พี่น้องครับสองปีมานี่ มีอะไรดีๆ เกิดกับชีวิตที่เรารู้สึกอยากขอบพระคุณท่านนายกรัฐมนตรี และรัฐบาลของคุณยิ่งลักษณ์ ชินวัตร กันบ้างหรือเปล่า?

หลายวันก่อนผมอาศัยความพยายามอย่างสูง ในการติดตามการแถลงผลงานของรัฐบาลต่อรัฐสภา เพื่อส่องหาข้อมูลผลงานของรัฐบาลท่าน เพื่อนำมาปลอบใจตัวเองว่า เวลาที่ผ่านชีวิตไม่ได้เลวร้ายอะไร

ไอ้ที่เห็นเศรษฐกิจย่ำแย่ ของแพงทั้งแผ่นดิน หนี้สินของประชาชนเพิ่มท่วมหัว การคอร์รัปชั่นอย่างไม่เกรงบาป ล้วนแต่เป็นเรื่องที่ผม “รู้สึกไปเอง”

และผมควรจะเชื่อว่า คุณยิ่งลักษณ์ “ทำงานจนแทบไม่มีเวลาหายใจ” ดังที่เสี่ยปึ้ง สุรพงษ์ โตวิจักษณ์ชัยกุล รัฐมนตรีต่างประเทศ โหมประโคม

และผมควรรู้สึกดีๆ ว่า คุณยิ่งลักษณ์กำลัง “คืนความสุขให้คนไทย คืนประชาธิปไตยให้ประชาชน” วลีทองที่พรรคเพื่อไทยให้ไว้ในการหาเสียงเลือกตั้ง สส.

และผมควรเชื่อมั่นในรัฐบาล ต่อคำประกาศ “แก้ไข ไม่แก้แค้น” สิ่งที่เห็นสิ่งที่รัฐมนตรีจำนวนหนึ่งที่กระทำ อาทิ การล้มโครงการก่อสร้างศูนย์ประชุมแห่งชาติที่ภูเก็ต แล้วไปสร้างที่เชียงใหม่แทน และจะไม่สร้างที่ภูเก็ต จนกว่าคนภูเก็ตจะเลือกพรรคเพื่อไทยนั้น สิ่งที่เห็นเป็นภาพลวงตา เป็นความรู้สึกที่คิดไปเอง

ครับ...นั่งฟังรัฐบาลแถลงผลงาน ยิ่งฟังสิ่งที่รัฐบาลเรียกว่าผลงาน ผมยิ่งเกิดอาการสงสัยในสภาวะทางจิตของรัฐมนตรีหลายคน เพราะสิ่งที่เรียกว่าผลงาน ควรให้คำจำกัดความว่า “ตราบาป” ซะมากกว่า

จำนำข้าว บ้านหลังแรก รถยนต์คันแรก บัตรเครดิตเกษตรกร แท็บเล็ต ป.1 ออก พ.ร.ก.เงินกู้ 3.5 แสนล้านบาทแก้ปัญหาน้ำ ผลักดันกฎหมายพิเศษของกู้ 2.2 ล้านล้านบาท พัฒนาโครงสร้างการขนส่ง การบินไปต่างประเทศเป็นว่าเล่นของนายกฯ 50 กว่าทริป ใน 40 กว่าประเทศ รวมทั้งสร้างผลงานในการควบคุมคราคาสินค้าไม่ให้ขยับสูงขึ้น ขึ้นค่าแรงขั้นต่ำ 300 บาททั่วประเทศ อะไรต่อมิอะไร ฯลฯ

ผมอยากเรียนถาม มันเป็นผลงานตรงไหนมิแซ่บ

โครงการนานาประชานิยมทั้งหลาย ขณะนี้กำลังผลิดอกออกผล ผู้คนพากันเป็นหนี้เป็นสินจากการติดกับดักที่รัฐบาลขุดไว้ ส่งผลกระทบต่อการขยายตัวทางเศรษฐกิจ และตอนนี้ระบบการเงินเริ่มออกอาการแล้ว

ยกตัวอย่างรถคันแรก ถ้ารัฐบาลไม่ลุ่มหลงกับการสะกดจิตตัวเอง น่าจะมีสติรับรู้ได้ว่า ผู้หลงตกเป็นเหยื่อเข้าร่วมโครงการรถคันแรกกำลังถลำตัวลึก ไหนจะภาระหนี้ที่ต้องผ่อนรถ ไหนจะค่าน้ำมัน ค่าบำรุงรักษา ค่าประกัน ไหนจะค่าครองชีพที่พุ่งสูง ต่างต้องประสบปัญหารายได้ชักหน้าไม่ถึงหลัง จนนำไปสู่การใช้วิธีรูดปรื๊ดเพื่อเอามาผ่อนรถเอามาใช้จ่าย ซึ่งสภาพหนี้ท่วมแบบนี้ สุดท้ายจบอย่างไรไม่ต้องบอก

รถไม่เหลือ ชีวิตก็แทบไม่เหลือ เหลือแต่หนี้สินที่เพิ่มขึ้นทุกขณะ กลายเป็นมนุษย์ติดลบในที่สุด

เอ่อ! เอายังงี้มั้ย ไหนๆ ก็ไหนๆ เพื่อไถ่บาป รัฐบาลก็ออกนโยบายพักชำระหนี้รถยนต์คันแรก บ้านหลังแรก ฯลฯ แบบพักชำระหนี้เกษตรกรดิ เอาป่ะ พอกู้หน้าได้นะเธอว์

พูดจริงนะครับ เปล่าอำ และไม่ฮา! คริ คริ คริ

ที่มา:http://www.posttoday.com/คอลัมน์นิสต์ออนไลน์/249476/ไหนๆ-ก็ไหนๆ

ปล.ว่างัยครับ นายกปู คราวนี้ จะลอยตัวไปเที่ยวประเทศไหนอีกครับ...เอิ๊ก ๆ ๆ