สวัสดีครับทุกคน พอดีว่าผมมีปัญหาบางอย่างที่อยากจะปรึกษากับหลายๆคนครับ เพราะผมไม่รู้ว่าจะหาทางออกยังไง
ขออนุญาตใช้นามแฝงนะครับสมมุติว่าผมชื่อ ไกด์ ครับ อยู่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในกทม. ปี1 ก่อนอื่นต้องบอกนะครับว่า ผมชอบ ช-ช ครับ
เริ่มเล่าเรื่องเลยนะครับ
คือเรื่องนี้มันเริ่มต้นเมื่อประมาณ 4 เดือนที่แล้วครับ
ตอนนั้นก็เพิ่งเข้ามาใหม่ๆก็ยังไม่ค่อยจะรู้อะไรมากว่าระบบในมหาวิทยาลัยเป็นยังไง
และก็ได้เข้าเรียนวิชาภาษาอังกฤษเป็นคาบแรก
และเรื่องก้เกิดขึ้นมาจากนั้นครับ
ขณะที่กำลังเรียนวิชาภาษาอังกฤษคาบแรก อาจารย์ให้ไปเอาหนังสือชั้น 9 ของตึกข้างๆ
อาจารย์เรียกผมกับอีกคนหนึ่งไปเอาหนังสือ
และแล้วผมก็ไ้ด้รู้จักกับเขาครับ
เขาชื่อ มาร์ค เขาอยู่คณะเดียวกับผมครับ
ผมก็รู้สึกได้ว่าผมชอบเขาตั้งแต่ตอนนั้น เราก็แนะนำตัวกัน ผมก็ถามว่าเขาอยู่ภาควิชาอะไร คณะอะไรอะครับ เรื่อยเปื่อย
คุยคั่นเวลาที่รอเอาหนังสือ
จากนั้นไม่นานก็ได้เจอกันในคาบภาษาอังกฤษอีกหลายครั้งเลยครับ
แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเข้าไปคุยยังไงดี
จนมาวันนึง มี เข้าเชียร์ครับ และพวกพี่ระเบียบสั่งให้ล่ารายชื่อเพื่อน 300 รายชื่อในคณะในรุ่นเดียวกันให้ได้
ต้องเขียน ชื่อ-นามสกุล-ภาควิชา-เบอร์โทร-อีเมลล์
ครบทุกอย่างเลยครับ
ตอนแรกผมก็ไม่ได้อะไร ก็คิดว่าจะครบได้ยังไงตั้ง 300 คน
ผมก็เริ่มให้เพื่อนเขียนไปเรื่อยๆ
จนกระทั่งผมนึกขึ้นได้ว่าอยากติดต่อกับเขา จึงรอถึงวันที่เรียนคาบอังกฤษกับเขา
และก็ส่งให้เพื่อนในห้องเขียนกันจนครบทุกคนครับ
และแล้วผมก็ได้เบอร์เขามา
ผมก็เมมเบอร์เข้าเครื่องครับ มันก็ขึ้นมาในไลน์ ผมก็ทักเขาไปจนได้ครับ
แต่เขาใช้บีบี ไลน์มันไม่ค่อยดีอะครับ
ผมก็เริ่มหาเฟสบุ๊คเขา เริ่มหาจากชื่อจริง ชื่อเล่น นามสกุล ภาษาไทยก็แล้วอังกฤษก็แล้ว
กว่าผมจะหาเจอก็ใช้เวลานานมากครับ แต่ในที่สุดก็เจอจนได้ แล้วก็แอดไป สักพักเขาก็รับแอดครับ
ผมกับเขาก็คุยมาได้สักพัก ส่วนใหญ่เป็นเรื่องไร้สาระอะครับ แต่ก็คุยบ้างไม่คุยบ้างเป็นธรรมดาเพราะเรียนคนละภาควิชากัน
ผมชอบแอบมองเขาบ่อยๆจนบางทีเขาก็หันกลับมามอง - -"
คุยกันไปคุยกันมาผมก็รู้ว่าเขาซิ่วมา(แต่ผมดูไม่ออกเลย)
เขาค่อนข้างเรียนเก่งครับ บางครั้งก็อยากปรึกษาเรื่องเรียน แต่ก็ทำไม่ได้
ก็งานรับปริญญาผมก็ชอบไปแถวๆที่เขาอยู่บ่อยๆอะครับก็ทักทายกันปกติ แล้วผมก็ยิ้มให้เขาทุกทีที่เจอ
ผมยิ่งรู้สึกดีขึ้นเรื่อยๆ ประมาณว่าแบบ แค่เห็นหน้าก็ดีใจแล้ว บางครั้งก็ไม่ต้องคุยกันก็ได้ มองไกลๆแบบนี้ก็สบายใจดีเหมือนกัน
เวลาเห็นเขาแล้วหูผมจะแดงเลยครับ โดยเฉพาะเวลาเจอแบบไม่ได้ตั้งตัว จะแดงสุดๆเลย
พวกเพื่อนๆผมหลายๆคนเขาก็คงรู้ เพราะดูอาการผมออก
ผมก็เล่าให้เพื่อนที่ไว้ใจฟัง
จนมาเมื่อไม่นานนี้เองครับ
ตอนกำลังเลิกเรียนและผมอยู่บนลิฟต์ที่อยู่บนตึกของคณะ
ผมกำลังรอลิฟต์อยู่เพราะเลิกเรียนแล้ว
เขาก็อยู่ข้างในลิฟต์แต่ผมไม่รู้
เพื่อนผมก็เรียกคนที่ผมชอบใหญ่เลย
เพื่อนผมพูดว่า "อ้าวไกด์ไม่เข้าลิฟต์หรอ ยังเข้าได้นะ"
ผมก็เดินไปดู เห็นมาร์คอยู่ในลิฟต์ผมก็รีบเดินหนีไปตรงบันไดหนีไฟ
เพื่อนผมคนนั้นก็เปิดลิฟต์ค้างไว้แล้วพูดว่า "คนนี้อะหรอที่ไกด์ชอบ ใช่ปะไกด์ คนนี้ปะ" แล้วเขาก็ยิ้ม
ผมก็อายมากก็ยิ่งเดินหนีไปไกลออกไปอีก
เย็นวันนั้นผมก็กลับมาที่บ้าน กำลังนั่งทำรายงานอยู่ดีๆผมก็คิดได้ว่า
ในเมื่อโดนเพื่อนแซวไปแล้ว อย่างน้อยก็น่าจะทำอะไรสักอย่างบ้าง
ผมก็เลยทักเฟสเขาไป
ผม - นี่มาร์ค
เขา - งายยยยย
ผม - เอ่อออออ
เขา - อไรหรออ
ผม - เรื่องวันนี้อะ
เขา - อ่อๆที่เพื่อนนายแซวใช่มะ
ผม - ช่าย
เขา - ทำไมหรอ
ผม - จะพูดยังไงดี
คือว่าเราชอบมาร์คนะ
เราก็ไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกของตัวเอง
อันที่จิงแล้วเราก็ชอบมาคจริงๆอะแหละ ไม่รู้เหมือนกันนะ แ่ต่แบบได้พูดแค่นี้ก็สบายใจละ
อย่าซีเรียสนะ
เขา - อื้มมม ชิวๆ
และเราก็ยังคุยกับแบบปกติเหมือนเดิมเป๊ะ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยอะครับ
ผมก็เลยสงสัยว่าแบบ ที่เขายังเหมือนเดิมอยู่เพราะอะำไร
เพราะ เกรงใจ ?
เพราะ ยังอยากเป็นเพื่อนอยู่ ?
เพราะ กลัวเสียความรู้สึก ?
เพราะ เขาชอบผม ?
ใจนึงก็อยากถามแต่อีกใจนึงก็ไม่อยากถาม ผมก็ยังคุยกับเขาปกติจนถึงตอนนี้ ก็ผ่านมาไม่กี่วันเองอะครับ
จากสถานการณ์นี้ คิดว่าผมควรทำอย่างไรต่อดีครับ ผมไม่รู้ว่าควรทำยังไงต่อไป
อยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆจะดีรึเปล่า
ขอขอบคุณเพื่อนๆทุกคนนะครับที่เสียเวลาเข้ามาอ่านกระทู้ของผม
แนะแนวทางให้ผมด้วยนะครับ จะพูดยังไงก็ได้ครับ พูดตรงๆเลยก็ได้ครับ
ขอขอบคุณล่วงหน้าครับ
ถ้าเจอสถานการณ์กำกวมแบบนี้ควรทำยังไงดีครับ
ขออนุญาตใช้นามแฝงนะครับสมมุติว่าผมชื่อ ไกด์ ครับ อยู่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในกทม. ปี1 ก่อนอื่นต้องบอกนะครับว่า ผมชอบ ช-ช ครับ
เริ่มเล่าเรื่องเลยนะครับ
คือเรื่องนี้มันเริ่มต้นเมื่อประมาณ 4 เดือนที่แล้วครับ
ตอนนั้นก็เพิ่งเข้ามาใหม่ๆก็ยังไม่ค่อยจะรู้อะไรมากว่าระบบในมหาวิทยาลัยเป็นยังไง
และก็ได้เข้าเรียนวิชาภาษาอังกฤษเป็นคาบแรก
และเรื่องก้เกิดขึ้นมาจากนั้นครับ
ขณะที่กำลังเรียนวิชาภาษาอังกฤษคาบแรก อาจารย์ให้ไปเอาหนังสือชั้น 9 ของตึกข้างๆ
อาจารย์เรียกผมกับอีกคนหนึ่งไปเอาหนังสือ
และแล้วผมก็ไ้ด้รู้จักกับเขาครับ
เขาชื่อ มาร์ค เขาอยู่คณะเดียวกับผมครับ
ผมก็รู้สึกได้ว่าผมชอบเขาตั้งแต่ตอนนั้น เราก็แนะนำตัวกัน ผมก็ถามว่าเขาอยู่ภาควิชาอะไร คณะอะไรอะครับ เรื่อยเปื่อย
คุยคั่นเวลาที่รอเอาหนังสือ
จากนั้นไม่นานก็ได้เจอกันในคาบภาษาอังกฤษอีกหลายครั้งเลยครับ
แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเข้าไปคุยยังไงดี
จนมาวันนึง มี เข้าเชียร์ครับ และพวกพี่ระเบียบสั่งให้ล่ารายชื่อเพื่อน 300 รายชื่อในคณะในรุ่นเดียวกันให้ได้
ต้องเขียน ชื่อ-นามสกุล-ภาควิชา-เบอร์โทร-อีเมลล์
ครบทุกอย่างเลยครับ
ตอนแรกผมก็ไม่ได้อะไร ก็คิดว่าจะครบได้ยังไงตั้ง 300 คน
ผมก็เริ่มให้เพื่อนเขียนไปเรื่อยๆ
จนกระทั่งผมนึกขึ้นได้ว่าอยากติดต่อกับเขา จึงรอถึงวันที่เรียนคาบอังกฤษกับเขา
และก็ส่งให้เพื่อนในห้องเขียนกันจนครบทุกคนครับ
และแล้วผมก็ได้เบอร์เขามา
ผมก็เมมเบอร์เข้าเครื่องครับ มันก็ขึ้นมาในไลน์ ผมก็ทักเขาไปจนได้ครับ
แต่เขาใช้บีบี ไลน์มันไม่ค่อยดีอะครับ
ผมก็เริ่มหาเฟสบุ๊คเขา เริ่มหาจากชื่อจริง ชื่อเล่น นามสกุล ภาษาไทยก็แล้วอังกฤษก็แล้ว
กว่าผมจะหาเจอก็ใช้เวลานานมากครับ แต่ในที่สุดก็เจอจนได้ แล้วก็แอดไป สักพักเขาก็รับแอดครับ
ผมกับเขาก็คุยมาได้สักพัก ส่วนใหญ่เป็นเรื่องไร้สาระอะครับ แต่ก็คุยบ้างไม่คุยบ้างเป็นธรรมดาเพราะเรียนคนละภาควิชากัน
ผมชอบแอบมองเขาบ่อยๆจนบางทีเขาก็หันกลับมามอง - -"
คุยกันไปคุยกันมาผมก็รู้ว่าเขาซิ่วมา(แต่ผมดูไม่ออกเลย)
เขาค่อนข้างเรียนเก่งครับ บางครั้งก็อยากปรึกษาเรื่องเรียน แต่ก็ทำไม่ได้
ก็งานรับปริญญาผมก็ชอบไปแถวๆที่เขาอยู่บ่อยๆอะครับก็ทักทายกันปกติ แล้วผมก็ยิ้มให้เขาทุกทีที่เจอ
ผมยิ่งรู้สึกดีขึ้นเรื่อยๆ ประมาณว่าแบบ แค่เห็นหน้าก็ดีใจแล้ว บางครั้งก็ไม่ต้องคุยกันก็ได้ มองไกลๆแบบนี้ก็สบายใจดีเหมือนกัน
เวลาเห็นเขาแล้วหูผมจะแดงเลยครับ โดยเฉพาะเวลาเจอแบบไม่ได้ตั้งตัว จะแดงสุดๆเลย
พวกเพื่อนๆผมหลายๆคนเขาก็คงรู้ เพราะดูอาการผมออก
ผมก็เล่าให้เพื่อนที่ไว้ใจฟัง
จนมาเมื่อไม่นานนี้เองครับ
ตอนกำลังเลิกเรียนและผมอยู่บนลิฟต์ที่อยู่บนตึกของคณะ
ผมกำลังรอลิฟต์อยู่เพราะเลิกเรียนแล้ว
เขาก็อยู่ข้างในลิฟต์แต่ผมไม่รู้
เพื่อนผมก็เรียกคนที่ผมชอบใหญ่เลย
เพื่อนผมพูดว่า "อ้าวไกด์ไม่เข้าลิฟต์หรอ ยังเข้าได้นะ"
ผมก็เดินไปดู เห็นมาร์คอยู่ในลิฟต์ผมก็รีบเดินหนีไปตรงบันไดหนีไฟ
เพื่อนผมคนนั้นก็เปิดลิฟต์ค้างไว้แล้วพูดว่า "คนนี้อะหรอที่ไกด์ชอบ ใช่ปะไกด์ คนนี้ปะ" แล้วเขาก็ยิ้ม
ผมก็อายมากก็ยิ่งเดินหนีไปไกลออกไปอีก
เย็นวันนั้นผมก็กลับมาที่บ้าน กำลังนั่งทำรายงานอยู่ดีๆผมก็คิดได้ว่า
ในเมื่อโดนเพื่อนแซวไปแล้ว อย่างน้อยก็น่าจะทำอะไรสักอย่างบ้าง
ผมก็เลยทักเฟสเขาไป
ผม - นี่มาร์ค
เขา - งายยยยย
ผม - เอ่อออออ
เขา - อไรหรออ
ผม - เรื่องวันนี้อะ
เขา - อ่อๆที่เพื่อนนายแซวใช่มะ
ผม - ช่าย
เขา - ทำไมหรอ
ผม - จะพูดยังไงดี
คือว่าเราชอบมาร์คนะ
เราก็ไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกของตัวเอง
อันที่จิงแล้วเราก็ชอบมาคจริงๆอะแหละ ไม่รู้เหมือนกันนะ แ่ต่แบบได้พูดแค่นี้ก็สบายใจละ
อย่าซีเรียสนะ
เขา - อื้มมม ชิวๆ
และเราก็ยังคุยกับแบบปกติเหมือนเดิมเป๊ะ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยอะครับ
ผมก็เลยสงสัยว่าแบบ ที่เขายังเหมือนเดิมอยู่เพราะอะำไร
เพราะ เกรงใจ ?
เพราะ ยังอยากเป็นเพื่อนอยู่ ?
เพราะ กลัวเสียความรู้สึก ?
เพราะ เขาชอบผม ?
ใจนึงก็อยากถามแต่อีกใจนึงก็ไม่อยากถาม ผมก็ยังคุยกับเขาปกติจนถึงตอนนี้ ก็ผ่านมาไม่กี่วันเองอะครับ
จากสถานการณ์นี้ คิดว่าผมควรทำอย่างไรต่อดีครับ ผมไม่รู้ว่าควรทำยังไงต่อไป
อยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆจะดีรึเปล่า
ขอขอบคุณเพื่อนๆทุกคนนะครับที่เสียเวลาเข้ามาอ่านกระทู้ของผม
แนะแนวทางให้ผมด้วยนะครับ จะพูดยังไงก็ได้ครับ พูดตรงๆเลยก็ได้ครับ
ขอขอบคุณล่วงหน้าครับ