พาลูกสาวมาอำลาชาวห้องจตุจักรคะ

ลูกสาวเราชื่อกิ๊บ อายุ 16 ขวบ เสียเมื่อเช้าคะ เค้าเกิดปี 2540 ยุคที่กล้องดิจิทัลยังไม่มี อินเทอร์เน็ตยังเพิ่งเริ่มต้น ชีวิตเค้าอยู่มาได้ถึงยขนาดนี้นับว่าอัศจรรย์มาก ก่อนหน้าจะเสียกินข้าวกินน้ำไม่ได้เลย เดินก็ไม่ได้ ได้แต่นอนอย่างเดียว เราและแม่ต้องช่วยกันป้อนน้ำป้อนอาหารผ่านสลิงค์ ไม่สบายได้สองอาทิตย์ก็เสียคะ ลูกเราก็แก่มากแล้ว เรารู้ว่าคงอีกไม่นาน แต่พอวันนี้มาถึงเราก็ทำใจไม่ได้เลยคะ เศร้ามาก คิดถึงเค้าตลอด คิดถึงตอนเค้ายังอยู่ เค้าทำให้เราหัวเราะ เค้าให้ความรักกับเรามากมาย สิ่งดีๆที่มีให้กันมาสิบหกปีนี้มันมากกว่าคำว่าผูกพัน รักเค้าเหมือนลูกแท้ๆ เค้าอยู่กับเรามาตั้งแต่เราอยู่มัธยมปลาย จนตอนนี้เราทำงานมาได้สิบกว่าปีแล้ว กลับบ้านทีไีรตัองทักเค้า หอมเค้าทุกวัน จะไปไหนก็ต้องรีบกลับเพราะรู้ว่าเค้ารอ ยิ่งตอนไม่สบายนี่รู้เลยว่าเค้ารอจริงๆ เพราะเมื่ออาทิตย์ที่แล้วกลับบ้านไปตอนห้าโมงกว่า พอถึงบ้านปุ๊บทักเค้า เค้านอนอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมองแลเวยกขาเหมือนจะทำท่าทักทาย พูดอะไรไม่ออกเลยคะ ขอให้ลูกกิ๊บหลับให้สบาย ไปวิ่งเล่นบนสวรรค์กับพี่กอล์ฟและมิลค์นะ ม่ามึ๊รักหนูมาก ถึงหนูจะดื้อ จะงอแง จะแก่มากจนไมาน่ารักเหมือนแต่ก่อน แต่ม่ามี๊ก็ยังรักหนูอยู่เสมอเรื่อยมา ที่ม่ามี๊เคยดุหนู ตีหนูเวลาดื้อ ม่ามี๊ขอโทษนะลูก หลับให้สบายนะ แล้วเราคงได้พบกันใหม่ซักวัน