=ผู้กำหนด=

@ ธรรมใดในมิตรพร้อม......พันธ์ทวี รักเพื่อนมนุษย์พิสุทธิ์วิถี......ถ่องแท้ รักจริงยิ่งยอมพลี................ชีพสละ อิ่มจิตมิตรภาพแล้.....เลื่อนหล้าสู่สรวง

กลอนจุดยืนที่ควรมี คือการดำรงจิตไว้อย่างถูกต้อง.. ต่างเกิดมาต่างกรรมต่างวาสนา ต่างๆ นาๆ นำเนินชีวิตไป ต่างสร้างสมบุญ-บาปในจิตใจ ดำเนินไปด้วยวิบากลิขิตตน เป็นโลกแห่งตนเคลื่อนไปไม่เที่ยงหนอ ต่างก็ก่อ

.... " เก็บตะวัน " .... เก็บตะวัน ผันแนบสร้าง ทางชีวิต ขีดลิขิต ด้วยแสงทอง ส่องสดใส ทีละก้าว ที่ละย่าง ก้าวย่างไป แม้หวั่นไหว แม้ลำบาก .. รุดก้าวเดิน ที่ละนิ้ว ทีละคืบ ทีละศอก มิย้อนยอก คื

.... " สืบบุญกรรม " .... ความสงบ ท่ามกลาง ความวุ่นวาย ลึกความหมาย หลายเชิงซ้อน มิคลอนขวัญ ประคองจิต สงบใน ใจนิ่งครัน รอคืนวัน สันติ์สงบ .. ภพแผ่นดิน ธรรมดา หาพิสูจน์ ธรรมชาติ เด่นผงาด

ตัวเราคือตัวรู้ ตัวดู ตัวพิจารณา ตัวธัมมวิจย ไม่มีตัวตนนั้นหมายถึงการไม่มีอยู่จริงของตัวเรา คือ เกิด-ตั้งอยู่-ดับไปตลอดเวลา เมื่อเกิดความรู้สึกว่ามีตัวเราขึ้นมา(จิตเก่า) จะถูกสลาย แทน ด้วยตัวเราคนให

อันนี้จขกทเพิ่งสังเกตถ้าผิดหรือไม่รอบคอบตกหล่นประการใดก็ขออภัยด้วยทำไมดูเหมือนหลวงตามหาบัวถึงสอเจริญปัญญาาด้วยการพิจารณากายอสุะอย่างเดียววเมื่อเทียบกับศิษย์หลวงปู่องค์อื่นเช่นหลวงปู่ชาหลวงปู่เทสก์หลวง

ความไม่มีตัวตน (อนัตตา) คือการละความเห็นผิดว่ามีตัวตน (สักกายทิฏฐิ) เป็นด่านแรกและหลักสำคัญที่สุดของพระโสดาบัน  โดยพระโสดาบันจะดับความยึดถือว่าร่างกาย ความรู้สึก หรือจิตใจเป็น "เรา"

ประเด็นนี้ จะเนื่องกับ พุทธภาษิต ที่ตรัสว่า ใบไม้ในกำมือ ”ว่าด้วย“ จิต ⬇️ 😇 มหาตัณหาสังขยสูตร + ฉลาดในสติปัฏฐานสี่ ⬇️ 🗣️ กำหนด นิมิตนั้น (ความสว่าง) ได้ กับ 😎ใบไม้ในป่า ”ว่าด้วย&l

จิตเป็นสมาธิย่อมรู้เห็นตามเป็นจริง ทำไมยังต้องมีวิปัสสนาอีก วิปัสสนาเพื่อละวิปลาส4(เที่ยง,สุข,ตัวตน,งาม) หรือวิปัสสนาคือรู้ขันธ์5เป็นไตรลักษณ์ตามเป็นจริง(ไม่เที่ยง,เป็นทุกข์,มิใช่ตัวตน) วิปัสสนามีแค่ร