[
โมโม่ พุดเดิ้ลน้อยของฉัน ที่อยู่ด้วยกันมา 10 ปี วันนี้ที่ฉันเพิ่งกลับมาจากบ้านได้แค่วันเดียวก็ได้ข่าวร้าย หลังจากที่โมโม่หายไป 2 วัน
คืนที่โมโม่หาย ฉันรอที่จะราตรีสวัสดิ์โมโม่เหมือนทุกครั้งที่ได้กลับบ้าน แต่ไม่เจอโมโม่เลย แม่บอก โมโม่ติดสาวข้างบ้าน บางทีหายไปเป็นอาทิตย์ถึงจะกลับ แต่คราวนี้กลับไม่สบายใจยังบอกแม่ก่อนกลับ หาโมโม่ให้หน่อย มันยังไม่ได้กินข้าวเลย แต่สุดท้าย โม่โม่ก็ได้จากฉันไปตลอดกาล
พี่ข้างบ้านมาบอกแม่ ว่าไปฝังโมโม่ที ถึงได้รู้ว่า โมโม่คงโดนรุม มีแผลเหวอะหลายที่ เหมือนโมโม่จะพยายามกลับบ้าน แต่คงทนไม่ไหว ล้มไปก่อนที่จะถึงบ้านแค่ 200 เมตร
ครั้งแรกที่เจอโมโม่ ตอนเมื่อปิดเทอม มหาวิทยาลัยตอนปี 2 ที่ร้านขายกับข้าวขาประจำ แพ็กคู่กะน้องสุ พี่น้องของเขา ครั้งแรกที่เจอประทับใจในความน่ารักและเหมือนกับเจ้าเท็ดดี้ หมีจักรกลใน A.I เด็กจักรกล ฉันอ้อนวอนขอน้าเขาแบบหน้าด้าน ตอนแรกเขาจะให้น้องสุ แต่เราขอโมโม่ ตื้อนานมากกกก จนน้าเขาใจอ่อนยอมให้มา เราก็อุ้มมือเดียวขับมอไซค์ในความมืดตอน 1 ทุ่ม ร้องเรียกแม่ๆ เอาให้แม่ดู แม่ดุใหญ่เลยแต่สุดท้าย ก็แพ้ความน่ารักของโมโม่อีกคน
โมโม่เป็นหมาสีน้ำตาล ขนฟูฟ่องปานขนม ช่วงหูดำ ช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันเราก็จะจับอาบน้ำแปรงขนให้ประจำ เป็นหมาหน้าตาดี อาบน้ำที แปรงขนจนหลับ แต่พอตื่น เธอจะร่าเริงในความหล่อของตัวเอง พ่อชอบชวนไปข้างนอกประจำและภูมิใจทุกครั้งที่มีคนชมโมโม่ โมโม่กินยาก ผอมหุ่นดีตลอด ชอบกินฮ๊อตด๊อก แต่ต้องป้อนกินกับมือ งอนเก่งแต่ไม่ดื้อเลย เรียบร้อยสุดๆ
โมโม่ไม่ชอบพี่จุ๊บๆ ทุกครั้งจะจุ๊บ ชอบเบือนหน้าหนี แต่ส่งสายตากลับมาเล็กน้อย
ไ่ม่มีใครรู้ว่าเราตั้งชื่อโมโม่ว่า ด.ช ศิตายุ โมโม่เป็นน้องชายของเรา ทุกครั้งที่ปิดเทอม เราก็จะได้อยู่ด้วยกัน โมโม่ติดเรามาก และชอบทุกครั้งที่เราพาขับมอไซค์ ชอบแหงนหน้ารับลม จนหูปลิว คนแถวบ้านเห็นประจำ
จากเด็กน้อยโมโม่ ที่ตัวเล็กสุดในบ้าน เติบโตเป็นลุงโมโม่ที่อาวุโสสุดในบ้าน โมโม่อยู่ในห้วงเวลาแห่งความทรงจำที่สำคัญของเราตลอด ไม่ว่าจะตอนรับปริญญา เราก็ได้ถ่ายด้วยกัน ตอนเรียนขับรถ โมโม่ก็นั่งเป็นเพื่อนในรถตลอดจนเราขับเป็น และพาโมโม่ไปด้วยเสมอ และเมื่อเราเจ็บช้ำเรื่องความรัก สมาชิกคนแรกในบ้านที่เราเล่าเรื่องให้ฟังคือโมโม่ โมโม่นั่งจ้องมองเราร้องไห้ แม้จะไม่อ้อนอะไร แต่ก็ไม่หนีหาย มองเราอยู่อย่างนั้น
ครั้งสุดท้ายที่เราได้เจอกัน โมโม่วิ่งมารับเราจากรถ เราก็ทักทายกันแบบทุกครั้ง ด้วยจุ๊บๆ และก็เมิน ลูบหัวเบาๆ บอกคิดถึง กอดเขาหลวมๆ แต่คราวนี้กลับไม่ได้อุ้มเลย เสียใจกับจุดนี้มากๆ
แต่โมโม่จ๊ะ พี่จะเก็บโมโม่ไว้ในความทรงจำตลอดไป สำหรับพี่ โมโม่ไม่ใช่สัตว์เลี้ยง แต่โมโม่คือน้องชายของพี่ ขอให้โมโม่ไปสู่สุขคติ หากมีบุญวาสนาต่อกัน ก็ได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีก
วันนี้ที่เจอร่างโมโม่คือวันที่ 30 กันยายน 2556 แต่โมโม่น่าจะจากไปตั้งแต่ 2 วันที่แล้วที่หายตัวไป คือวันที่ 28 กันยายน 2556
สู่สุขคตินะเจ้าโมโม่ตัวน้อย คงได้เจอเจ้าโบโบ้ กะปุ้ย น้องสุดที่รักของหนูแล้วนะ
บันทึกอำลา โมโม่น้อย
โมโม่ พุดเดิ้ลน้อยของฉัน ที่อยู่ด้วยกันมา 10 ปี วันนี้ที่ฉันเพิ่งกลับมาจากบ้านได้แค่วันเดียวก็ได้ข่าวร้าย หลังจากที่โมโม่หายไป 2 วัน
คืนที่โมโม่หาย ฉันรอที่จะราตรีสวัสดิ์โมโม่เหมือนทุกครั้งที่ได้กลับบ้าน แต่ไม่เจอโมโม่เลย แม่บอก โมโม่ติดสาวข้างบ้าน บางทีหายไปเป็นอาทิตย์ถึงจะกลับ แต่คราวนี้กลับไม่สบายใจยังบอกแม่ก่อนกลับ หาโมโม่ให้หน่อย มันยังไม่ได้กินข้าวเลย แต่สุดท้าย โม่โม่ก็ได้จากฉันไปตลอดกาล
พี่ข้างบ้านมาบอกแม่ ว่าไปฝังโมโม่ที ถึงได้รู้ว่า โมโม่คงโดนรุม มีแผลเหวอะหลายที่ เหมือนโมโม่จะพยายามกลับบ้าน แต่คงทนไม่ไหว ล้มไปก่อนที่จะถึงบ้านแค่ 200 เมตร
ครั้งแรกที่เจอโมโม่ ตอนเมื่อปิดเทอม มหาวิทยาลัยตอนปี 2 ที่ร้านขายกับข้าวขาประจำ แพ็กคู่กะน้องสุ พี่น้องของเขา ครั้งแรกที่เจอประทับใจในความน่ารักและเหมือนกับเจ้าเท็ดดี้ หมีจักรกลใน A.I เด็กจักรกล ฉันอ้อนวอนขอน้าเขาแบบหน้าด้าน ตอนแรกเขาจะให้น้องสุ แต่เราขอโมโม่ ตื้อนานมากกกก จนน้าเขาใจอ่อนยอมให้มา เราก็อุ้มมือเดียวขับมอไซค์ในความมืดตอน 1 ทุ่ม ร้องเรียกแม่ๆ เอาให้แม่ดู แม่ดุใหญ่เลยแต่สุดท้าย ก็แพ้ความน่ารักของโมโม่อีกคน
โมโม่เป็นหมาสีน้ำตาล ขนฟูฟ่องปานขนม ช่วงหูดำ ช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันเราก็จะจับอาบน้ำแปรงขนให้ประจำ เป็นหมาหน้าตาดี อาบน้ำที แปรงขนจนหลับ แต่พอตื่น เธอจะร่าเริงในความหล่อของตัวเอง พ่อชอบชวนไปข้างนอกประจำและภูมิใจทุกครั้งที่มีคนชมโมโม่ โมโม่กินยาก ผอมหุ่นดีตลอด ชอบกินฮ๊อตด๊อก แต่ต้องป้อนกินกับมือ งอนเก่งแต่ไม่ดื้อเลย เรียบร้อยสุดๆ
โมโม่ไม่ชอบพี่จุ๊บๆ ทุกครั้งจะจุ๊บ ชอบเบือนหน้าหนี แต่ส่งสายตากลับมาเล็กน้อย
ไ่ม่มีใครรู้ว่าเราตั้งชื่อโมโม่ว่า ด.ช ศิตายุ โมโม่เป็นน้องชายของเรา ทุกครั้งที่ปิดเทอม เราก็จะได้อยู่ด้วยกัน โมโม่ติดเรามาก และชอบทุกครั้งที่เราพาขับมอไซค์ ชอบแหงนหน้ารับลม จนหูปลิว คนแถวบ้านเห็นประจำ
จากเด็กน้อยโมโม่ ที่ตัวเล็กสุดในบ้าน เติบโตเป็นลุงโมโม่ที่อาวุโสสุดในบ้าน โมโม่อยู่ในห้วงเวลาแห่งความทรงจำที่สำคัญของเราตลอด ไม่ว่าจะตอนรับปริญญา เราก็ได้ถ่ายด้วยกัน ตอนเรียนขับรถ โมโม่ก็นั่งเป็นเพื่อนในรถตลอดจนเราขับเป็น และพาโมโม่ไปด้วยเสมอ และเมื่อเราเจ็บช้ำเรื่องความรัก สมาชิกคนแรกในบ้านที่เราเล่าเรื่องให้ฟังคือโมโม่ โมโม่นั่งจ้องมองเราร้องไห้ แม้จะไม่อ้อนอะไร แต่ก็ไม่หนีหาย มองเราอยู่อย่างนั้น
ครั้งสุดท้ายที่เราได้เจอกัน โมโม่วิ่งมารับเราจากรถ เราก็ทักทายกันแบบทุกครั้ง ด้วยจุ๊บๆ และก็เมิน ลูบหัวเบาๆ บอกคิดถึง กอดเขาหลวมๆ แต่คราวนี้กลับไม่ได้อุ้มเลย เสียใจกับจุดนี้มากๆ
แต่โมโม่จ๊ะ พี่จะเก็บโมโม่ไว้ในความทรงจำตลอดไป สำหรับพี่ โมโม่ไม่ใช่สัตว์เลี้ยง แต่โมโม่คือน้องชายของพี่ ขอให้โมโม่ไปสู่สุขคติ หากมีบุญวาสนาต่อกัน ก็ได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีก
วันนี้ที่เจอร่างโมโม่คือวันที่ 30 กันยายน 2556 แต่โมโม่น่าจะจากไปตั้งแต่ 2 วันที่แล้วที่หายตัวไป คือวันที่ 28 กันยายน 2556
สู่สุขคตินะเจ้าโมโม่ตัวน้อย คงได้เจอเจ้าโบโบ้ กะปุ้ย น้องสุดที่รักของหนูแล้วนะ