ขอแท็กหมวดปัญหาชีวิตด้วยนะครับ เห็นว่าหัวข้อมันข้องเกี่ยวกันแต่สลับจากมุมคนขอคำปรึกษาเป็นผู้ให้คำปรึกษา
เมื่อเดือนสองเดือนก่อน ผมเจอเรื่องประทับใจเล็กๆ 2 เรื่อง คือไม่คิดว่าแค่คำพูดให้กำลังใจของเราที่เคยพูดไปนานแล้วจะเป็นประโยชน์กับคนอื่นจนมีผลต่อชีวิตเค้าได้ในวันนี้
คนแรกเป็นเพื่อนสมัยประถมครับ คนนี้ออกแนวเด็กสปอยล์โชว์รวยเหมือนซูเนโอะ สมัยก่อนผมกับเพื่อนไปเล่นเกมบ้านเค้าบ่อยๆ เพราะเค้ามีตังค์ซื้อของเล่นใหม่ๆ ก่อนเพื่อนเสมอ แต่พ่อเค้าดุมาก ไม่ค่อยต้อนรับเพื่อนที่มาวุ่นวายในบ้านเท่าไหร่ มีแค่ผมคนเดียวที่เค้าพอจะรับได้ เพราะผมเงียบๆ และที่บ้านสอนมารยาทมาตั้งแต่เด็ก แบบเดินก้มหัวเวลาผ่าน เคาะประตูก่อน ทำนองนี้ครับ เราคบกันได้เพราะชอบเกมส์ การ์ตูนเหมือนกัน คุยกันรู้เรื่อง
ต่อมาผมกับเพื่อนแยกจากกันช่วง ม ปลาย ต่างคนต่างมีชีวิตวัยเรียนตัวเอง พอจบแล้วเค้าไปเรียนรามหนึ่งปี แต่ซิ่วเพราะไม่ค่อยเข้าเรียน มัวแต่อยู่กับเพื่อน พอที่บ้านเค้ารู้ความจริงก็โกรธมาก ยื่นคำขาดว่า ถ้าจะเรียนมหาลัยต่อต้องเรียนแถวบ้านเท่านั้น (มี 2-3 ที่) พ่อเค้าจะไม่ให้เรียนไกลเด็ดขาด พอดีผมอยู่ ม รัฐ และไดเรียนก่อนเค้า เห็นมีโปรแกรมภาคพิเศษอยู่สองสามหลักสูตร เลยเชียร์ให้เค้าไปสมัครสอบตรงก่อน เพื่อนบอกว่า โง่ๆ อย่างมันสอบอะไรก็ไม่ติดหรอก ถึงจะสอบตรงก็เถอะ พอที มันจะไม่เรียนมหาลัยแล้วหาทางเล่นหุ้น ผมก็เชียร์อัพ เป็นธุระ บริการให้ทุกอย่าง (ทำไม่ได้อย่างเดียวคือสอบแทน ฮ่าๆๆ) ปรากฏว่า มันสอบติดภาคค่ำครับ เอกภาษาอังกฤษ ที่บ้านดีใจกันใหญ่ พ่อเค้าชมผมเลยว่า ไม่เสียแรงที่ไว้ใจให้คบคนนี้เป็นเพื่อน แต่พอได้เรียนจริงๆ เราก็แยกกันครับ ไม่ค่อยได้เจอกัน เพราะว่าอยู่กันคนละคณะ แต่ละคนก็มีกลุ่มของตัวเอง ผมพอใจที่ส่งมันมาถึงฝั่งได้มากกว่า แล้วก็ไม่ได้ติดต่อกันเลยเพราะว่าต่างคนต่างเปลี่ยนเบอร์
ดราม่ามันอยู่ที่ หลังจากจบตรีไปสามสี่ปี จู่ๆ เดือนก่อนผมไปเจอมันอยู่ร้านอาหารกับเพื่อนมัน ก็เข้าไปทักทาย แลกเบอร์กัน นัดกันว่าเดี๋ยวไว้ว่างๆ เจอกันตัวต่อตัวสองคนดีกว่า จนวันนี้เราเจอกันได้ นั่งซื้อเบียร์กันริมทาง มันเล่าว่า หลังจากมันจบได้ไม่กี่ปี บ้านมันก็ถูกโกง จนหมดตัว พ่อมันป่วยตายไปแล้ว ไม่มีบ้านอยู่ แม่ไปอาศัยบ้านญาติ ตอนนี้พี่สาวมันทำงานเมืองนอกคอยส่งเงินให้แม่ใช้ ส่วนตัวมันเองทำงานโรงแรม เงินเดือนปานกลาง พออยู่ได้สบายๆ ถ้าไม่ฟุ้งเฟ้อ มันบอกว่าไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งตัวมันจะอยู่ในสภาพนี้ แต่ก็รับได้ พอใจ ชีวิตไม่สิ้นก็ดิ้นกันไป มันบอกว่า โชคดีนะที่ผมเชียร์ให้มันลองสอบตรงแล้วติด ได้เรียนต่อ ยังมีวิชากับวุฒิติดตัว พูดฟังอ่านเขียนภาษาอังกฤษได้บ้าง เลยหางานทำได้ ถ้าวันนั้นไม่ยอมเรียนต่อ จะอยู่กับบ้านไปวันๆ ป่านนี้มันอาจจะแย่ก็ได้ คำพูดผมในวันนั้นช่วยให้มันเห็นผลในวันนี้ แล้วเราก็ร่ำลากันด้วยความรู้สึกดีๆ ไม่มีอารมณ์อยากเจอ อยากคุยบ่อยๆ หรอกครับ แต่ละคนก็มีสังคมของตัวเองแล้ว แต่การสนทนาวันนั้นก็ทำให้ผมรู้สึกว่า โลกนี้มันยังไม่เลวร้ายไปซะหมด ตัวเราเองทำดีบ้างเลวบ้าง ก็ยังเคยเป็นประโยชน์กับคนอื่นได้ มันเองก็เหมือนกัน ขอบคุณที่เผื่อแผ่เกมส์และการ์ตูนให้เราเสพย์ตอนเด็กๆ ที่เราไม่ค่อยมีตังค์นะ
อีกเคสเป็นคนต่างชาติครับ เดี๋ยวมาต่อ พิมพ์ติดกันตาลาย
มาแชร์ประสบการณ์ดีๆ ครับ คำพูดที่คุณเคยให้กำลังใจหรือแนะแนวทางคนอื่นจนชีวิตเค้าดีขึ้นแบบคาดไม่ถึง
เมื่อเดือนสองเดือนก่อน ผมเจอเรื่องประทับใจเล็กๆ 2 เรื่อง คือไม่คิดว่าแค่คำพูดให้กำลังใจของเราที่เคยพูดไปนานแล้วจะเป็นประโยชน์กับคนอื่นจนมีผลต่อชีวิตเค้าได้ในวันนี้
คนแรกเป็นเพื่อนสมัยประถมครับ คนนี้ออกแนวเด็กสปอยล์โชว์รวยเหมือนซูเนโอะ สมัยก่อนผมกับเพื่อนไปเล่นเกมบ้านเค้าบ่อยๆ เพราะเค้ามีตังค์ซื้อของเล่นใหม่ๆ ก่อนเพื่อนเสมอ แต่พ่อเค้าดุมาก ไม่ค่อยต้อนรับเพื่อนที่มาวุ่นวายในบ้านเท่าไหร่ มีแค่ผมคนเดียวที่เค้าพอจะรับได้ เพราะผมเงียบๆ และที่บ้านสอนมารยาทมาตั้งแต่เด็ก แบบเดินก้มหัวเวลาผ่าน เคาะประตูก่อน ทำนองนี้ครับ เราคบกันได้เพราะชอบเกมส์ การ์ตูนเหมือนกัน คุยกันรู้เรื่อง
ต่อมาผมกับเพื่อนแยกจากกันช่วง ม ปลาย ต่างคนต่างมีชีวิตวัยเรียนตัวเอง พอจบแล้วเค้าไปเรียนรามหนึ่งปี แต่ซิ่วเพราะไม่ค่อยเข้าเรียน มัวแต่อยู่กับเพื่อน พอที่บ้านเค้ารู้ความจริงก็โกรธมาก ยื่นคำขาดว่า ถ้าจะเรียนมหาลัยต่อต้องเรียนแถวบ้านเท่านั้น (มี 2-3 ที่) พ่อเค้าจะไม่ให้เรียนไกลเด็ดขาด พอดีผมอยู่ ม รัฐ และไดเรียนก่อนเค้า เห็นมีโปรแกรมภาคพิเศษอยู่สองสามหลักสูตร เลยเชียร์ให้เค้าไปสมัครสอบตรงก่อน เพื่อนบอกว่า โง่ๆ อย่างมันสอบอะไรก็ไม่ติดหรอก ถึงจะสอบตรงก็เถอะ พอที มันจะไม่เรียนมหาลัยแล้วหาทางเล่นหุ้น ผมก็เชียร์อัพ เป็นธุระ บริการให้ทุกอย่าง (ทำไม่ได้อย่างเดียวคือสอบแทน ฮ่าๆๆ) ปรากฏว่า มันสอบติดภาคค่ำครับ เอกภาษาอังกฤษ ที่บ้านดีใจกันใหญ่ พ่อเค้าชมผมเลยว่า ไม่เสียแรงที่ไว้ใจให้คบคนนี้เป็นเพื่อน แต่พอได้เรียนจริงๆ เราก็แยกกันครับ ไม่ค่อยได้เจอกัน เพราะว่าอยู่กันคนละคณะ แต่ละคนก็มีกลุ่มของตัวเอง ผมพอใจที่ส่งมันมาถึงฝั่งได้มากกว่า แล้วก็ไม่ได้ติดต่อกันเลยเพราะว่าต่างคนต่างเปลี่ยนเบอร์
ดราม่ามันอยู่ที่ หลังจากจบตรีไปสามสี่ปี จู่ๆ เดือนก่อนผมไปเจอมันอยู่ร้านอาหารกับเพื่อนมัน ก็เข้าไปทักทาย แลกเบอร์กัน นัดกันว่าเดี๋ยวไว้ว่างๆ เจอกันตัวต่อตัวสองคนดีกว่า จนวันนี้เราเจอกันได้ นั่งซื้อเบียร์กันริมทาง มันเล่าว่า หลังจากมันจบได้ไม่กี่ปี บ้านมันก็ถูกโกง จนหมดตัว พ่อมันป่วยตายไปแล้ว ไม่มีบ้านอยู่ แม่ไปอาศัยบ้านญาติ ตอนนี้พี่สาวมันทำงานเมืองนอกคอยส่งเงินให้แม่ใช้ ส่วนตัวมันเองทำงานโรงแรม เงินเดือนปานกลาง พออยู่ได้สบายๆ ถ้าไม่ฟุ้งเฟ้อ มันบอกว่าไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งตัวมันจะอยู่ในสภาพนี้ แต่ก็รับได้ พอใจ ชีวิตไม่สิ้นก็ดิ้นกันไป มันบอกว่า โชคดีนะที่ผมเชียร์ให้มันลองสอบตรงแล้วติด ได้เรียนต่อ ยังมีวิชากับวุฒิติดตัว พูดฟังอ่านเขียนภาษาอังกฤษได้บ้าง เลยหางานทำได้ ถ้าวันนั้นไม่ยอมเรียนต่อ จะอยู่กับบ้านไปวันๆ ป่านนี้มันอาจจะแย่ก็ได้ คำพูดผมในวันนั้นช่วยให้มันเห็นผลในวันนี้ แล้วเราก็ร่ำลากันด้วยความรู้สึกดีๆ ไม่มีอารมณ์อยากเจอ อยากคุยบ่อยๆ หรอกครับ แต่ละคนก็มีสังคมของตัวเองแล้ว แต่การสนทนาวันนั้นก็ทำให้ผมรู้สึกว่า โลกนี้มันยังไม่เลวร้ายไปซะหมด ตัวเราเองทำดีบ้างเลวบ้าง ก็ยังเคยเป็นประโยชน์กับคนอื่นได้ มันเองก็เหมือนกัน ขอบคุณที่เผื่อแผ่เกมส์และการ์ตูนให้เราเสพย์ตอนเด็กๆ ที่เราไม่ค่อยมีตังค์นะ
อีกเคสเป็นคนต่างชาติครับ เดี๋ยวมาต่อ พิมพ์ติดกันตาลาย