่งตัวสุดแรง ไปที่ท่อระบายน้ำตรงถนน แล้วสำรอกเอาสิ่งที่ตกค้างในร่างกายที่กินเข้าไปเมื่อเช้ามืดออกมาหมด เสียงของคนเดินผ่านไปผ่านมาแว่วมาเป็นระยะ ก่อนที่ต่อมาเสียงออดของประตูหน้าร้านจะดังต่อมา
"เฮ้ย ไอ้แก๊บเป็นไรเนี่ย" เจี๊ยบพยายามลูบหลังให้แก๊บดีขึ้น
"ไม่เป็นไรเจี๊ยบ" แก๊บขย้อนทุกสิ่งทุกอย่างจนน้ำตาซึมออกมา
"ใจเย็นๆ"
แก๊บยังคงหอบหายใจอยู่ ก่อนพยายามกลืนกักเก็บไว้ เขากำมือแน่นชิดกับริมฝีปาก แล้วค่อยๆลุกขึ้น
"เดี๋ยวเรากลับแล้วนะ" แก๊บพยายามตีสีหน้าปกติ แต่เจี๊ยบกลับมองอย่างวิตก
"เฮ้ย ถ้าไม่ไหว ลาก็ได้นะ"
"มาได้ๆไม่เป็นไร"
แล้วแก๊บก็เดินหายกลืนไปกับฝูงชน เจี๊ยบหันไปมองอี๊ดเพื่อนอีกคนที่รับหน้าที่แคชเชียร์ร่วมกัน ต่างฝ่ายต่างทำหน้าเหวอ
1 AM ตอนที่ 4
ความเจ็บจากรอยแผลที่เป็นรอยข่วนยังคงระบมอยู่ เมื่อมองไปที่ผิวหนังที่ถูกครูดเป็นรอยเล็บเหมือนรอยสักห้าแถว แก๊บก็ขมวดคิ้วมองด้วยความอิหลักอิเหลื่อ เลือดหยุดไหลแล้ว มีเศษหนังกำพร้าลอกติดกับปากแผล แก๊บค่อยๆเอาเล็บจิกแกะมันออกมา แล้วใส่เสื้อกลับไปตามเดิม
"ไม่เป็นไรแล้วนะ" ปอนด์ยืนกอดอกจังก้าถามแก๊บ
"ไม่เป็นไรพี่"
"อะไรวะ หายไปแป๊บเดียว โดนข่มขืนเลยเหรอ"
"ฮ่าๆๆๆ มันอุบัติเหตุ แบบคนมันจะล้มไง เขาเลยมาคว้าตัวผมไว้" แก๊บทำท่าจำลองเหตุการณ์นั้น พลันนึกอะไรได้
"เอ๊ย ยังไม่ได้ถูพื้นเลย"
"เฮ้ย ข้าถูแล้วเมื่อกี๊"
"อ๋อ ขอบคุณครับ"
เวลาล่วงเลยผ่านไป จนกระทั่งเช้า แก๊บเดินกลับบ้านไปขึ้นรถสองแถวที่แออัดกันเป็นปลากระป๋อง เขาต้องเหยียบบนพื้นที่เล็กน้อยของบันไดรถ ร่างแนบชิดกับเด็กอาชีวะหน้าโหดอีกคน แต่ด้วยความจำเป็นถ้าไม่อยากกลิ้งตกจากรถแล้วอาจซวยโดนรถสิบล้อเหยียบซ้ำ อย่างไรก็ต้องพยายามเบียดเข้าไปให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้
เมื่อกลับมาถึงหอพัก ก็แทบอยากจะล้มตัวลงนอนโดยไม่ต้องอาบน้ำ แต่ก็รู้สึกเหมือนต้องอาบอยู่ดี คงรู้สึกแย่มากที่ตื่นมากลางคันแล้วอาบน้ำแบบครึ่งหลับครึ่งตื่น แก๊บแก้ผ้าออกแล้วหยิบผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำไป พอตักน้ำราดตัวไปขันแรกก็รู้สึกแปล๊บที่แผลขึ้นมาทันที ใบหน้าของส้มลอยกลับมาในห้วงความคิด พร้อมกับเสียงเพลงจากร้านอาหารอินเดียที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ที่เปิดเพลงของคอนนี่ฟรานซิส
Siboney [Connie Francis]
เมื่ออาบน้ำเสร็จ แก๊บก็พบว่ามีสายโทรเข้ามาแล้วไม่ได้รับหนึ่งสาย เป็นสายของเจี๊ยบ แก๊บโทรกลับไป
"ฮัลโหล เจี๊ยบ"
"แก๊บ กลับมาที่ร้านด่วน พอดีมีเรื่อง"
"เป็นไรอ่ะ เรื่องไรเหรอ"
"ตำรวจมา บอกว่าอยากสอบปากคำแก"
"หา"
แสงอาทิตย์จากหน้าต่างค่อยๆมืดดับลง ใบหน้าเปียกน้ำของแก๊บจากตอนแรกที่แสงส่องอยู่ ก็ลับหายไปในความมืด
"ในเทปนี้เวลาระบุไว้ประมาณตีหนึ่งพอดี แล้วเธอก็เดินออกไปจากร้าน"
"ครับ"
"ให้ยืมอะไรไปบ้างนะ"
"ก็มีเสื้อกับร่ม"
"ก่อนไปเธอได้พูดอะไรอีกไหม"
"เอ่อ...ผมจำไม่ได้แล้ว"
แก๊บยืนนิ่งอยู่ภายนอกร้าน ACDC ขณะที่เจี๊ยบกำลังง่วนอยู่กับงานแคชเชียร์ ตำรวจสองนายบันทึกคำให้การณ์ของแก๊บ แล้วพยักหน้า มีแผ่นซีดีวางอยู่บนแฟ้มที่ถือ มันคือภาพบันทึกวิดีโอในคืนนั้น คืนสุดท้ายก่อนที่ส้มจะตกลงมาตายที่หอพักของเธอ
"ไม่มีอะไรแล้ว คือพอดีในวิดีโอเนี่ย เหมือนว่ามีเหตุการณ์ที่คล้ายนะ ผมย้ำว่าแค่คล้าย การต่อสู้กัน แต่ไม่ต้องกังวลอะไรหรอก เพราะสาเหตุการตายก็น่าจะเป็นอุบัติเหตุน่ะแหละ ดูจากรูปการณ์น่าจะไปเก็บผ้าที่ตากไว้ แล้วพื้นระเบียงมันเปียก ก็เลยลื่นตกลงมาน่ะ"
แก๊บนิ่งไม่พูดไม่จา รู้สึกเหมือนเดินๆอยู่แล้วโดนคลื่นสึนามิฟาดเข้าเต็มรัก ได้ยินทุกถ้อยคำที่ตำรวจพูดแต่รู้สึกทะลุผ่านเหมือนเขาเป็นสื่อกลางบางอย่างที่เสียงแล่นผ่านไปได้ พอตำรวจสองนายเดินจากไป ความเศร้า ความกลัว ความเจ็บปวดที่ไหล่ รุกคืบเข้ามาอย่างรวดเร็ว แก๊บพุ่งตัวสุดแรง ไปที่ท่อระบายน้ำตรงถนน แล้วสำรอกเอาสิ่งที่ตกค้างในร่างกายที่กินเข้าไปเมื่อเช้ามืดออกมาหมด เสียงของคนเดินผ่านไปผ่านมาแว่วมาเป็นระยะ ก่อนที่ต่อมาเสียงออดของประตูหน้าร้านจะดังต่อมา
"เฮ้ย ไอ้แก๊บเป็นไรเนี่ย" เจี๊ยบพยายามลูบหลังให้แก๊บดีขึ้น
"ไม่เป็นไรเจี๊ยบ" แก๊บขย้อนทุกสิ่งทุกอย่างจนน้ำตาซึมออกมา
"ใจเย็นๆ"
แก๊บยังคงหอบหายใจอยู่ ก่อนพยายามกลืนกักเก็บไว้ เขากำมือแน่นชิดกับริมฝีปาก แล้วค่อยๆลุกขึ้น
"เดี๋ยวเรากลับแล้วนะ" แก๊บพยายามตีสีหน้าปกติ แต่เจี๊ยบกลับมองอย่างวิตก
"เฮ้ย ถ้าไม่ไหว ลาก็ได้นะ"
"มาได้ๆไม่เป็นไร"
แล้วแก๊บก็เดินหายกลืนไปกับฝูงชน เจี๊ยบหันไปมองอี๊ดเพื่อนอีกคนที่รับหน้าที่แคชเชียร์ร่วมกัน ต่างฝ่ายต่างทำหน้าเหวอ