เรื่องของผมมีอยู่ว่า ผมได้รู้จัก ผญ คนนึง ซึ่งเธอออกแนวเด็กเรียน นิสิตจุฬาฯ เนิร์ด หนุ่มๆตามจีบ
ซึ่งตัวผมก็หนึ่งในนั้น แต่เราเป็นแค่พนักงานในร้านกาแฟที่เธอชอบอ่านหนังสือ เรียนแค่รามฯ
ด้วยความที่สะดุดตา และพูดคุยทำความรัจัก สักพักก็ใหัเพื่อนไปขอไลน์ ซึ่งเธอเฟลนลี่มาก ให้ง่ายๆเลย (แอบคิดว่าแบบนี้ทุกคนป่าวนะ)
คุยและทำความรู้จักสักพัก ได้รู้ว่า มีหลายๆอย่างที่คุยกันรู้เรื่อง แชร์และแลกเปลี่ยนความเห็นต่างๆ ผมก็รู้สึกชอบแต่แรกแล้ว แต่มันเปลี่ยนเป็นชอบมากๆหลง บลาๆ
ช่วงนี้เป็นช่วงที่ผมใกล้จะสอบพอดี เลยมีแผนว่าจะชวนเธอไปอ่านหนังสือ ซึ่งเธอยินดีที่จะนั่งร่วมโต๊ะ ติวหนังสือไปกับผม รวมไปถึงทานข้าวด้วยกันเป็นประจำ
ตอนนี้มีความรู้สึกแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก มันไม่มีความรู้สึกว่า อยากจะจีบ จะบอกว่าชอบเธอมากๆนะ แบบนี้เลย
เหมือนสมเพศตัวเอง ไม่อยากฉุดตัวเค้าลงมา
เค้าเหมือนลูกคุณหนู เรามันเด็กหอปกติ ทำงาน เรียนด้วย
ถ้าเป็นเพื่อนๆจะทำยังไง หรือจะเก็บช่วงเวลาดีๆพวกนี้ให้นานที่สุด แล้วรอเวลาพิสูจน์ตัวเองให้เค้าเห็นว่าเราพร้อมจะอยู่ข้างๆเสมอ
หรือจะบอกไปเลย เราชอบเธอ ประมาณนี้
เคยรู้สึกรักแต่ไม่กล้าจีบไหมครับ
ซึ่งตัวผมก็หนึ่งในนั้น แต่เราเป็นแค่พนักงานในร้านกาแฟที่เธอชอบอ่านหนังสือ เรียนแค่รามฯ
ด้วยความที่สะดุดตา และพูดคุยทำความรัจัก สักพักก็ใหัเพื่อนไปขอไลน์ ซึ่งเธอเฟลนลี่มาก ให้ง่ายๆเลย (แอบคิดว่าแบบนี้ทุกคนป่าวนะ)
คุยและทำความรู้จักสักพัก ได้รู้ว่า มีหลายๆอย่างที่คุยกันรู้เรื่อง แชร์และแลกเปลี่ยนความเห็นต่างๆ ผมก็รู้สึกชอบแต่แรกแล้ว แต่มันเปลี่ยนเป็นชอบมากๆหลง บลาๆ
ช่วงนี้เป็นช่วงที่ผมใกล้จะสอบพอดี เลยมีแผนว่าจะชวนเธอไปอ่านหนังสือ ซึ่งเธอยินดีที่จะนั่งร่วมโต๊ะ ติวหนังสือไปกับผม รวมไปถึงทานข้าวด้วยกันเป็นประจำ
ตอนนี้มีความรู้สึกแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก มันไม่มีความรู้สึกว่า อยากจะจีบ จะบอกว่าชอบเธอมากๆนะ แบบนี้เลย
เหมือนสมเพศตัวเอง ไม่อยากฉุดตัวเค้าลงมา
เค้าเหมือนลูกคุณหนู เรามันเด็กหอปกติ ทำงาน เรียนด้วย
ถ้าเป็นเพื่อนๆจะทำยังไง หรือจะเก็บช่วงเวลาดีๆพวกนี้ให้นานที่สุด แล้วรอเวลาพิสูจน์ตัวเองให้เค้าเห็นว่าเราพร้อมจะอยู่ข้างๆเสมอ
หรือจะบอกไปเลย เราชอบเธอ ประมาณนี้