ผลกระทบเล็กๆจากละครไทย

วันนี้นั่งกินข้าวเที่ยงกับเพื่อน เพื่อนปรับทุกข์กับผมเรื่องภรรยา เพื่อนผมไม่ใช่คนร่ำรวย เป็นข้าราชการชั้นผู้น้อยเงินเดือนไม่ถึงสามหมื่น มันเล่าว่า

  ตอนจีบและคบหากันแฟนมันเป็นคนที่ประหยัด แต่ไม่งกชอบช่วยเหลือ ชอบทำบุญตักบาททุกเช้า เพื่อนมันย้ายมาอยู่ใหม่ๆก็ติดใจสาวชาวบ้านคนนี้จนสองปีกว่าก็ขอแต่งงาน

กู้เงินซื้อบ้านรถและมีลูกสาวคนนึง ช่วงท้องมันเห็นว่าเงินเดือนและเงินกู้พอใช้จ่ายให้แฟนเลิกไปขายขนมหวานไทยๆที่ตลาด

พออยู่แต่บ้านแฟนมันก็ติดละครที่ฉายวนทั้งวันยันดึก หลังคลอดลูกแฟนมันก็เลิกขายขนมถาวร

   นิสัยก็เริ่มเปลี่ยนไป ชอบบ่นจู้จี้เรื่องเงินเดือนน้อย อยากรวยเหมือนนางเอกในละคร ชอบไปเดินตลาดเปิดท้ายเป็นประจำทั้งๆที่ลูกยังอ่อนอยู่

ซื้อเสื้อผ้าตามแฟร์ชั่นราคาถูกมาใว้ที่บ้านมากมายโดยไม่ค่อยได้ใส่ โดยเฉพาะรองเท้า ผมไปกินข้าวบ้านมันบ่อยๆ รองเท้าพวกรองเท้าแตะยาง ส้นสูงยาง

ราคาไม่น่าจะเกินสองร้อยเต็มบ้านไปหมด ใส่ถุงผูกใว้กองๆสุมๆพอจะเอาไปขายตลาดเปิดท้ายได้เลย

   เพื่อนมันมาปรึกษาอยากจะเลิก เพราะนอกจากฟุ่มเฟือยช่วงหลังๆก็ชอบให้ท่าผู้ชายหนุ่มๆหล่อๆ มันพยายามให้แฟนไปทำขนมขายเหมือนเดิมแฟนก็อาย

มันมาปรึกษาแล้วก็ก้มหน้าขอยืมเงินผมไปสองแสน เพราะลูกใกล้จะเข้าโรงเรียนแล้ว ปกติผมจะถือคติ มีเรื่องเงินเข้ามาเกี่ยวข้อง ความเป็นเพื่อนจะเริ่มหายไป

แต่เป็นครั้งแรกที่มันยืมเงินผม. และท่าทางมันแทบร้องไห้และอายมากๆ ผมสงสารลูกสาวมันเลยให้ไป

    
   จะบอกว่าโทษละครอย่างเดียวไม่ได้ก็ไม่ถูก การที่คนๆนึงจะเปลี่ยนนิสัยไปได้ขนาดนี้ ถ้ามีแต่ละครดีๆที่ให้สาระและความรู้ความสนุกไปพร้อมๆกัน ก็คงจะดี