เรื่องเรายาวมากๆคือเราก็สับสนจริงๆ ถ้าใครว่างก็อ่านได้นะ แต่ถ้ารู้สึกว่ายาวไปก็ข้ามได้เลย
คือตอนประถมเราเรียนโรงเรียนหญิงล้วนมา เพื่อนๆจะมองว่าเราเป็นทอมเพราะเราเล่นกีฬาเก่งและท่าทางแมนๆ เราก็ชอบเพื่อนผู้หญิงด้วย เคยคบเป็นแฟนอยู่เทอมนึง ตอนเด็กๆจะรู้สึกว่าเราเป็นเด็กผู้ชาย คือ ดูละครก็เล่นตามเป็นพระเอก แต่งตัวแบบเด็กผู้ชาย ชอบอะไรผาดโผน และเคยรู้สึกว่า ถ้าได้เกิดเป็นผู้ชายคงดี อย่างไรก็ตาม ถึงนิสัยเราจะห้าวๆ แต่เราก็เป็นคนที่พูดเพราะและมีมารยาทเหมือนผู้หญิง
พอขึ้นมัธยมก็เรียนโรงเรียนสหศึกษามาตลอด มีเพื่อนผู้ชายมาชอบเราหรือเราไปปลื้มเค้าบ้าง แต่ไม่ได้คบเป็นแฟนแค่จีบๆกัน ก็รู้สึกดีนะ แต่ที่เปลี่ยนความคิดเราคือ ตอนม.ปลายเราชอบเพื่อนสนิทผู้หญิงคนนึงมากๆ แอบชอบอยู่นานมาก คุยโทรศัพท์ ส่งข้อความ ส่งของขวัญกันตลอด คนนี้นี่เรารักอยู่หลายปีเลย แต่พอเรียนจบก็ห่างๆกันไป
จนเข้ามหาลัย เรามีแฟนคนแรกเป็นผู้ชาย เค้ามาจีบเราก่อนเราก็ชอบเค้าเพราะว่าเค้าชอบเรา ความรู้สึกตอนนั้นคือ ไม่อยากเสียคนๆนี้ไป คือเค้าไม่ตรงสเปกเลยแต่เราชอบไปแล้วเลยคบกัน คบได้สามปี เค้าเป็นทั้งเพื่อนทั้งคนรู้ใจคนรัก ระหว่างคบกันเราก็รักเค้ามากนะ แต่เราก็รู้สึกลึกๆมาตลอดว่าเค้าไม่ใช่
เรามาคิดๆดู จากที่เราเคยแอบชอบใครมา ส่วนมากจะเป็นผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย (สมมุติมีสิบคน เจ็ดคนจะเป็นผู้หญิง) เวลาเราชอบผู้ชาย เราจะรู้สึกว่าเราปลื้มคือถ้าเค้ามาชอบเราเราก็ดีใจนะ แต่เราจะไม่จีบเค้าก่อน ถ้าชอบกันก็ดีถ้าไม่ชอบก็ไม่เป็นไรเป็นเพื่อนก็ได้ แต่เวลาเราชอบผู้หญิงเราจะรู้สึกพิเศษมากๆ อยากทำความรู้จักอยากจีบ ถ้าเค้าไม่ชอบเราเราจะอกหักเลยคือจะเสียใจเป็นเดือนๆเลย แล้วตอนที่เรามีแฟนเป็นผู้ชาย เรานึกภาพเราเป็นภรรยาหรือเป็นแม่คนไม่ออก ไม่เคยรู้สึกอยากแต่งงานมีลูกเลย แต่พอเรามีผู้หญิงที่เราชอบ เรากลับรู้สึกอยากแต่งงานอยากมีลูก อยากทำหน้าที่ของผู้ชาย - - (เช่น ทำงาน หาเงิน ซื้อบ้าน ซื้อรถ เล่นกีฬากับลูก) แต่เรารู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้เลยหวังแค่ว่าได้ใช้ชีวิตด้วยกันก็พอแล้วล่ะ
เวลาผ่านไปเราเลยบอกเลิกกับแฟนเรา แล้วเราก็ยอมรับตัวเองแล้วว่า อืม เราคงเป็นเลสเบี้ยนแหละ คือเราก็เป็นผู้หญิงที่ห้าวๆคนนึงไม่แมนไม่ใช่ทอมไม่พูดครับและเราก็ชอบผู้หญิง แล้วก็คงไม่ขอคบผู้ชายอีกเพราะไม่อยากทำให้ใครเสียใจเพราะเราอีก หลังจากเป็นโสดมาเราก็ชอบแต่ผู้หญิงมาตลอด แต่เรายังไม่เจอคนที่ใจตรงกันกับเราเลยก็ผิดหวังมาตลอดจนเราเหนื่อยเราเลยเลิกสนใจเรื่องความรักไปเลยคือไม่สนใจทั้งผู้หญิงทั้งผู้ชายไม่มองใครเลย จนเราได้มาคุยกับเพื่อนเก่าเรา เค้าเป็นผู้ชาย เราก็รู้สึกดีๆคือเค้าเป็นคนจิตใจดี อบอุ่น คุยกันถูกคอ จนเรารู้สึกว่าเราปลื้มเค้า เวลาคิดถึงเค้าเราก็จะอมยิ้ม เรารู้สึกว่าถ้าได้คบกันคงดี แล้วเราก็เริ่มสบสน... เพราะเรามักจะชอบผู้หญิงเป็นส่วนใหญ่ ไม่ค่อยชอบผู้ชาย แต่เราก็มองภาพเราเป็นแฟนเค้าออก แบบว่าเดินจูงมือกันแบบคนรัก แต่เรามองภาพตัวเองเป็นแม่คนไม่ออก... คือถ้าคบเป็นแฟนกับคนนี้เราโอเคนะ แต่ถ้าจะให้แต่งงานแล้วมีลูกกัน มันไม่ใช่อ่ะ
ส่วนตัวเราชอบมองผู้ชายคือถ้าใครหน้าตาดี น่ารัก เท่ห์เราก็ชอบหมด เราจะชอบแนว พี่ติ๊ก เคน ชาคริต คือ ดาราเราจะชอบผู้ชายเป็นส่วนใหญ่แล้วก็กรี๊ดในความหล่อหรือน่ารักของเค้า - - แต่อย่างผู้ชายที่น่ารักมากๆ เช่น นิชคุณ Justin Bieber Zac Efron เรามองแล้วจะรู้สึกว่า อยากน่ารักแบบเค้าจังเลย ดาราผู้หญิงที่ชอบจะมีน้อยมาก ในชีวิตจริงเราก็มองผู้หญิงน้อยมากๆ ไม่ค่อยรู้สึกประทับใจผู้หญิงที่สวยแต่งตัวเก่งหรือเซ็กซี่เลยรู้สึกเฉยมากๆ แต่มักจะตกหลุมรักกับผู้หญิงที่เราได้คุยแล้วรู้สึกว่าเค้าอบอุ่นน่ารักมีความอ่อนโยนในตัวเองสูง คือ จะชอบจริงๆแล้วรู้สึกว่าอยากใช้ชีวิตกับเค้า กับผู้ชายจะแค่ปลื้มเฉยๆบางทีอยากเป็นแฟน แต่ไม่ถึงขนาดสร้างครอบครัวด้วยกัน
เราจะมองตัวเองว่าเราคือลูกสาวของพ่อแม่ คือน้องสาวของพี่เรา แต่เวลาอยู่กับตัวเองในหัวเราจะคิดว่าเราคือผู้ชายคนนึง แต่เวลาต้องมีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นเราก็จะดูกาละเทสะ เช่น เรามีเพื่อนผู้ชายเราจะวางตัวเป็นผู้หญิงคือไม่ให้เค้ามารุ่มร่าม ส่วนเวลาอยู่กับเพื่อนผู้หญิงเราก็จะให้เกียรติเค้า เวลาเราออกกำลังกายเรารู้สึกว่าเราไม่ใช่ผู้หญิงที่จะใส่ชุดกีฬาสวยๆเล่นโยคะหรือเต้นตามจังหวะ - - เราจะใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นและออกกำลังกายแบบผู้ชาย คือวิ่งแบบจริงจัง เวลาดูเสื้อผ้าก็ชอบดูของผู้ชาย รู้สึกว่าเท่ห์ดี เวลาดูเสื้อผ้าผู้หญิงจะรู้สึกว่ามันวุ่นวายดูไม่รู้เรื่อง (ถ้าเรียบๆก็โอเค) แต่รู้ว่าใส่ชุดผู้ชายแล้วคงไม่เหมาะ ก็จะใส่เสื้อผ้าธรรมดามากกว่าคือเสื้อผ้าที่unisexหน่อย ปกติจะไม่ใส่กระโปรงเลย แต่ก็ใส่ได้ถ้าเวลาต้องใส่เป็นสูทให้เข้าชุดเวลามีงานซึ่งเราก็มองว่ามันดูสมาร์ทดี แต่ชุดราตรีจะไม่ใส่เลยนะ
นี่ก็เป็นเรื่องคร่าวๆของเรา ถามว่าทำไมเราต้องอยากจำกัดความตัวเองด้วย คือเราใช้เวลายี่สิบกว่าปีกว่าจะยอมรับตัวเองได้ว่าเราเป็นเลสเบี้ยน คือวันที่เราบอกเลิกแฟน เรายอมรับตัวเองแล้ว ผ่านไปปีนึงเราก็เริ่มเปิดเผยรสนิยมของเรากับคนอื่น ซึ่งมันทำให้เราใช้ชีวิตง่ายขึ้นเพราะเรารู้ว่าคู่ชีวิตที่เราจะตามหาเป็นผู้หญิง คือมันไม่ง่ายเลยที่จะยอมรับตัวเองและอธิบายให้คนอื่นเข้าใจ รวมถึงยอมรับว่าชีวิตครอบครัวในอนาคตเราจะไม่เหมือนคนอื่น แต่พอเราก้าวข้ามความกลัวนั้นไปได้ มันก็รู้สึกสบายใจและใช้ชีวิตง่ายขึ้น แต่พอมาตอนนี้เรากลับสับสนอีกแล้วเพราะเพื่อนเก่าเราคนนี้ เพราะเราก็ไม่อยากคบกับผู้ชายแล้วไปบอกเลิกเค้าทำให้เค้าเสียใจหรือแต่งงานไปแล้วไม่อยากมีลูกอะไรแบบนั้นเราเลยสับสนว่า สรุปเราเป็นเลสหรือเราเป็นไบ คือถ้าเราเป็นเลสเราจะได้ไม่ต้องสนใจผู้ชายเลย แต่ถ้าเราเป็นไบ ชีวิตเราคงสบสันมากเพราะเราสามารถจะชอบเพศไหนก็ได้ ถ้าใครพอมีคำแนะนำหรือประสบการณ์มาแชร์ก็จะยินดีรับฟังมากๆค่ะ
ขอบคุณที่รับฟังและสำหรับคำแนะนำค่ะ
สับสนว่าเราเป็นเลสเบี้ยนหรือไบเซ็กชวลกันแน่ - -
คือตอนประถมเราเรียนโรงเรียนหญิงล้วนมา เพื่อนๆจะมองว่าเราเป็นทอมเพราะเราเล่นกีฬาเก่งและท่าทางแมนๆ เราก็ชอบเพื่อนผู้หญิงด้วย เคยคบเป็นแฟนอยู่เทอมนึง ตอนเด็กๆจะรู้สึกว่าเราเป็นเด็กผู้ชาย คือ ดูละครก็เล่นตามเป็นพระเอก แต่งตัวแบบเด็กผู้ชาย ชอบอะไรผาดโผน และเคยรู้สึกว่า ถ้าได้เกิดเป็นผู้ชายคงดี อย่างไรก็ตาม ถึงนิสัยเราจะห้าวๆ แต่เราก็เป็นคนที่พูดเพราะและมีมารยาทเหมือนผู้หญิง
พอขึ้นมัธยมก็เรียนโรงเรียนสหศึกษามาตลอด มีเพื่อนผู้ชายมาชอบเราหรือเราไปปลื้มเค้าบ้าง แต่ไม่ได้คบเป็นแฟนแค่จีบๆกัน ก็รู้สึกดีนะ แต่ที่เปลี่ยนความคิดเราคือ ตอนม.ปลายเราชอบเพื่อนสนิทผู้หญิงคนนึงมากๆ แอบชอบอยู่นานมาก คุยโทรศัพท์ ส่งข้อความ ส่งของขวัญกันตลอด คนนี้นี่เรารักอยู่หลายปีเลย แต่พอเรียนจบก็ห่างๆกันไป
จนเข้ามหาลัย เรามีแฟนคนแรกเป็นผู้ชาย เค้ามาจีบเราก่อนเราก็ชอบเค้าเพราะว่าเค้าชอบเรา ความรู้สึกตอนนั้นคือ ไม่อยากเสียคนๆนี้ไป คือเค้าไม่ตรงสเปกเลยแต่เราชอบไปแล้วเลยคบกัน คบได้สามปี เค้าเป็นทั้งเพื่อนทั้งคนรู้ใจคนรัก ระหว่างคบกันเราก็รักเค้ามากนะ แต่เราก็รู้สึกลึกๆมาตลอดว่าเค้าไม่ใช่
เรามาคิดๆดู จากที่เราเคยแอบชอบใครมา ส่วนมากจะเป็นผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย (สมมุติมีสิบคน เจ็ดคนจะเป็นผู้หญิง) เวลาเราชอบผู้ชาย เราจะรู้สึกว่าเราปลื้มคือถ้าเค้ามาชอบเราเราก็ดีใจนะ แต่เราจะไม่จีบเค้าก่อน ถ้าชอบกันก็ดีถ้าไม่ชอบก็ไม่เป็นไรเป็นเพื่อนก็ได้ แต่เวลาเราชอบผู้หญิงเราจะรู้สึกพิเศษมากๆ อยากทำความรู้จักอยากจีบ ถ้าเค้าไม่ชอบเราเราจะอกหักเลยคือจะเสียใจเป็นเดือนๆเลย แล้วตอนที่เรามีแฟนเป็นผู้ชาย เรานึกภาพเราเป็นภรรยาหรือเป็นแม่คนไม่ออก ไม่เคยรู้สึกอยากแต่งงานมีลูกเลย แต่พอเรามีผู้หญิงที่เราชอบ เรากลับรู้สึกอยากแต่งงานอยากมีลูก อยากทำหน้าที่ของผู้ชาย - - (เช่น ทำงาน หาเงิน ซื้อบ้าน ซื้อรถ เล่นกีฬากับลูก) แต่เรารู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้เลยหวังแค่ว่าได้ใช้ชีวิตด้วยกันก็พอแล้วล่ะ
เวลาผ่านไปเราเลยบอกเลิกกับแฟนเรา แล้วเราก็ยอมรับตัวเองแล้วว่า อืม เราคงเป็นเลสเบี้ยนแหละ คือเราก็เป็นผู้หญิงที่ห้าวๆคนนึงไม่แมนไม่ใช่ทอมไม่พูดครับและเราก็ชอบผู้หญิง แล้วก็คงไม่ขอคบผู้ชายอีกเพราะไม่อยากทำให้ใครเสียใจเพราะเราอีก หลังจากเป็นโสดมาเราก็ชอบแต่ผู้หญิงมาตลอด แต่เรายังไม่เจอคนที่ใจตรงกันกับเราเลยก็ผิดหวังมาตลอดจนเราเหนื่อยเราเลยเลิกสนใจเรื่องความรักไปเลยคือไม่สนใจทั้งผู้หญิงทั้งผู้ชายไม่มองใครเลย จนเราได้มาคุยกับเพื่อนเก่าเรา เค้าเป็นผู้ชาย เราก็รู้สึกดีๆคือเค้าเป็นคนจิตใจดี อบอุ่น คุยกันถูกคอ จนเรารู้สึกว่าเราปลื้มเค้า เวลาคิดถึงเค้าเราก็จะอมยิ้ม เรารู้สึกว่าถ้าได้คบกันคงดี แล้วเราก็เริ่มสบสน... เพราะเรามักจะชอบผู้หญิงเป็นส่วนใหญ่ ไม่ค่อยชอบผู้ชาย แต่เราก็มองภาพเราเป็นแฟนเค้าออก แบบว่าเดินจูงมือกันแบบคนรัก แต่เรามองภาพตัวเองเป็นแม่คนไม่ออก... คือถ้าคบเป็นแฟนกับคนนี้เราโอเคนะ แต่ถ้าจะให้แต่งงานแล้วมีลูกกัน มันไม่ใช่อ่ะ
ส่วนตัวเราชอบมองผู้ชายคือถ้าใครหน้าตาดี น่ารัก เท่ห์เราก็ชอบหมด เราจะชอบแนว พี่ติ๊ก เคน ชาคริต คือ ดาราเราจะชอบผู้ชายเป็นส่วนใหญ่แล้วก็กรี๊ดในความหล่อหรือน่ารักของเค้า - - แต่อย่างผู้ชายที่น่ารักมากๆ เช่น นิชคุณ Justin Bieber Zac Efron เรามองแล้วจะรู้สึกว่า อยากน่ารักแบบเค้าจังเลย ดาราผู้หญิงที่ชอบจะมีน้อยมาก ในชีวิตจริงเราก็มองผู้หญิงน้อยมากๆ ไม่ค่อยรู้สึกประทับใจผู้หญิงที่สวยแต่งตัวเก่งหรือเซ็กซี่เลยรู้สึกเฉยมากๆ แต่มักจะตกหลุมรักกับผู้หญิงที่เราได้คุยแล้วรู้สึกว่าเค้าอบอุ่นน่ารักมีความอ่อนโยนในตัวเองสูง คือ จะชอบจริงๆแล้วรู้สึกว่าอยากใช้ชีวิตกับเค้า กับผู้ชายจะแค่ปลื้มเฉยๆบางทีอยากเป็นแฟน แต่ไม่ถึงขนาดสร้างครอบครัวด้วยกัน
เราจะมองตัวเองว่าเราคือลูกสาวของพ่อแม่ คือน้องสาวของพี่เรา แต่เวลาอยู่กับตัวเองในหัวเราจะคิดว่าเราคือผู้ชายคนนึง แต่เวลาต้องมีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นเราก็จะดูกาละเทสะ เช่น เรามีเพื่อนผู้ชายเราจะวางตัวเป็นผู้หญิงคือไม่ให้เค้ามารุ่มร่าม ส่วนเวลาอยู่กับเพื่อนผู้หญิงเราก็จะให้เกียรติเค้า เวลาเราออกกำลังกายเรารู้สึกว่าเราไม่ใช่ผู้หญิงที่จะใส่ชุดกีฬาสวยๆเล่นโยคะหรือเต้นตามจังหวะ - - เราจะใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นและออกกำลังกายแบบผู้ชาย คือวิ่งแบบจริงจัง เวลาดูเสื้อผ้าก็ชอบดูของผู้ชาย รู้สึกว่าเท่ห์ดี เวลาดูเสื้อผ้าผู้หญิงจะรู้สึกว่ามันวุ่นวายดูไม่รู้เรื่อง (ถ้าเรียบๆก็โอเค) แต่รู้ว่าใส่ชุดผู้ชายแล้วคงไม่เหมาะ ก็จะใส่เสื้อผ้าธรรมดามากกว่าคือเสื้อผ้าที่unisexหน่อย ปกติจะไม่ใส่กระโปรงเลย แต่ก็ใส่ได้ถ้าเวลาต้องใส่เป็นสูทให้เข้าชุดเวลามีงานซึ่งเราก็มองว่ามันดูสมาร์ทดี แต่ชุดราตรีจะไม่ใส่เลยนะ
นี่ก็เป็นเรื่องคร่าวๆของเรา ถามว่าทำไมเราต้องอยากจำกัดความตัวเองด้วย คือเราใช้เวลายี่สิบกว่าปีกว่าจะยอมรับตัวเองได้ว่าเราเป็นเลสเบี้ยน คือวันที่เราบอกเลิกแฟน เรายอมรับตัวเองแล้ว ผ่านไปปีนึงเราก็เริ่มเปิดเผยรสนิยมของเรากับคนอื่น ซึ่งมันทำให้เราใช้ชีวิตง่ายขึ้นเพราะเรารู้ว่าคู่ชีวิตที่เราจะตามหาเป็นผู้หญิง คือมันไม่ง่ายเลยที่จะยอมรับตัวเองและอธิบายให้คนอื่นเข้าใจ รวมถึงยอมรับว่าชีวิตครอบครัวในอนาคตเราจะไม่เหมือนคนอื่น แต่พอเราก้าวข้ามความกลัวนั้นไปได้ มันก็รู้สึกสบายใจและใช้ชีวิตง่ายขึ้น แต่พอมาตอนนี้เรากลับสับสนอีกแล้วเพราะเพื่อนเก่าเราคนนี้ เพราะเราก็ไม่อยากคบกับผู้ชายแล้วไปบอกเลิกเค้าทำให้เค้าเสียใจหรือแต่งงานไปแล้วไม่อยากมีลูกอะไรแบบนั้นเราเลยสับสนว่า สรุปเราเป็นเลสหรือเราเป็นไบ คือถ้าเราเป็นเลสเราจะได้ไม่ต้องสนใจผู้ชายเลย แต่ถ้าเราเป็นไบ ชีวิตเราคงสบสันมากเพราะเราสามารถจะชอบเพศไหนก็ได้ ถ้าใครพอมีคำแนะนำหรือประสบการณ์มาแชร์ก็จะยินดีรับฟังมากๆค่ะ
ขอบคุณที่รับฟังและสำหรับคำแนะนำค่ะ